Existing Member?

Caspar goes Latin The pursuit of Happiness: Dromen verwezenlijken is waar het om draait in het leven. In dit geval een droom van een leven vol wonderen, schoonheden en avonturen!

Buenos dias!

PERU | Tuesday, 17 June 2008 | Views [2653] | Comments [6]

Buenos dias!! Maakt niet uit hoe hard er gerend moet worden om op tijd te komen voor school, een Peruaans kindje heeft altijd tijd om met hoog stemmetje, glinsteroogjes en drie missende tanden een passerende medemens een fijne dag toe te wensen. Zijn lieve oma, de tortilla man van om de hoek of een volslagen vreemde blanke toerist, rare band in het irritant lange haar, op weg naar een waterval in de bergen waarvan het kind geen idee heeft wat daar nou weer zo bijzonder aan is...

Een hond eet 20 eieren uit de keuken van bazin. Een simpele ´foei!´, tik op de neus en vanavond geen hondenkoekje? Een half uur aan een hoog gebonden poot in een boom bungelen met bloeddoorlopen ogen, dat zal hem leren uit de keuken te blijven!

Twee totaal verschillende dingen die ik alweer een tijdje terug ervoer als totaal anders van ons thuislandje. Het eerste voorbeeld kan wellicht komen doordat ik altijd in Amsterdam geleefd heb. Wellicht dat mijn boeren vriend Peter als klein kind ook elke ochtend, vol enthousiasme, op weg naar school 500 keer ´Goede morgen!´ uit volle borst schreeuwde tot hij alle dorpsgenoten en de enkele toerist gehad had..

Buenos dias, zo bueno was de día van 7 Juni niet. Hoewel natuurlijk ook dit relatief is. Voor drie Peruanen moet het een hele bueno día geweest zijn, die op de nachtbus uit Trujillo, peru richting huaraz een toerist uit Amsterdam spotten die zijn dagrugzak op de bus lijkt te bewaken alsof er waardevolle zaken in zitten. Zeker als ze aankomen om 6 uur ´s ochtends en deze toerist zijn spullen aan een andere toeriste toevertrouwt die hij al langer lijkt te kennen, blijkt dit een prima target te zijn. Als hij even wegloopt, gaat zij er naast zitten. Een beetje dromerig kijkt ze voor zich uit, het is immers erg vroeg, waarschijnlijk diep nadenkend over wat te doen de komende dag. Hoppa! Eropaf met zn drieen, beetje rondkijken, een iemand doet een grote tas open, andere doet de waardevolle rugzak erin en wegwezen! Dat ging makkelijk, wat een domme toeristen..
En wat een vangst! Een Nederlands paspoort en rijbewijs van ene Caspar David Roelofs, een digitale camera met 1G aan fotos van zijn voorgaande reizen, een pracht iPod, slaapzak, stom dagboek, handig zakmes en hoofdlamp en wow deze rugzak kan wel 2 liter water in een geisoleerde zak dragen! Dat moet te verkopen zijn..

Ja inmiddels ben ik welover de ontzettend deprimerende staat heen die deze gebeurtenismet zich mee bracht. Het heeft het prachtige sneeuwbergen gebied waarin ik toen was, de cordilleras blanca, een onterecht negatieve lading gegeven. Een zware tweedaagse trekking naar de top van Vallunaraju (5686m) zorgde wel voor wat afleiding. De enorme hoogte, een slechte lunch de dag ervoor en de tweede dag om petverdomme 1.30 ´s ochtends de trekking hervatten richting de top om de zon voor te zijn die de sneeuw te zacht zou maken, maakten het wel een van de fysiek zwaardere dagen in mijn leven. Ingepakt in geleende kleding, in de ene hand een pikhouweel, andere het touw dat iedereen met elkaar verbindt. Voetje voor voetje de ijzeren spikes van de boots in de sneeuw stampen om niet weg te glijden. Verstand op nul, proberen niet na te denken over ´hoe lang nog´ en blijven gaan..
Wie had dat gedacht? Ik, die vroeger met mams beneden bleef chillen terwijl grote broer en paps die enorme berg op gingen, zichzelf moe makend voor schijnbaar geen goede reden? Die als ik moe was in de hitte van Rome tevreden was met elk random muurtje om een tukkie te doen?
Even een tukkie doen, daar gaf de gids ons de tijd niet voor, hoogst waarschijnlijk terecht. Afentoe een korte adempauze als iemand op de knieen zakte nadat de hoop na een bergpiek in de grond geboord werd door een nog hogere piek..En door!
Aangekomen na een zware klim op de top! Een zware overwinningsbrul rolt uit de kelen van de expeditie leden, hoorbaar tot op de verste bergtoppen.
Vuisten beuken op brede borstkasten en stampende voeten doen de sneeuw van de top rollen!
Nee..ik ben kapot! Aangekomen op de top zie ik een reflexie van dat muurtje in Rome, een prima spot om een tukkie te doen..Even een paar blikken om mij heen, diepe ademteugen en half uur later word ik wakker om weer naar beneden te sjokken..
Een veel voorkomende gedachte tijdens deze tocht was ´waarom?´. Omdat ik het kan, en omdat het gaaf is!
Hoewel het enige antwoord waarmee ik op dat moment kon komen ´ik heb serieus geen flauw idee´ was. Het is een avontuur, het was prachtig om te zien hoe de zon langzaam over de top heen kwam, een oranje licht werpend op de bergen en wolken ver beneden je, op de meterslange ijspegels en de oneindige laag maagdelijke poedersneeuw. Een prestatie voor eigen wil, Challenge Yourself!
Helaas niet veel fotos hiervan (paar van israelische medeklimmer op
https://webmail.planet.nl/exchweb/bin/redir.asp?URL=http://picasaweb.google.com/yairsela/Peru6VallunarajuClimbHuaraz

Inmiddels was het meeste gedoe op het politie bureau afgerond, en dat is echt niet alleen door mijn gebrekkige spaans een hoop gedoe. Ik heb nog nooit zo vaak herhaald dat dingen sneller moesten, dat de bewakingsvideo bekeken moest worden, dat ik haast had om naar Lima te komen voor een nieuw paspoort. ´es un processo..kom maandag terug´. Oioioi, groeiende woede van binnen, frustratie om het niet in staat zijn van uiten van deze frustratie..meer frustratie..meer boosheid. Wellicht maar goed dat mijn Spaans mij niet toe stond afentoe de uitlaatklep open te zetten met onaflaatbare stroom van vloekwoorden en verwensingen. hoewel, terwijl ze in Nederland bij iemand die zich opwindt waarschijnlijk zouden zeggen ´nou meneer, gaat u eerst maar eens even rustig daar zitten kalmeren..´ heb ik toch het idee dat hier mijn volhardendheid, af en toe boze stem en geirriteerde eisen het proces extreem versneld hebben. Met aangifte op zak, moest ik uitiendeljk nog vanaf het politie bureau sprinten om mijn bus richting de ambassade in Lima te halen. 

In de bus naar Lima heb ik tijd om over alles na te denken. Een deprimerend gevoel heeft zich meester gemaakt vna mijn ziel, en dat moet verdreven worden. Het is een klote ervaring. Constante alertheid op die ene tas, van Costa Rica, Nicaragua, Honduras, el Salvador, Panama, Ecuador tot het noorden van Peru. Die tas heeft alles van waarde. Één moment is er maar nodig. Een moment waar je je vertrouwen in iemand anders legt...Deze gedachten gang, van ´had ik maar´ heeft natuurlijk nul zin. Liever herinner ik mij dat treintje dat ik na Quito richting het zuiden van Ecuador nam. Een treintje door werkelijk weergaloze landschappen, waar je boven op het dak kon zitten. Ingepakt in alle warme kleding die ik bezit en nieuw aangeschafte gele mickey-mouse poncho kon ik ondanks wind en regen genieten van door de bergen lopende kleurige ecuadorianen met wollige lama´s, domme harige ezels die voor de trein proberen te rennen, wilde rivieren en bijna in mijn gezicht slaande takken van overhangende bomen. Zelfs een vier urige stop voor reparatie en vroegtijdige afbraak van de tocht door een modderstroom op het spoor kunnen deze prachtige ervaring die een lichtelijk gevoel van Euforie opwekte niet verpesten. Of het gevoel dat ik ervoer tijdens de lange wandeling met een stel engelsen door een wederom prachtig landschap in het zuidelijke puntje van Ecuador, vilcabamba. Uren lang onder een aangename zon over de bergen langs riggelpaden met fenomeale uitzichten en door droge rivierbedden met ginormeous spinnenwebben boven je hoofd. De vilcabamba herinnering wordt nog eens versterkt door het extreem aangename en mooi aangelegde hostel met prachtige tuinen en zwembad, een extreem gulle barman, pingpong en pooltoernooitjes. Het was hier dat we van de San Pedro cactus hoorden. Een plant met ´spirituele´ krachten.  Spirituele krachten die ik later in Huaraz ervaren zou. Krachten die statische gebouwen doen buigen, kleuren dansen en pleinen golven als de zee (een beetje). Vilcabamba was zeker de beste spot van Ecuador voormij. Hoewel de beslissing om vanaf hier van de gringotrail af te wijken door een tocht naar Peru te ondernomen met 7 verschillende bussen i.p.v. rechtstreekse bus met transfer-service richting Peru uiteindelijk tot de diefstal zou leiden, had ik deze absoluut niet willen missen. De tocht ging richting Chachapoyas, het dorpje waar dit hele verhaal begon met de derde hoogste waterval ter wereld (771m) en de grootste pre-inca ruine van zuid amerika, Kuelap. De tocht duurde lang, twee dagen en bevatte vele verschillende lange wachttijden. Het is zoals een prachtige wat oudere Engelsvrouw die dezelfde overtocht gedaan had later in een café in Chachapoyas verwoorde: ´I am sitting there on the floor of the dirty busstation, waiting for three hours, and suddenly I wonder: ¨Why am I enjoying myself?¨. An Ecuadorian woman stapt uit exact dezelfde bus als waar ik net uitstapte met mijn vies geworden broek en shirt. Alleen draagt zij een kreukloze zilveren rok.. How does she do that.... and why?´Op een gegeven moment merk ik dat de enorme hoop witte zakken naast mij niet stil liggen. Een van de zakken lijkt een poging te doen om te ontstappen en komt verbazend ver tot de eigenaar de zak oppakt en de opstandige kippen weer terug legt. In een zak weet een kip een gat te vinden en steekt zijn kop uit de zak, proberend uit te vinden waar ze nu toch heen gaan. Een Arroz con Pollo word door mij diezelfde avond nog gegeten..
Kortom, de tocht was alles behalve comfortabel, maar heeft zeker bijgedragen aan mijn Latin American Experience.

Het mag gezegd worden dat er genoeg positieve en fijne dingen op mijn pad geweest zijn om de deprimerende gevoelens te verdrijven. Nu bevalt Lima ook nog eens stukken beter dan gedacht, was de ambassade uitermate vriendelijk en makkelijk en heeft Nederland Frankrijk ingemaakt met 4-1. Een nieuwe camera kopen, nieuwe mp3 en een rugzak om weer met mijn leven te bewaken en op naar de Machu Pichu en het Inti Raymi festival in Cusco, via Ica om te sandboarden en Nasca voor een vlucht over de Nasca-lines. Daarna via Arequipa naar Puno, om via het Titicaca meer naar Bolivia te trekken, waar mountainbiken over de ´most dangerous road in the world´, regenwoud, zilvermijnen en oneindige zoutvlakten mij wachten..

Het was een lang verhaal, maar er was dan ook een hoop te melden. Momenten waren zeker daar de afgelopen tijd dat ik absoluut verlangde naar een terras in zonnig Amsterdam met mijn trouwe lezers en een Hoegaarden witbiertje. Hou me op de hoogte van het spannende of ook nog zo normale leven thuis..Een verjaardag is weer in opkomst, vergeet onze vriend Ivar morgen allemaal niet he! En vaderdag is alweer geweest, zonder een belletje van zoonlief uit Lima maar dat ga ik zometeen goed maken..

Heel veel knuffel!

Comments

1

danke für diese unglaubliche Geschichte!
Wie du am Anfang sagtest : eine Reise, um einen Traum zu verwirklichen 'een droom van een leven vol wonderen, schoonheden en avonturen!'
Wunderbar geschrieben mit heel veel verlangen naar je vrienden en een relaxed leventje op een terrassje.
maar waar zijn de commentaren van je vrienden? Ik kijk iedere dag en kan niets vinden. Jammer!
Heel veel liefs,
Ma

  Roswitha Schmitt-Roelofs Jul 3, 2008 9:56 PM

2

Yoyoyo.. Daar is ie dan. (Je moeder heeft helemaal gelijk. Ik laat t behoorlijk afweten. Maar je weet, ik ben geen bloglezer..) Mooi verhaal ouwe. Gare shit van je tas, hadden we mekaar op msn al over gesproken. Weet hoe t is om constant op je spullen te moeten letten, helemaal wanneer t eigenlijk je hele hebben en houden betreft; dodelijk vermoeiend. En uberfrustrerend dat t dan alsnog (door iemand anders) misgaat. Maargoed, zoals je zelf al zegt, t is kut, maar de wereld is niet ten einde. Al mis je natuurlijk wel je foto's en dus eigenlijk een substantieel onderdeel van je herinneringen.. :( Jij hebt t over een stom dagboek, mijn vrienden/dagboekje was t dierbaarste bezit wat ik ben verloren op mn reis...

Hey superbedankt voor je kaart, vond 'm in de bus drnet, blij verrast na een megagare dag op t werk. Zit over mn oren in de stress, druk op t werk, morgen evaluatie en maandag mn (hopelijk) allerallerallerlaatste tentamen, waar ik maar geen tijd voor vind om t te leren. Duim maar voor me. Echt een toffe kaart, maar de schaar mag wel in dat haar hoor. :) Hier verder niet heel veel te melden. School is bijna voorbij maar ik heb daar sowieso niet zo veel meer mee te maken. Staat een weekje vaknatie voor de deur eind juli. Een weekje wordt alles deze zomer voor mij. Hoe bizar; ik zit met 25 graden op de fiets meer te verlangen naar piste om te snowboarden. Wat mij betreft komt die winter niet snel genoeg.

Ondanks dat ik niet veel van me laat horen mis ik je wel gast! t is hier maar saai. Kom maar snel weer terug, kunnen we nog ff lekker de terrassen onveilig maken. En wie weet tegen die tijd een housewarminkje voor mn nieuwe casa. Wil er echt wel vandoor hier. Eerst even 1 aug. afwachten; kijken of Ivar voor t grote geld kan gaan. HEy geniet ervan jongen, moet rennen, moet over een half uur op de baan staan.

Hou je taai en have fun!!

x Ivar

  Ivarowitsjcz Jul 4, 2008 2:14 AM

3

Yoo dude,
wederom heel mooie avonturen, helaas ook een wat mindere tussendoor, maar misschien maakt die ervaring de gedachtes van alle voorgaande ervaringen alleen maar mooier. Mooi dat het uiteindelijk ok is gekomen, alleen echt zonde van je foto's en dat dagboekje, herinneringen zijn toch wel het dierbaarste bezit aan zo'n reis... Maar je moet maar zo denken, nu kun je wel een grotere camelbak kopen ;-)
Dude, ik mis je man. Waar is de ras-amsterdammer die elk feestje onveilig maakt en 'chill' als motto heeft? ;-) BTW. For your info: Esther kan nog steeds niet der ellebogen tegen mekaar krijgen ;-)

Zelf ben ik nog een paar weekjes met m'n stage bezig, officieel 25 juli klaar, maar heb wel uitloop helaasss. Ik ben wel wat meer bezig met nadenken de laatste tijd of ik wel het onderzoek in wel of toch wat anders.... Als je zo'n lange tijd stage loopt begin je toch wat meer te zien van de hele onderzoekswereld en tis niet allemaal rozegeur en wodkalime:P... Reizen lijkt me meer wat;-) Voorderest ga ik de eerste 2 modules practicum begeleiden, dus das party time en Mich en ik worden dit jaar de übergaafste intreebegeleiders:P

Ik stel voor dat je nog even lekker geniet, want als je thuis bent is het allemaal voorbij en begint het (andere) zware leven weer en dan wou je dat je terug kon. Mis ons niet teveel, laat het missen maar aan ons over en spread your word: "chill" :p

Peace out,
Gerben

PS. Die RSS-feed is een beetje raar want hij updated zichzelf niet, daarom kwam ik pas een paar dagen terug achter je nieuwe update, zal wel wat vaker kijken:P

  Gerben Jul 5, 2008 3:35 AM

4

Hey Cassie!!! echt leuk om te horen wat je allemaal meemaakt daar. Ik hoop dat je in de laatste twee maanden van je reis nog meer positieve dingen zult beleven. Echt shit van die tas, maar er moet natuurlijk altijd iets mis gaan op zo'n lange reis en gelukkig heeft het je gezondheid niet geschaad. Misschien heb je de gave om dingen kwijt te raken ook wel van je grote broer overgenomen ? Gelukkig heb je in Lima weer een beetje kunnen genieten, en echt gaaf dat je die bergtop hebt beklommen! snap je nu een beetje waarom papa en ik altijd doorliepen, ook al hadden we daar geen verklaarbare reden voor? Hopelijk leer je toch nog enigzins spaans spreken,kan je niet zorgen dat je meer met de lokale bevolking in contact komt, of misschien is dat lastig? Ik ben nu weer in amsterda en bereid mijn concert op het north sea jazz voor. Mijn woning in New York heb ik nu ingericht , het is best mooi geworden.

in ieder geval ben ik echt trots op mijn broertje ! pas goed op jezelf okido? liefs joris




  joris roelofs Jul 6, 2008 12:54 AM

5

He cas,

wat een belevenissen allemaal weer, echt onbegrijpenlijk.. zit ik hier in het regenachtige amsterdam. Super mooie foto's trouwens, ik vind het echt leuk om al die foto's te zien van de kindjes en plaatselijke bevolking. Dan krijg ik iets beter een beeld van de wereld waarin jij nu leefd. Ik wilde je verder nog zo veel vertellen, dat ik je maar even gemailt heb, dus check je mail!
Genietse..
liefs esther
ps. ik kan de link met foto's van die israelische medeklimmer niet openen...

  Esther Jul 7, 2008 9:49 PM

6

Hey Caspar,

Je moeder heeft iedereen een beetje geinspireerd zie ik :-D En ik moet zeggen dat jij mij een beetje ook. Mijn moeder maakt zich zorgen dat ik straks in amahoela in mijn eentje ben twee maanden en ik blijf steeds zeggen: kijk naar caspar die is al zijn hebben en houden kwijt (zo een beetje een van de ergste dingen) en hij is nog steeds lekker happy, zo erg kan het allemaal niet zijn. (toch?) Daarbij mijn complimenten voor je blog, het is echt leuk om te lezen en bewijst weer eens dat een blog geen opeenstapeling hoeft te zijn van 'kijk mij nou dit doen en dat eten'. Volgens mij heeft het ook nu al een enorme positieve inpact op je. Kan niet wachten om de 'nieuwe' jou te ontmoeten in oktober. Trouwens ben heel erg benieuwd naar je personelijke avonturen, hoe zijn dingen afgelopen? Weet niet zeker of ik je nog spreek over de chat... Heb deze week twee herkansingen en daarna eindelijk vakantie in azie. Wil je een cool kaartje uit Hong Kong?

kus
Anna

ps: ik lees daar dat je elleboog ontdekking nog steeds leeft... o ja en ik wil ook een kaartje, net als Ivar!!!

  Anna Jul 8, 2008 6:35 AM

Add your comments

(If you have a travel question, get your Answers here)

In order to avoid spam on these blogs, please enter the code you see in the image. Comments identified as spam will be deleted.


 

 

Travel Answers about Peru

Do you have a travel question? Ask other World Nomads.