Caspar goes Latin

Afsluiting van mijn reis

caspar — Mon, 22 Sep 2008 10:36:00 GMT

Precies twee maanden terug heb ik mijn laatste verhaal vanuit Sucre in Bolivia geschreven. Ik beschreef recente avonturen en gemengde gevoelens. Ik eindigde met een vooruitblik op mijn nog te komen avonturen, maar vooral op hoe het zou zijn om weer terug te zijn in Amsterdam.

De geplande motortocht rond Sucre was echt stoer en de mijners in Potosí hebben een onvergetelijke indruk achtergelaten.
Het laatste serieuse avontuur van mijn reis was de drie-daagse tocht in een jeep door de zoutmeren bij Uyuni in Bolivia. Ongekende vlakten van puur stralend wit zout, zover het oog reikte. Een eiland vol 18 meter hoogte cacti en bizarre rotsformaties. Afgesloten met een heerlijke duik in een warmwaterbron tussen bevroren meren.

Ivm verwachte onrust rond het aankomende referendum in Bolivia besloot ik het Butch Cassidy avontuur bij Tupiza te laten schieten en meteen door te gaan richting Argentinie. Iets waar ik zeker geen spijt van heb gekregen, want de mensen met wie ik op de bus zat, mengsel van Ieren en Israeli waren echt te gek. In argentinie had ik helaas maar een paar dagen over, die ik verdeeld heb over feesten in Cordoba, snowboarden in Las Leñas en genieten in Buenos Aires. Velen van jullie zullen het al weten, maar ik vond Buenos Aires echt helemaal tegek. Er is overal zoveel cultuur te vinden. Er is elke dag iets te doen, en er heest een algemeen relaxte vibe, plus natuurlijk de overheerlijke steaks! Ik acht de kans vrij groot dat ik hier ooit eens terug zal keren..

Na Buenos Aires wilde ik nog even de toerist uithangen bij de prachtige en beroemde Iguassu Falls op de grens van Argentinie, Brazilie en Paraguay om daarna direct door te gaan naar de laatste bestemming, Rio de Janeiro. Bij elkaar goed voor 50 uur bus met een paar uur stop in Iguassú...
Aangekomen in Rio de Janeiro bleek het weer vies tegen te vallen, de zon was nergens te bekennen en een miezerregen maakten het strand de eerste twee dagen vrij onaantrekkelijk. Omdat het strand en het uitgaansleven zo een beetje het enige is wat Rio te bieden heeft waren de eerste twee dagen dus niet zo heel erg geweldig. Hier kwam natuurlijk ook nog eens de inmiddels sterk uitgegroeide angst voor het einde van mijn reis bij kijken. Gelukkig heb ik mij natuurlijk wel goed weten te vermaken, ik ontmoete een Israelische kerel met wie ik tegelijk Argentinie binnen was gekomen, en met nog wat andere Israëli hebben we van het uitgaansleven genoten en hebben we vol passie Botafogo aangemoedigd tijdens een spannende voetbalwedstrijd.

25 Augustus, mijn laatste dag in Latijns Amerika. Een prachtige zonnige strand-dag. Om 23.00 uur zou mijn vliegtuig vertrekken, dus ik had nog de hele dag te besteden aan rondlopen op het strand van Rio, genietend van al wat het te bieden had: Zon en Mooie Vrouwen.

Het feit dat mijn vijf maanden nu echt op een einde liepen viel niet meer te ontkennen. Mijn verlangen naar geliefden werd overheerst door de angst voor het alledaagse leven. Iemand in het hostel maakte het wel een klein beetje beter met de opmerking 'At least you got Amsterdam to get back to'. Inderdaad, dacht ik, tenminste hoef ik niet terug te keren naar een of ander boeren dorpje...

Het is nu drie weken dat ik terug ben. Tijd om dingen af te sluiten en weer normaal en gewoon gezellig te doen. Het normale leven is al in volle gang. Mijn eerste tentamen van Infectious Diseases aan de VU is aanstaande vrijdag, goeie ouwe wekelijkse borrel van Congo op dinsdag is ook nog vaste prik en de Noord-Zuid lijn is nog steeds niet klaar.

Amsterdam is een prachtige stad en ik hou er met heel mijn hart van. Maar toch overtreft die liefde niet alles, denk ik op een regenachtige dag op weg met lijn 51 naar de VU, door het raam starend naar de Bijlmer Bajes. Terug naar mijn avonturen gaan mijn gedachten, en ik keer niet terug totdat het de halte De Boelelaan omgeroepen wordt..

'Hoe is het om thuis te zijn?' Soms begrijpelijke maar meestal verbaasde blikken als ik antwoord met 'klote'. Snel probeer ik dan duidelijk te maken dat ik natuurlijk superblij ben om al mijn vrienden en familie weer te zien, maar dat ik me gewoon vaag voel.
Vaag..lekker duidelijk he?
Toen ik net aan mijn reis begon had ik af en toe ook een vaag gevoel. Een soort dromerig gevoel, alsof je achter een soort glazen muur zit jezelf te bekijken tijdens je avonturen. Gelukkig was dat maar van korte duur en sporadisch. Weer terug in Amsterdam kreeg ik datzelfde gevoel weer terug, maar dan veel sterker en vrijwel continue. Een gevoel dat ik ergens was waar ik niet hoorde te zijn, alsof ik de verkeerde bus had genomen. Dat bedoel ik met vaag.

Er werd mij gevraagd waarom ik eigenlijk niet gewoon weer meteen weg ga, veel mensen doen dat. Antwoord is heel simpel: Ik wil eerst weer goed terug zijn. Amsterdam is mijn stad, mijn leven is hier en dat wil ik weer volledig oppakken. In drie weken tijd heb ik ook hier, thuis al veel leuke dingen kunnen meemaken, zoals Voltt en Eerste Jaars Weekend.Ik ben al een heel eind gekomen om mij weer fijn thuis te voelen, en daar wil ik nog even mee door gaan.

Ik denk met groot verlangen terug aan mijn fantastische reis. Een reis vol avonturen en schoonheden, vol geweldige ontmoetingen met heerlijke mensen. Mensen die ik zeker nog vaker hoop tegen te komen, we zullen zien of het lot onze wegen nog vaker samen zal brengen.
Een reis ook met moeilijke tijden, tijden die de reis misschien wel 'werkelijker' hebben gemaakt en waar ik van heb kunnen leren.

Zoals al vaker gezegd ben ik vastberaden om nog vaker op avontuur te gaan, maar eerst maar eens dit eerste jaar van mijn master afmaken, daarna zien we wel weer verder..

Ik wil jullie heel erg bedanken voor de trouwe bezoeken aan mijn website en de interesse in mijn avonturen en wel en wee tijdens mijn reis. Hopelijk vergaat die interesse niet te snel, want zoals jullie vast wel doorhebben heb ik nog heel wat fotos met jullie te delen. Ik upload deze (nog) niet omdat ik van plan ben om nog een avondje te organiseren waar ik mijn avonturen nogmaals met jullie kan delen adhv een fotopresentatie. Wanneer precies weet ik nog niet, eerst maar eens een goede selectie van de fotos maken. Geloof mij, dat kost me nog een hoop tijd!
Ik laat het uiteraard te zijner tijd weten..

Heel veel liefs!

Caspar

Het regent Zonnestralen

caspar — Mon, 28 Jul 2008 10:48:00 GMT

“O, o, o,
Even rustig ademhalen
O, o, o,
Lijkt alsof het regent als altijd
Maar het regent, en het regent zonnestralen...

Een week geleden, in een park in Amsterdam
Had 'ie z'n leven overzien en schrok zich lam
Hij was een man wiens leven nu al was bepaald
En van al zijn jongensdromen
Was alleen het oud worden gehaald...”

Zittend in een café/restaurant in Sucre, genietend van een heerlijke chocolade taart en capuchino werd ik verrast door dit nummer ´het regent zonnestralen´ van Acda en de Munnik. Een van de nummers die ik zou luisteren op een lange busrit, cruisend door het verre Nicaragua of Peru, om in gedachte terug te keren naar Amsterdam. Voor eventjes dan...

Gelukkig weet ik dat ik niet zal eindigen als Herman, met een leven vol onbehaalde jongensdromen. Een van de jongensdromen is nog volop in gang, hoewel bijna ten einde. Zo lang is het alweer geleden dat ik mijn belevenissen met jullie heb gedeeld. Een tijd waarin ik vrijwel volledig Boliviaheb doorkruist, helaas wel zonder muziek.

Zoals gezegd stond de WMDR mij te wachten. Eerlijk gezegd een beetje een tegenvaller, de nieuw geopende weg richting Coroico zorgde ervoor dat er nauwelijks tegenverkeer was, en de gids hield het allemaal net iets te veilig door net iets te langzaam af te dalen. Ik heb hogere adrenaline-gehalte afdalingen meegemaakt..In coroico was een groot tweedaags volksmuziek festival gaande met als hoogte punt de gigantisch populaire band Las Karkas. Tsjah..ik moet eerlijk zeggen dat ik op zijn minst niet erg onder de indruk was van de muziek. Wat wel super was, was dat we, de duitser die ik op Isla del Sol ontmoet had, bij vrienden van de Señora uit La Paz verbleven, wat resulteerde in mooie feestjes met de chillste BBQ die ik ooit heb gehad. Naast het feit dat de volksmuziek hier nou niet echt mijn swingende dansvibe op kan roepen was er nog een ander probleem. Het festival begon pas om 21.00 uur, en dan met het voorprogramma. Een voorprogramma waar dus ook voor locals de meest dramatische muziek was, terwijl pas om 03:00 uur de wat betere groepen zouden opkomen. De BBQ begint natuurlijk al om 13:00 uur, met de daarbij behorende biertjes en cuba libres. Voor mij betekende dit dat ik het tegen de tijd dat de betere groepen opkwamen het wel mooi geweest vond, voor de Bolivianen betekende dit dat ze tegen die tijd in coma op de grond lagen. Bolivianen houden van drinken, maar aan doseren doen ze niet en die kleine lichaampjes kunnen niet veel hebben. Het straatbeeld na de eerste avond werd dan ook gedomineerd door wat voedsel en artesania kraampjesafgewisseld met volledig knock-out Bolivianen op bankjes of op de straat, waarschijnlijk al sinds 04:00 uur niet meer in staat zijnde enigszins te bewegen. De foto van de vier muchacho´s op het bankje is hier een uitermate milde variant op. Al met al was het festival voor mij niet zo geweldig, maar de tijd eromheen valt zeker onder mijn mooie herinneringen sectie.

Wat is een reis door Latijns Amerika nou zonder een bezoek aan de Amazone? We zullen de oude verbeeldende vergelijking maar weer uit de kast trekken: Dat is als een Whopper zonder kaas. (Hoewel zelfs een whopper mét kaas hier echt niet te vreten is, erg he!) Zodoende werd het tijd voor het aangename jungle stadje Rurrenabaque. Helaas zonder mijn Duitse vriend Sebastiaan, die mij een paar mooie dagen met Bolivianen berzorgd had, want die moest ivm tijdgebrek door richting het Zuiden. Gelukkig ontmoete ik in de taxi richting de bus al een nieuwe vriend, Ricard uit Zweden. Vervolgens wachtend op de bus nog een hele groep nieuw zeelanders (ik had geen idee hoe nieuw-zeelanders zouden zijn, maar ook zij zijn gewoon mensen!) en Spanjaarden. Met deze hele groep ging hetdus richting de Jungle in het noorden van Bolivia. Een tocht die met het typische beeld van gele zandweg door dichte vegetatie werkelijk deed denken aan een Adventure-game, och die goeie ouwe computer-spelletjes tijd J! Krokodillen tot je er moe van werd en schildpadden in te leuke formaties op boven het water uitstekende bomen, een spider-monkey die bij mij op de hangmat komt chillen en gewekt worden door het intense geluid van de Jungle, het was zeker een avontuur..Een supertijd met leuke mensen, iets waar onvermijdelijk ook weer een eind aan moest komen. Terwijl de rest nog een dag bleef voor richting La Paz te vertrekken gingen Ricard en ik onze meest bizarre Busreis ooit aan richting Santa Cruz.

Een reis die begon met een kamer in een hotel omdat de bus op zijn minst vier uur te laat zou zijn, vervolgens vijf uur op de grond zittend omdat de buschauffeur wat extra peso´s gescoord had door onderweg extramensen op te pikken, een andere kapotte bus op de rivier overgang de kade opduwen na twee uur wachten, vervolgens een eigen kapotte bus waar we na anderhalf uur geduldig wachtend volgens het motto ´Tranquillo, Pura Vida!´ toch genoeg van kregen en een lift regelden in een pick-up truc met een krokodillenstaart achterin om vervolgens met een twintig minuten marge de beste, meest ruime en stille bus allertijden richting Santa Cruz te pakken, voor de helft van het geld van die eerste bus. Dit alles bij een prachtige volle maan..Zo kwamen we dertig uur later aan in Santa Cruz. Voor mij was het tijd om hier even bij te komen en te genieten van fatsoenlijke koffie en lekker eten en weer eens skype contacten aan te doen, terwijl Ricard diezelfde dag nog verder moest richting Rio de Janeiro, om zijn zus daar te meeten. Wederom een van vele hartverscheurende afscheiden!

Het volgende noemenswaardige punt in mijn reizen is Villa Tunari. Een klein dorpje waar ik met een Amsterdams meisje Bernadette dat ik in Cochabamba ontmoet had heen ging. Overigens bleek maar weer hoe klein de wereld is, want deze bleek mijn vrienden uit Lima ook te kennen! Jah dat krijg je he, met die Europesche Studies studentes..Reden van bezoek aan Villa Tunari was het dieren opvang park waar papegaaien, apen en puma´s die gered zijn van een traumatische gevangenschap gerehabiliteerd werden voor een vrij leven in de Jungle. Een unieke kans om zo dicht bij al deze prachtige dieren te zijn.

Na dit korte avontuurtje ben ik nu mijn eerste dag in het prachtige Sucre aan het verbrengen, een stad algemeen beschouwd als de mooiste stad van Bolivia. De vredige witte huisen en vele Plaza´s en Kerken beloven inderdaad veel goed. Voor morgen wacht mij een motortour met rij-instructeur door de omgeving van Sucre, wat natuurlijk weer mega-gaaf gaat worden!

Dit was dan weer een kort overzicht van mijn reizen de laatste tijd. Het is nu alweer eind Juli, wat betekent dat mij nog maar een maandje rest. Ik heb nog wat dingen te doen in Bolivia, zoals de zilvermijnen in Potosí, waar mensen nog onder té deprimerende omstandigheden leven, het overweldigende aanzicht in de zoutmeren van Uyuni, en Butch Cassidy and the Sundance Kid experience in het uiterste zuiden van Bolivia, op weg naar de sappige steaks, rode wijn en tango van Argentinie. Hoewel ik uitkijk naar ons weerzien, besef ik dat de tijd zoals altijd weer veel te snel is gegaan. De eerste van september zit ik alweer in de banken te luisteren naar een of andere professor die praat over infectieziekten. Hoogst waarschijnlijk zullen mijn gedachten dan nog regelmatig afdwalen naar het aapje dat mij diep in de ogen keek, het vrouwtje dat mij een sappige bananen milkshake klaarmaakt, de zonsopgang in Machu Pichu, de goede tijden in Cuzco en Lima, de plaza in León, Nicaragua en het rond springen in het water met de locals van Isla Ometepe.

Echter, een meer intens beeld dat zekerweten tussen de zinnen van de professor door zullen flitsen zijn de kinderen van Latijns Amerika. Hoe vaak ben ik betoverd door een lief kindje, met vieze wangen dat mij een hartverwarmend glimlachje toewerpt. Maar ook, hoevaak heeft een deprimerend gevoel van hulpeloosheid mijn hart bekropen wanneer ik na een warme maaltijd en bevredigend Paceña bier ´s nachts over straat loop, en daar oude vrouwtjes en jonge kinderen aan tref, worstelend om de volgende dag goed en wel te behalen? Af en toe een banaan geven, pakje kauwgom kopen, of een broodje waar je toch geen zin meer in hebt. Dat is niet voldoende, en dat weet je. Het zet je aan het denken, en het zal ook bij thuiskomst in mijn gedachten blijven. Geinspireerd door vele verhalen van andere (ex-) vrijwilligers die ik ben tegen gekomen, hoop dat ik naast het behalen van mijn master en het vervullen van mijn andere minder nobele dromen en reisplannen ook de moed zal vinden om meer te doen voor deze mensen.

“Noem het dapper, noem het vluchten maar ik knijp er tussenuit
Nu een week geleden en hier zat hij dan maar weer
Met meer vrijheid dan hem lief was en nu wist hij het niet meer..”

Een stukje van het liedje dat plots gespeeld werd in het café in Sucre. Een stukje dat het gevoel dat de laatste tijd af en toe opkomt bij mij een beetje illustreerd. Daar zit je dan in Bolivia, met al je vrienden ver weg. De vriendschappen die opkomen zijn gedoemd tot een tijdelijk karakter. De geweldige vrijheid van het alleen reizen toont na vier maanden toch ook zijn nadelen. Naast meer mogelijkheden tot het afwijken van de ´gringo trail´ ontbreekt ook het delen van ervaringen.

“Herman rekent af en staat dan op
Hij heeft eindelijk de wind weer in zijn kop
'Ik heb een tweede kans gekregen
En da's meer dan ik verdien
Maar als dit het is, is dit het
En we zullen het wel zien...”

Net als herman nog optimaal gaan genieten van mijn laatste weken hier, ofwel als vrije alleenreiziger, of misschien met iemand die lastminute besluit om deze zomer een andere ervaring op te doen en mij te vergezellen in de laatste weken? We zullen het wel zien...

Bedankt voor de mails en reacties, ondanks mijn falen om de site bij te houden. De laatste tijd was ik druk bezig met mijn reizen en mijzelf, dat de tijd en energie even ontbrak tot een update te schrijven.

Kus en knuffel uit Sucre!

Gallery: Rurrenabaque en Santa Cruz

caspar — Tue, 22 Jul 2008 01:58:00 GMT

Amazone

Gallery: La Paz en Coroico

caspar — Tue, 22 Jul 2008 01:42:00 GMT

Gallery: Puno en Titicaca

caspar — Mon, 21 Jul 2008 23:46:00 GMT

Gallery: Tijgertje en ik naar Machu Pichu

caspar — Thu, 26 Jun 2008 02:33:00 GMT

Gallery: Inti Raymi in Cuzco

caspar — Tue, 24 Jun 2008 09:28:00 GMT

Travelers Life

caspar — Tue, 24 Jun 2008 04:21:00 GMT

Danke mama, voor het wakker schudden van de uitblijvende comments, iets wat me toch wel dwars zat. Nu ik weer weet dat mijn avonturen toch nog de aandacht hebben zal ik jullie weer eens tracteren op een kijkje in mijn reizigers leven. Na een paar heerlijke dagen in een niet zo fantastische stad Lima was de volgende belangrijke bestemming Cuzco, de hoofstad van het Inka rijk. Hier zou een hele week feest zijn, het Inti Raymi festival ter verering van de zon. Onderweg naar Cuzco langs het uitermate aangename woestijndorpje Huacachina, waar sandboarden en dunebuggies in de oneindige zandheuvels een aangenaam contrast vormden met Lima..Overigens heb ik hier zeker een (om precies te zijn twee) van de lekkerste pizza´s in mijn leven gegeten..de dingen die je al meemaakt op reis! Na ook nog even een vlucht over de onvermijdelijk Nazca-lines gemaakt te hebben was het tijd om mij naar Cuzco te haasten voor de dramatische Nederland-Rusland wedstrijd (mijn oprechte excuses voor het ophalen van pijnlijke herinneringen..). Niet alleen de wedstrijd bleek pijnlijk te zijn, ook de busrit was zonder enige twijfel de naarste rit tot nu toe. 16 uur ipv 14 uur over nacht. ´s Nachts was het natuurlijk ijskoud en logischerwijs ging ´s ochtends toen de zonnestralen de bus ernstig op begonnen te warmen de verwarming bij mijn benen ook op volle toeren draaien. Natuurlijk was het niet mogelijk deze uit te schakelen. Aangekomen in Cuzco haaste ik mij door de kleurig geklede Inti Raymi menigte op zoek naar de hollandse kroeg en mijn vrienden uit Lima. Voelde me wel redelijk een idioot, rennend op 3000 meter hoogte door een van de boeindste steden ter wereld op zoek naar een plek om voetbal te kijken. Meer hoeven we hier natuurlijk niet over uit te wijden. Na de wedstrijd was het tijd om weer terug te keren naar mijn eigen realiteit. De realiteit waarin ik in Peru ben, in de Inka-hoofdstad.Cuzco. Gewapend met mijn nieuwe 15x zoom camera kan ik de indrukken van spelende kinderen, chillende hippie-moeders en bonte feestgangers doorgaans ongemerkt vast leggen. Is het wellicht niet ethisch verantwoord om ongevraagd fotos van personen te nemen? Misschien, maar het zorgt in ieder geval voor de meest natuurlijke en ongeposeerde fotos. Herinneringen van situaties en mensen zoals ik ze zie, en niet alleen zoals ze gezien willen worden. De hele week waren overal parades van verklede mensen, oefenend voor de grote dag op 24 Juni, waar de eigenlijk verering van de Zon plaats zou vinden. Hoewel het absoluut een genot was om in deze vrolijke menigte rond te lopen namen ik en mijn vrienden uit Lima ook nog een dag om de omgeving van Cuzco te leren kennen. We bezochten de Inkaruines met terrassen bij Pisac. Een prachtige en vredige omgeving in de bergen. Het was op deze dag dat we besloten om in de magische omgeving van Cuzco de magische San Pedro cactus te nuttigen. Een plant die gebruikt wordt door locale sjamanen voor een intense spirituele reis. Een reis voor emotionele heling, voor het herontdekken van de connectie met moeder aarde. En laten we eerlijk zijn, zijn de meesten van ons de connectie met moeder aarde niet redelijk verloren? We vonden een superlief meisje waar we onze san pedro poeder kochten. Ze legde alles haarfijn uit en zegende het poeder, om voor een goede reis te zorgen. De volgende dag was het 24 Juni, Inti Raymi tijd. We liepen de heuvel op, met het San Pedro poeder in de rugzak, om van daar de ceremonie te bekijken. De ceremonie zelf was om eerlijk te zijn vrij saai, mijn camera dwaalde dan ook regelmatig af naar mensen om mij heen, met als hoogtepunt een menigte die door de bariere van de politie heen breekt, terwijl deze wanhopig probeerde een groot deel van de heuvel vrij van mensen te houden. Na een korte poos vonden we het mooi geweest en besloten we een mooie plek in het bos op te zoeken voor onze san pedro experience. We losten het poeder op in een sinas-drankje. Beter gezegd we probeerdn het op te lossen. Het resultaat was een vloeistof met de consistentie van modder en een smaak ongekend smerig. Drinken was één ding, binnenhouden was weer een heel ander aspect. Bij enkele begon de trip al vrij snel, samen met de voorspelde onaangename bijwerking van overgeven. Bij mij zelf duurde het allemaal wat langer en was een tweede portie nodig. Gelukkig was het allemaal niet voor niets, want na een tijdje wist ik precies waar die sjamanen het allemaal over hadden. Een duidelijke conceptie van verschillende energien, goede energie binnen onze vriendengroep. Afentoe een wat mindere energie van luidruchtige toeristen om ons heen. Een intense connectie met alle vrienden om mij heen. Mensen die stuk voor stuk een prachtig karakter opzich waren. Ook intense connectie met objecten, zo waren ik en een vriend intens gefascineerd door een stuk limoen in ijswater. Ik zag vele verschillende gezichten terug in stenen van een kerk of in een schilderij, iets wat waarschijnlijk mijn fascinatie met portretten illustreert, wat ook terug te zien is in mijn fotos. Het was een fijne en intense ervaring, waarbij ik geen moment het idee had ´van de wereld´ te zijn, maar juist veel meer in contact. De volgende dag werd voor mij gedomineerd door een triest gevoel. De afgelopen dagen waren zo ongelofelijk fijn geweest, met een groep mensen die allemaal goed connecten. Van deze groep was ik de enige die naar het zuiden zou verder gaan. Een deel zou terug keren naar woningen in Lima en de rest verder op reis richting het noorden. Een vermoeiend iets is het, afscheid nemen van mensen en weer nieuwe mensen ontmoeten. En op dat moment had ik daar even helemaal geen zin meer in. Onvermijdelijk was het en we maakten er nog een goede laatste avond van. Wel zonder alcohol want de volgende dag zou het tijd zijn voor een 4 daagse trek naar Machu Pichu. De trek naar Machu Pichu ging de eerste dag op mountainbikes downhill, met daarna twee dagen lopen. Machu Pichu was zeker wel zo mooi als ik gedacht had. We vertrokken de laatste dag om 4.30 om de zon en toeristentroepen voor te zijn. Ik heb nog nooit zoveel trappen in mijn leven gelopen, daarbij is mijn trappenhuisje op de Nieuwe Achtergracht een eitje.. Het aanschouwe van de zonsopgang was een prachtige ervaring.. Ik denk dat mijn fotos hier meer kunnen vertellen dan mijn woorden..De toer mt gids sloeg ik over om boven op de berg Wayna Pichu te kunnen genieten van een prachtig uiticht voor de hele horde toeristen aan zou komen..Later die middag, na en teleurstellende EK finale, bracht de trein ons terug naar Cuzco. Ik wilde supergraag verder richting het Titicaca meer, maar moest helaas nog een paar dagen wachten op mijn paspoort. Uiteindelijk allemaal goed gekomen waarna ik eindelijk naar het Peruaanse deel van het Titicaca meer kon reizen. Hier bezocht ik de Uros, complete gemeenschappen inclusief scholen en postkantoren op drijvende riet-eilanden. Daarna was het makkelijk reizen naar Copacabana, mijn eerste stadje in Bolivia, aan het boliviaanse deel van Titicaca. Een bezoek aan Isla del Sol zorgde voor een goede waardering van het werkelijk immense meer op 4000 meter hoogte, zeker een van de hoogtepunten van mijn reis. De legende zegt dat de Zon hier geboren is, een verhaal dat makkelijk te geloven is als je naar de prachtige zonsopgang en ondergang kijkt! Na mijn stop aan het Titicaca meer was het tijd om naar La Paz te gaan, waar ik op dit moment dit hele verhaal aan het schrijven ben. Ik weet nog niet zo goed hoe ik Bolivia zal gaan bereizen. Ik begin rustig aan met een paar dagen in la Paz. Donderdag zal ik met de mountainbike de WMDR (worlds most dangerous road) afdalen voor de nodige adrenaline rush. Aan het einde van deze weg zal dit weekend een groot muziek festival plaatsvinden, wat ongetwijfeld een goede ervaring gaat zijn..Verder ga ik natuurlijk de Amazone in, wat meer in het noorden van Bolivia is. De zilvermijnstad Potosí (hoogste stad in de wereld) en de zout-meren in het zuiden liggen natuurlijk ook nog in het verschiet. Hopelijk lukt het me ook nog om een beetje van de Gringo trail af te wijken voor wat meer indigenous experiences. Iets waar gister overigens een klein begin mee gemaakt is, ik ben met Sebastiaan, een duitser ontmoet op Isla del Sol, meegekomen naar de Señora bij wie hij een paar nachten had geslapen. Een bijzonder vriendelijk Boliviaans vrouwtje in La Paz, dat mij met open armen verwelkomde. Ik probeer wat nieuwe energie te vergaren voor mijn laatste twee maanden, na de laatste vrij vermoeiende dagen. Zoals eerder gezegd ben ik blij met jullie reacties en mails, keep m coming want het is een goede energie bron voor mij! Xx

Gallery: Cuzco

caspar — Mon, 23 Jun 2008 09:05:00 GMT

Inti Raymi Week

Gallery: Pisac ruines bij Cuzco

caspar — Mon, 23 Jun 2008 02:24:00 GMT

Gallery: Lima, Huacachina, Nazca & Cusco

caspar — Mon, 23 Jun 2008 02:18:00 GMT

Eerste fotos met nieuwe camera

Buenos dias!

caspar — Tue, 17 Jun 2008 00:13:00 GMT

Buenos dias!! Maakt niet uit hoe hard er gerend moet worden om op tijd te komen voor school, een Peruaans kindje heeft altijd tijd om met hoog stemmetje, glinsteroogjes en drie missende tanden een passerende medemens een fijne dag toe te wensen. Zijn lieve oma, de tortilla man van om de hoek of een volslagen vreemde blanke toerist, rare band in het irritant lange haar, op weg naar een waterval in de bergen waarvan het kind geen idee heeft wat daar nou weer zo bijzonder aan is...

Een hond eet 20 eieren uit de keuken van bazin. Een simpele ´foei!´, tik op de neus en vanavond geen hondenkoekje? Een half uur aan een hoog gebonden poot in een boom bungelen met bloeddoorlopen ogen, dat zal hem leren uit de keuken te blijven!

Twee totaal verschillende dingen die ik alweer een tijdje terug ervoer als totaal anders van ons thuislandje. Het eerste voorbeeld kan wellicht komen doordat ik altijd in Amsterdam geleefd heb. Wellicht dat mijn boeren vriend Peter als klein kind ook elke ochtend, vol enthousiasme, op weg naar school 500 keer ´Goede morgen!´ uit volle borst schreeuwde tot hij alle dorpsgenoten en de enkele toerist gehad had..

Buenos dias, zo bueno was de día van 7 Juni niet. Hoewel natuurlijk ook dit relatief is. Voor drie Peruanen moet het een hele bueno día geweest zijn, die op de nachtbus uit Trujillo, peru richting huaraz een toerist uit Amsterdam spotten die zijn dagrugzak op de bus lijkt te bewaken alsof er waardevolle zaken in zitten. Zeker als ze aankomen om 6 uur ´s ochtends en deze toerist zijn spullen aan een andere toeriste toevertrouwt die hij al langer lijkt te kennen, blijkt dit een prima target te zijn. Als hij even wegloopt, gaat zij er naast zitten. Een beetje dromerig kijkt ze voor zich uit, het is immers erg vroeg, waarschijnlijk diep nadenkend over wat te doen de komende dag. Hoppa! Eropaf met zn drieen, beetje rondkijken, een iemand doet een grote tas open, andere doet de waardevolle rugzak erin en wegwezen! Dat ging makkelijk, wat een domme toeristen..
En wat een vangst! Een Nederlands paspoort en rijbewijs van ene Caspar David Roelofs, een digitale camera met 1G aan fotos van zijn voorgaande reizen, een pracht iPod, slaapzak, stom dagboek, handig zakmes en hoofdlamp en wow deze rugzak kan wel 2 liter water in een geisoleerde zak dragen! Dat moet te verkopen zijn..

Ja inmiddels ben ik welover de ontzettend deprimerende staat heen die deze gebeurtenismet zich mee bracht. Het heeft het prachtige sneeuwbergen gebied waarin ik toen was, de cordilleras blanca, een onterecht negatieve lading gegeven. Een zware tweedaagse trekking naar de top van Vallunaraju (5686m) zorgde wel voor wat afleiding. De enorme hoogte, een slechte lunch de dag ervoor en de tweede dag om petverdomme 1.30 ´s ochtends de trekking hervatten richting de top om de zon voor te zijn die de sneeuw te zacht zou maken, maakten het wel een van de fysiek zwaardere dagen in mijn leven. Ingepakt in geleende kleding, in de ene hand een pikhouweel, andere het touw dat iedereen met elkaar verbindt. Voetje voor voetje de ijzeren spikes van de boots in de sneeuw stampen om niet weg te glijden. Verstand op nul, proberen niet na te denken over ´hoe lang nog´ en blijven gaan..
Wie had dat gedacht? Ik, die vroeger met mams beneden bleef chillen terwijl grote broer en paps die enorme berg op gingen, zichzelf moe makend voor schijnbaar geen goede reden? Die als ik moe was in de hitte van Rome tevreden was met elk random muurtje om een tukkie te doen?
Even een tukkie doen, daar gaf de gids ons de tijd niet voor, hoogst waarschijnlijk terecht. Afentoe een korte adempauze als iemand op de knieen zakte nadat de hoop na een bergpiek in de grond geboord werd door een nog hogere piek..En door!
Aangekomen na een zware klim op de top! Een zware overwinningsbrul rolt uit de kelen van de expeditie leden, hoorbaar tot op de verste bergtoppen. Vuisten beuken op brede borstkasten en stampende voeten doen de sneeuw van de top rollen!
Nee..ik ben kapot! Aangekomen op de top zie ik een reflexie van dat muurtje in Rome, een prima spot om een tukkie te doen..Even een paar blikken om mij heen, diepe ademteugen en half uur later word ik wakker om weer naar beneden te sjokken..
Een veel voorkomende gedachte tijdens deze tocht was ´waarom?´. Omdat ik het kan, en omdat het gaaf is! Hoewel het enige antwoord waarmee ik op dat moment kon komen ´ik heb serieus geen flauw idee´ was. Het is een avontuur, het was prachtig om te zien hoe de zon langzaam over de top heen kwam, een oranje licht werpend op de bergen en wolken ver beneden je, op de meterslange ijspegels en de oneindige laag maagdelijke poedersneeuw. Een prestatie voor eigen wil, Challenge Yourself!
Helaas niet veel fotos hiervan (paar van israelische medeklimmer op https://webmail.planet.nl/exchweb/bin/redir.asp?URL=http://picasaweb.google.com/yairsela/Peru6VallunarajuClimbHuaraz)

Inmiddels was het meeste gedoe op het politie bureau afgerond, en dat is echt niet alleen door mijn gebrekkige spaans een hoop gedoe. Ik heb nog nooit zo vaak herhaald dat dingen sneller moesten, dat de bewakingsvideo bekeken moest worden, dat ik haast had om naar Lima te komen voor een nieuw paspoort. ´es un processo..kom maandag terug´. Oioioi, groeiende woede van binnen, frustratie om het niet in staat zijn van uiten van deze frustratie..meer frustratie..meer boosheid. Wellicht maar goed dat mijn Spaans mij niet toe stond afentoe de uitlaatklep open te zetten met onaflaatbare stroom van vloekwoorden en verwensingen. hoewel, terwijl ze in Nederland bij iemand die zich opwindt waarschijnlijk zouden zeggen ´nou meneer, gaat u eerst maar eens even rustig daar zitten kalmeren..´ heb ik toch het idee dat hier mijn volhardendheid, af en toe boze stem en geirriteerde eisen het proces extreem versneld hebben. Met aangifte op zak, moest ik uitiendeljk nog vanaf het politie bureau sprinten om mijn bus richting de ambassade in Lima te halen.

In de bus naar Lima heb ik tijd om over alles na te denken. Een deprimerend gevoel heeft zich meester gemaakt vna mijn ziel, en dat moet verdreven worden. Het is een klote ervaring. Constante alertheid op die ene tas, van Costa Rica, Nicaragua, Honduras, el Salvador, Panama, Ecuador tot het noorden van Peru. Die tas heeft alles van waarde. Één moment is er maar nodig. Een moment waar je je vertrouwen in iemand anders legt...Deze gedachten gang, van ´had ik maar´ heeft natuurlijk nul zin. Liever herinner ik mij dat treintje dat ik na Quito richting het zuiden van Ecuador nam. Een treintje door werkelijk weergaloze landschappen, waar je boven op het dak kon zitten. Ingepakt in alle warme kleding die ik bezit en nieuw aangeschafte gele mickey-mouse poncho kon ik ondanks wind en regen genieten van door de bergen lopende kleurige ecuadorianen met wollige lama´s, domme harige ezels die voor de trein proberen te rennen, wilde rivieren en bijna in mijn gezicht slaande takken van overhangende bomen. Zelfs een vier urige stop voor reparatie en vroegtijdige afbraak van de tocht door een modderstroom op het spoor kunnen deze prachtige ervaring die een lichtelijk gevoel van Euforie opwekte niet verpesten. Of het gevoel dat ik ervoer tijdens de lange wandeling met een stel engelsen door een wederom prachtig landschap in het zuidelijke puntje van Ecuador, vilcabamba. Uren lang onder een aangename zon over de bergen langs riggelpaden met fenomeale uitzichten en door droge rivierbedden met ginormeous spinnenwebben boven je hoofd. De vilcabamba herinnering wordt nog eens versterkt door het extreem aangename en mooi aangelegde hostel met prachtige tuinen en zwembad, een extreem gulle barman, pingpong en pooltoernooitjes. Het was hier dat we van de San Pedro cactus hoorden. Een plant met ´spirituele´ krachten. Spirituele krachten die ik later in Huaraz ervaren zou. Krachten die statische gebouwen doen buigen, kleuren dansen en pleinen golven als de zee (een beetje). Vilcabamba was zeker de beste spot van Ecuador voormij. Hoewel de beslissing om vanaf hier van de gringotrail af te wijken door een tocht naar Peru te ondernomen met 7 verschillende bussen i.p.v. rechtstreekse bus met transfer-service richting Peru uiteindelijk tot de diefstal zou leiden, had ik deze absoluut niet willen missen. De tocht ging richting Chachapoyas, het dorpje waar dit hele verhaal begon met de derde hoogste waterval ter wereld (771m) en de grootste pre-inca ruine van zuid amerika, Kuelap. De tocht duurde lang, twee dagen en bevatte vele verschillende lange wachttijden. Het is zoals een prachtige wat oudere Engelsvrouw die dezelfde overtocht gedaan had later in een café in Chachapoyas verwoorde: ´I am sitting there on the floor of the dirty busstation, waiting for three hours, and suddenly I wonder: ¨Why am I enjoying myself?¨. An Ecuadorian woman stapt uit exact dezelfde bus als waar ik net uitstapte met mijn vies geworden broek en shirt. Alleen draagt zij een kreukloze zilveren rok.. How does she do that.... and why?´Op een gegeven moment merk ik dat de enorme hoop witte zakken naast mij niet stil liggen. Een van de zakken lijkt een poging te doen om te ontstappen en komt verbazend ver tot de eigenaar de zak oppakt en de opstandige kippen weer terug legt. In een zak weet een kip een gat te vinden en steekt zijn kop uit de zak, proberend uit te vinden waar ze nu toch heen gaan. Een Arroz con Pollo word door mij diezelfde avond nog gegeten..
Kortom, de tocht was alles behalve comfortabel, maar heeft zeker bijgedragen aan mijn Latin American Experience.

Het mag gezegd worden dat er genoeg positieve en fijne dingen op mijn pad geweest zijn om de deprimerende gevoelens te verdrijven. Nu bevalt Lima ook nog eens stukken beter dan gedacht, was de ambassade uitermate vriendelijk en makkelijk en heeft Nederland Frankrijk ingemaakt met 4-1. Een nieuwe camera kopen, nieuwe mp3 en een rugzak om weer met mijn leven te bewaken en op naar de Machu Pichu en het Inti Raymi festival in Cusco, via Ica om te sandboarden en Nasca voor een vlucht over de Nasca-lines. Daarna via Arequipa naar Puno, om via het Titicaca meer naar Bolivia te trekken, waar mountainbiken over de ´most dangerous road in the world´, regenwoud, zilvermijnen en oneindige zoutvlakten mij wachten..

Het was een lang verhaal, maar er was dan ook een hoop te melden. Momenten waren zeker daar de afgelopen tijd dat ik absoluut verlangde naar een terras in zonnig Amsterdam met mijn trouwe lezers en een Hoegaarden witbiertje. Hou me op de hoogte van het spannende of ook nog zo normale leven thuis..Een verjaardag is weer in opkomst, vergeet onze vriend Ivar morgen allemaal niet he! En vaderdag is alweer geweest, zonder een belletje van zoonlief uit Lima maar dat ga ik zometeen goed maken..

Heel veel knuffel!

Gallery: Vallunaraju

caspar — Sun, 8 Jun 2008 02:03:00 GMT

Berg in Huaraz

Gallery: Chachapoyas

caspar — Sat, 7 Jun 2008 05:02:00 GMT

Gallery: Riobamba

caspar — Sat, 7 Jun 2008 05:00:00 GMT

Gallery: Bocas del Toro

caspar — Sat, 7 Jun 2008 04:58:00 GMT

Gallery: Panama City

caspar — Sat, 7 Jun 2008 04:55:00 GMT

Tijd voor Zuid Amerika

caspar — Mon, 26 May 2008 03:05:00 GMT

Mijn laatste paar dagen in centraal amerika heb ik geweid aan de relaxedheid van de Caribische kust. Wel eerst nog twee dagen in Panama City verbracht, waar ik uiteraard het panama kanaal heb bekeken, de ruines van het oude Panama heb bewandeld, en het rosse gebied Casco Viejo heb vergeleken met onze eigen prachtige wallen in Amsterdam.

In Panama city kwam ik veel jongelui tegen die net van Bocas del Toro kwamen, een Caribisch eilanden gebied. Bocas werd beschreven als een hemel op aarde. Witte palmstranden, blauw water en zon. Non-stop feest, alcohol en gewillige vrouwen! Ja, dat kan natuurlijk niet overgeslagen worden.

Veel tijd had ik niet meer voor mijn vlucht vanaf San Jose naar Ecuador, dus de bus bracht mij overnacht richting Bocas. Wellicht klinkt dit ongeloofwaardig na de voorgaande beschrijving, maar de boottochtjes naar en van de eilanden vond ik nog het leukste aan mijn hele Bocas ervaring, met prachtige uitzichten over het stille water en de groene eilandjes..

Ik verbleef in een net geopend hostel, gerund door een stel echte caribische rasta´s, waarmee ik uitermate goed kon chillen. Hoewel ik uiteraard mijn deel van het feestgebruis heb opgepikt, was het beloofde Paradijs van feest, alcohol en mooie vrouwen toch niet genoeg om mij langer dan een paar dagen vast te houden. Noem het raar. Geef de aanwezigheid van regen de schuld. Of gewoon het feit dat ik op mijn reis wellicht naar iets anders op zoek ben dan de lui die mij de verhalen over Bocas vertelden. In iedergeval, na mijn eerste front en backflips van een duikplank gemaakt te hebben, mijn eerste paar golven op een shortboard gepakt te hebben en een aantal palm stranden bezocht te hebben, besloot ik op een regenachtige morgen dat het tijd was om Bocas te verlaten. Sterker nog, ik besloot dat het tijd was om Centraal Amerika te verlaten en door te gaan naar de volgende etappe: Zuid Amerika.

Ik heb mijn vlucht toen vervroeg naar de 24e, ipv de 28e zodat ik in een paar dagen via Puerto Viejo, Caribische kust van Costa Rica met goede surf, richting San Jose kon trekken. In Puerto Viejo heb ik nog een paar heel relaxte dagen gehad met wat leuke mensen en surfen. Vanaf Puerto Viejo heb ik toen een wildwater rafting trip geboekt richting San Jose. We werden opgehaald vanaf het hostel en richting een rivier die dwars door de jungle kronkelde gebracht. Hier kregen we allereerst een heerlijk ontbijt, waarna we 4 uur lang de wilde rivier dwars door de prachtige jungle afdaalden, inclusief een wederom prima lunch. Ik kan denk ik wel stellen dat dit een van de gaafste dingen is die ik tot nu toe gedaan heb!

Na afloop werden ik en Matt, een Canadees van dezelfde raft boot, afgezet bij ons hostel in San Jose. Niet fijn, maar waar, San jose is DE stad om beroofd te worden. Er zal niet een reiziger zijn die san jose heeft aangedaan die geen verhalen te vertellen heeft om dit te bevestigen. Ook ik kan het nu bevestigen, gelukkig zonder gevolgen. Matt, ik, en nog een meisje liepen vanaf het restaurant richting ons hostel. Een korte wandeling door relatief bevolkt gebied. Op een bepaald moment merkten ik en Matt dat er plots iemand achter ons liep. Ik, onervaren op het gebied van nare figuren, registreerde het niet direct als dreigend en zou gewoon door gelopen zijn. Matt, met zijn fair share of ervaring met nare figuren in Guatamala, liet ons echter stoppen om die kerel even te checken. De kerel passerde ons maar merkte twee meter verderop dat zijn veters los zaten, en die moeten natuurlijk gestrikt worden! Kan iedereen gebeuren dus wij lopen verder. Kort nadat we hem gepasseerd waren was de kerel er in geslaagd zijn veters te strikken en vervolgde zijn weg ons volgend, totaal onverdacht. Naast een restaurantje stopten we en zagen toe hoe deze kerel ons weer passeerde en tien seconden later een automatisch mes tevoorschijn trok om een ander vaag figuur naar de andere kant van de straat te verjagen..Geen van ons had enige twijfel dat deze kerel het op ons gemunt had, en zonder Matts terechte achterdocht ons gevolgd zou zijn tot een geschikt moment om toe te slaan. Ik kan je wel vertellen dat ik vanaf nu een stuk beter op zal letten, en ben blij dat ik op een dergelijk onschadelijke manier mijn les mocht leren..

Na de gevaren van San Jose achter de rug te hebben kunnen we terugkeren naar de fijnere verhalen. De vlucht vanaf san jose verliep uitermate soepel en snel, heb hem niet gemist en heb wel een nieuwe reisgenote opgepikt die in ongeveer hetzelfde tijdsbestek richting peru wil trekken als ik. Iets minder is wel dat ze op het vliegveld uit mijn camelback mijn waardevolle Deet insectrepellent en mijn zeep in beslag genomen hebben omdat die blijkbaar brandbaar zijn. Wat al helemaal stom is, is dat mijn camelback nog gevuld was met een liter water, waar ze niet eens naar omkeken!

En zodoende zijn we na een lang verhaal weer up to date, hier in Quito. Quito is tot nu toe overigens een alleraardigste stad, tegen mijn negatieve verwachtingen in. Ik ben van plan om via het zuiden van Ecuador richting de kust van Peru te trekken. Onderweg is er nog een gaaf stuk trein waar je op het dak kunt zitten, El Nariz del Diablo, en nog een stuk jungle die wellicht ook het bezoeken waard is..Denk over een week ongeveer in Peru te zijn, mochten er nog mensen Peru verkennen met mij :-)

Hopelijk konden jullie dit lange verhaal een beetje handelen, het is immers alweer een tijdje geleden tot mijn laatste bericht. Wil trouwens ook nog even melden dat ik de tekenen van interesse, zoals mailtjes en comments, zeker waardeer! Ben graag bereid over de mail in verder detail te treden, mochten er bepaalde interesses zijn :-). Ja, dit betekent inderdaad dat ik naast al het reizen en avontuur beleven ook nog tijd heb om vrienden en familie te missen!

Knuffel!

PS Fotos komen een andere keer weer, zit alweer veel te lang achter de computer..

Off Route Moederdag vieren

caspar — Tue, 13 May 2008 09:44:00 GMT

Hoihoi! Na mijn laatste verhaal waarin ik over de staking in Nicaragua vertelde, ben ik een beetje afgedwaald in Centraal Amerika. Het oorspronkelijke plan was om in het zuiden van Nicaragua te blijven en vrij snel langs de caribische kust naar beneden terug door Costa Rica richting Panama te reizen. In Leon ben ik veel omgegaan met een landgenoot. Iets wat ik niet snel opzoek, maar het is zo gegroeid. En ik denk dat hij en ik een apart, doch goed, combo waren: stadsjongen uit Amsterdam en oerhollandse boerenjongen peter genaamd uit een dorpje ergens bij de Duitse grens. Ben uiteindelijk bijna een week in Leon blijven hangen, het was echt een hele relaxte stad! Peter is op weg naar mexico en ging richting El Salvador. Omdat ik stiekem al een beetje met het idee speelde een vriendin daar (ontmoet tijdens mijn studiesemester in Savannah) te bezoeken, besloot ik raar te doen en gewoon mee te gaan. Omdat we vrij laat vertrokken hebben we een overnachting in Honduras moeten inlassen. Die ene dag in Honduras heeft geen goede indruk achtergelaten, puur omdat de mensen met wie we in contact kwamen ons constant extreem af probeerden te zetten. Extreem betekent 10 dollar vragen voor een busrit van 1 dollar 20. Toen we aankwamen in San Salvador (hoofdstad van El Salvador) kwam mijn vriendin Patricia ons ophalen. Wat mooi was was dat het daar die zaterdag al moederdag was, een groots gebeuren! De hele familie was bijeen voor een heerlijke lunch waar wij ook van harte voor uitgenodigd werden. Helaas was dit ongeveer het enige wat ik met patricia heb kunnen doen omdat haar neefje de volgende dag plots het nieuws kreeg van het leger naar Iriq gezonden te worden binnen een paar dagen. Hierdoor waren de gepande uitjes geblokkeerd om nog even met de hele familie samen te zijn. Hoewel ik me goed vermaakt heb met Peter in de omgeving van San Salvador, moet ik heel eerlijk bekennen dat ik veel beter vanaf Leon naar de caribische kust had kunnen gaan. Nu moest ik namelijk een vliegticket naar Panama boeken twv 380 dollar, de bus zou namelijk drie volle dagen in beslag nemen. Denk dat ik dat geld wel iets beter had kunnen besteden..Maar ach het was weer een wilde ervaring, Ja toch?? DUS nu zit ik hier in Panama City, blijf hier even een dag of twee hangen en vertrek dan richting Bocas del Toro, caribisch eiland in Noord Panama om dan langzaam richting San Jose te gaan en mijn vliegtuig naar Zuid Amerika te pakken. Moet zeggen dat ik ontzettend veel zin heb om aan peru te beginnen, heb er hoge verwachtingen van! Tot later..

PS: Volgens mij kun je via die ' rss' feed zien als ik iets nieuws geschreven heb..is iemand handig genoeg om dit even uit te proberen?

Pura Nica

caspar — Wed, 7 May 2008 06:57:00 GMT

Ik ben zo blij dat ik besloten heb naar Nicaragua te komen. Zo anders dan Costa Rica, het is ´echter´. Echter en goedkoper (prima maaltijd voor 2 dollar, als je ff zoekt)! De reden van de lage prijsen is helaas vrij vooir de hand liggend. Nicaragua is na Haïti het armste land van het westerlijk halfrond. Bij de grensovergang naar Nicaragua kwam ik pas de eerste bedelaar tegen van mijn reis. In Granada en León volgden helaas nog vele mannen vrouwen en kinderen op straat.

Ondanks de armoede voel ik mij totaal niet onveilig. Ondanks mijn relatieve rijkdom voel ik me super welkom. Zowel rijkere als armere nieuwsgierige Nico´s begroeten mij regelmatig met een vriendelijke glimlach en een zwaai vanaf de volgepropte truc of vanaf het rieten stoeltje.

Uiteraard moet ik als rijke toerist op mijn geld letten want afgezet worden is dagelijkse kost. Na Granada had ik even geen flauw idee waar ik heen wilde. Zat te denken aan de caribische eilanden, Corn islands, wat een ultieme caribean experience moet zijn. Maar dan moest ik eerst in drie dagen naar naar de oostkust, bluefields komen per bus en boot. En dan een 9 urige boottrip, of het vliegtuig. Een vlucht naar corn islands vanaf managua is ook mogelijk voor 150 dollar. Maar onnodig vliegen tijdens een rondreis is ronduit gayish. Bovendien moest ik dan echt vroeg opstaan. Een hekel punt aangezien ik de nacht ervoor uit was geweest met Daniële, de barvrouw van The Bearded Monkey en een gekke Canadees. Deze gekke Canadees had net zijn 100-dollar zonnebril teruggevonden en vierde dit met ons middels 3 flessen rum en een beetje cola..Dus besloot ik tot een makkelijkere bustocht richting het Noorden. Ik had mijn zinnen gezet op een stadje Matagalpa genaamd. Ik had hiervoor niet echt een goede reden, behalve dat ik het wel gezien had in het hete Granada en het klimaat daar een stuk milder zou zijn. Dus zo gezegd zo gedaan, een uiterst relaxed busje naar Managua met mijn backpack voorin bij de bestuurder gepakt. In managua zou ik wel weer zien waar de bus richting matagalpa zou vertrekken. Nu had ik een uurtje de tijd om ff te tukken. Bij aankomst in Managua werd mijn backpack al vastgehouden door een taxi chauffeuse voor ik uberhaupt goed en wel wakker was. Zij en ongeveer nog 20 collega´s probeerden mij een taxi voor 5 dollar aan te praten richting de bus naar matagalpa, een prijs die hier echt op oude kaas slaat. Daar sta je dan, volledige gedesorienteerd, eerst maar eens die backpack terug veroveren, even kijken waar die fucking bus is! Whaaa laat me met rust!! Hele verhalen over dat er geen bus is naar de bus naar Matagalpa (wat ook waar bleek te zijn) en dat het verweg is naar het busstation en dat 100 cordobas echt de prijs is. Zo eerlijk mogelijk kijkende collega´s werden erbij geroepen om dit te veriferen, heftig allemaal. En nog steeds volledig gedesorienteerd: waar ben ik? waar zijn bussen? Geef mn backpack terug, wat zou het in godsnaam daadwerkelijk moeten kosten? Maar God Bless America want een heerlijk typisch reizende Amerikaan kwam me te hulp. Hij wist me te vertellen dat de taxi´s naar het busstation idd aan de andere stad van managua zijn, en dat het 40 cordobas is (2 dollar) en niet 100. Ook wist hij me te vertellen dat Matagalpa zuigt en dat León een veel leukere studenten stad is, en dat de microbus 5 meter verderop vertrekt voor 20 Cordobas. Zo was het besluit genomen om deze chaos achter me te laten en zsm naar León te komen. Helaas vroeg het busje opeens 40 cordobas, ipv de beloofde 20. Gelukkig was concurrentie groot en ging ik uiteindelijk voor 30 naar León. Toen ik in het busje alle anderen, locals, 40 zag betalen voelde ik me wel uberschuldig, maarja!

En nu ben ik dus in León, inderdaad een alleraardigst studentenstadje met supervriendelijke mensen. Gisteren met wat mensen van het hostel de markt opgeweest om ingredienten te kopen voor leguanen soep (we kopen levende leguanen in een zak..), om vervolgens richting een huisje te vertrekken waar de gastvrouw en gastheer de soep samen met ons bereiden. Ook gingen we even langs een andere familie die gespecialiseerd was in Tortillas bakken, allemaal uiterst ´in touch´ met de locals.

Vandaag een beetje rondgeslenterd in León, op het plein gehangen en gewoon lekker mensen kijken, heerlijk!

Heb verder nu vrij weinig plannen. Het reizen in Nicaragua is momenteel erg lastig omdat sinds gisteren in heel Nicaragua het openbaar vervoer staakt. Wilde eerst misschien nog een twee daagse trekking een vulkaan op gaan doen, maar ook dit is nu lastig. Het internationale vervoer werkt nog wel, dus misschien ga ik wel terug richting zuid costa rica en Panama... Of heel misschien eerst snel naar El Salvador, een meisje dat ik van mijn semester in de VS ken bezoeken. Ik moet het nog maar even aanzien..