Change of Perspective

Nu vs budget backpacken

supercozi — Sun, 27 Dec 2009 20:30:00 GMT

Aan het eind van mijn tweede bezoek aan Zuidoost Azie kan ik goed zien hoe het hier veranderd is ten op zichte van 8 jaar geleden. En ook hoe ik zelf veranderd ben.

Luxer reizen

Als budgetreiziger destijds moest ik het 5 maanden uitzingen met heel weinig geld. Dat ging toen prima. Je koos nooit voor een resort (decadent en walgelijk vond je dat), maar sliep voor 5 gulden per nacht en had een gezamenlijke douche. Nu kozen we voor meer comfort, onze maand moest goed besteed. Voor ongeveer 30-40 euro per nacht lagen wij als rozen te slapen. Zo'n lakenzak en eigen handdoek die ik zoals 8 jaar geleden weer mee had genomen, gebruik je dan niet. Als je binnenloopt liggen de dikke badlakens je in mooie vormen gevouwen op te wachten. Er is een koelkast waarin koud water in overvloed is. Als je uit eten gaat bestel je fried rice (flait lais) van 40 cent als bij- in plaats van hoofdgerecht. Het heeft allebei z'n charme vind ik. Ik zou ook zo terug kunnen naar het minimale budget, maar voor een maand vakantievieren is zoiets niet nodig.

Vervoer

Ondanks ons grotere budget, kozen we voor alelrlei soorten vervoer. Juist zo'n gammele stadsbus voor 'bijna gratis' is een hele vrolijke ervaring. Op een rij: vliegtuig, taxi, nacht/slaaptrein, riviertaxi, tuktuk, song taaouw (pick-up met twee bankjes), bus, longtailboot, sampan-achtige boot, kayack, fiets, slow- en speedboot.

Dieren

In het buitenland zie je altijd veel bijzondere dieren. Niet als in een dierentuin, maar gewoon in de achtertuin. Je hoort hier bijvoorbeeld heel veel hanen kraaien. Altijd vanaf 4 uur 's nachts. Verder vind ik de gekko's superlief. Dat zijn een soort hagedisjes die in alle huizen zitten. Ze kleven met hun teentjes aan de muren. En verdedigen hun territorium door naar een indringer te keffen. Katten heb je hier ook, vaak met een knik in hun staart. Het schijnt dat ze zo geboren worden. Tijdens het snorkelen de afgelopen dagen heb ik een aantal mooie vissen gezien. Toen ik twee plakken witbrood in het water bij me nam, kwamen er heel veel vissen op af. Een groepje met lange zwaarden op hun neus ging in kringen om me heen zwemmen. Grappig gezicht. Verder is de minder leuke vriend kakkerlak ook een paar keer op bezoek geweest. Een keer zelfs in de slaapkamer. Die hebben we ge-elimineerd met een Pringlesbus. Dat ging nog best lastig. Laat ik het erop houden dat zijn bloed zwart was en best ver spoot. Die zal ik niet missen.

Ikzelf

Volgens mij ben ik op in elk geval twee punten anders dan 8 jaar geleden. Of eigenlijk drie: ik ben ook ouder en geen 21 jaar meer. Ten tweede houd ik de dingen nu graag meer onder controle. Waarom ergens op de bonnefooi met de trein heen gaan als je online (tripadvisor is fantastisch) kunt uitzoeken waar het het mooist en speciaalst is. En dat dan direct boeken. Ander teken van meer controle willen hebben: vliegangstjes die ik toen niet had. Ten slotte heb ik mijn gevoeligheid verder ontwikkeld als een pluspunt. Ik weet waar mijn grenzen liggen en wanneer ik rust nodig heb. Maar tot het zover is, houd ik mijn zintuigen volledig open voor alles wat er binnen komt.

Ik heb genoten. Nu is het tijd voor 2 dagen Bangkok-shopping. En dan terug naar NL, waar de sneeuw dan waarschijnlijk net weg is.

Relaxed Laos

supercozi — Mon, 21 Dec 2009 17:30:00 GMT

Onze 7 dagen kennismaking met Laos zal ik niet snel vergeten. Na het Mekong-avontuur zijn we 4 nachten in Luang Prabang geweest. Een heerlijk comfortabele en mooie stad, door Times vorig jaar uitgeroepen als een van de mooiste 10 bestemmingen ter wereld. Er hangt een ontspannen sfeer die anders is dan in Thailand of Maleisie.

Croissants en koffie

Omdat de Fransen Laos tot 1953 als kolonie in de tang hebben gehad, kun je op elke straathoek croissantjes en lekkere cakejes kopen. De koffie is er heerlijk! Overal goed sterk. Ik heb hem niet in Laos-stijl geprobeerd: met een laag zoete gecondenseerde melk uit een blikje op de bodem. Luang Prabang is zeer 'convenient', maar nog niet overcrowded door toeristen. Grappig detail: homo's zijn meer dan welkom. En overal waar je kijkt zie je het felle oranje van de monniken.

Wekker: 5.45 uur

Een morgen stond ik erg vroeg op, maakte niet uit want ik lag toch al sinds 4 uur te woelen. Om 6.00 uur (zonsopkomst) lopen er honderden monniken door de straten. Ze krijgen in hun gouden kommen eten van de Loatianen. Die geloven dat ze zo hun voorouders 'voeren'. Het leek mij heel bijzonder, zo in alle rust en vroegte. Het was ver-schrik-ke-lijk, wat een teleurstelling! Hordes toeristen op de been, vooral veel Japanners. Voor hen was al een kleed en kussentje neergelegd, je zou je knieen maar pijn doen he. Ik wilde ook wel graag meedoen en niet alleen foto's maken. Dat ging ik wel bezuren. Ik kocht van een vrouw een mand sticky rice, bananen en kleine koekjes. Al snel zei een andere vrouw dat ik ook van haar moest kopen, want ze had het geld zo hard nodig. Een meisje kwam met lelies aan, voor good luck. Toen de monniken langskwamen kreeg ik van achter steeds nieuwe manden rijst aangereikt. Ik - naief gelovend in het goede van de mens - dacht: ze kunnen het nu toch niet meer verkopen, dus laten ze het mij geven. Uiteraard niet: na afloop stonden ze met hun handje op. En deden boos toen ik dat helemaal niet leuk vond. Je voelt het op zo'n moment als een stomme streek, persoonlijk gericht. Ik kon wel janken, dat je dan met zo'n rotgevoel die ceremoniele gebeurtenis moet afsluiten. Later kon ik dat wel van me afzetten: alle geld komt in elk geval goed terecht daar. En natuurlijk probeer je als je echt arm bent alles te verzinnen om maar geld te krijgen.

Op kookles

Wat wel een geweldige ervaring was: de kookles die ik bij Tamarind volgde. Eerst naar de markt voor een uitleg bij alle groenten, fruit, kruiden, vlees en vis. Vooral op de vleesafdeling moet je wel een sterke maag hebben. Ze eten alles op. Dus je ziet ook magen, longen, darmen. En een soort knalrode drilpudding van bloed. En bakken vol rottende zwarte visdrap die ze als smaakmaker gebruiken. We werden naar een prachtige locatie gebracht net buiten de stad. Onder een afdak met uitzicht op een visvijver en palm- en bananenbomen. Daarna moesten we flink aan het werk, met een dip van gerookte tomaten - gewoon op het bbq-vuur leggen. Bananenblad gevuld met vis en kruiden, gevulde citroengrasstengels, sticky rice en een soort rundvleesstoofpot. Ik kwam aan het lange werkblad naast een figuur te staan die heel gehaast aan de slag ging, met alles perse als eerste klaar wilde zijn. Best een kunst om me daar niet door af te laten leiden. Resultaat: zijn dip was vies, een en al koriandersmaak, mijne vond de kok die hem testte heerlijk.

Hmong nieuwjaar

De Hmongstam vierde tijdens die week ook haar nieuwjaar. Ik dacht dat er wel mooie dansen en traditionele kleding te zien zou zijn, dus wij erop af. Vond het wel behoorlijk spannend toen we daar aankwamen en er verder geen toerist te zien was. Loop je daar met je dure camera. Maar gelukkig waren de mannen nog niet dronken. Langzaam zakte onze hartslag weer. Er waren optredens van dans en zang. Kalkoenengevechten, pentanque, op ballonnen gooien met dartpijltjes voor prijzen als een pakje drinken of een glazenpotje kwartel-eitjes, kinderen die een balletje overgooiden (om je toekomstige partner te leren kennen) en stelletjes konden op de foto in traditionele kleding voor een groot geschilderd landschap van poppyfields/opiumbloemen.

Nu: weekje strand en zee

Gisteren zijn we naar Trat in Thailand gevlogen. Daarna met een stapvoets varende boot naar het eiland Koh Chang. Hier blijven we de komende dagen. Onze bungalow is heerlijk, het matras lekker stevig maar niet hard. We kijken uit op het zwembad, gisteravond nog 20 baantjes gezwommen onder de sterrenhemel. Het is hier wel behoorlijk toeristisch. Je ziet jammer genoeg ook weer veel smerige oude (trouwens ook jonge) mannen met Thaise meisjes. Sommigen zien er werkelijk als varkens uit. Donderdag gaan we daarom naar Ko Mak, op dit eiland van 16 km2 kun je niets anders doen dan in je hangmat hangen met een boek. Komt goed uit: ik ben helemaal verzeild in Datumloze dagen van Jeroen Brouwers. Toch wel fijn weer wat literatuur na Dan Brown's herhaalde kunstje en de mooie maar makkelijk wegtikkende woorden van Martin Bril.

Laos over de Mighty Mekong

supercozi — Thu, 17 Dec 2009 10:25:00 GMT

Op dit moment zit ik Laos, in Luang Prabang om precies te zijn. Voor me een heerlijk kopje sterke koffie. Over de straat kuieren Laotianen, monniken, toeristen. Alles gaat hier een versnelling lager. Dat geeft een heerlijk gevoel. Je hoeft niets en daarom heb je juist zin om heel veel dingen te ondernemen. Maar hoofddoel hier: de sfeer in ons opzuigen. We zijn gisteren aangekomen met de boot. Die bracht ons in drie dagen van de Thaise grens naar hier. Een indrukwekkende tocht.

Luxe en comfort

De cruise die wij geboekt hebben slaat een flinke hap uit ons budget. Maar dit was de enige manier om niet met een volgepakte langzame boot geradbraakt aan te komen. De boot was groot, had luie stoelen, loungebanken en een schone wc. De eerste nacht sliepen we in een lodge van donker teakhout, met open shutters en geen ramen. Gevolg: omringd door krekelgeluiden en kikkergekwaak. De tweede nacht sliepen we in een geweldig tenthuisje. Met hetzelfde natuurorkest voor het slapengaan. Dit was een soort eco-lodge waarbij het dorp ook betrokken was. Ze wilden je echt kennis laten maken met hun leven in de Kamu tribe. We hebben genoten, maar soms werd de service ons wat teveel. Als we een dorpje langs de rivier hadden bezocht, kregen we terug op de boot allemaal een ijskoud wit doekje (zoals bij de Chinees). En er kwamen dragers om onze backpacks de steile oever op te tillen. Zulke dingen hoeven niet van mij.

Leven op de oevers

's Morgens is het nog mistig en zie je de jungle om je heen langzaam zichtbaar worden. De Mekong is een gevaarlijke rivier, overal zijn scherpe rotsen en bij smalle stukken is hij kolkend en ruig. Bij de oevers zijn vaak hoge duinen van witzand. Gek genoeg zijn die heel vruchtbaar, want de bewoners verbouwen er vanalles op: mais, pinda's, teatree, bonen en andere groenten. Waarschijnlijk laat de rivier in het regenseizoen toch een rijke voedingsbodem achter op het strand. Als je goed kijkt zie je kinderen spelen. En vissers in smalle bootjes die hun netten controleren op vis. De grote catfisch (die wel 3 meter kon worden) is niet veel meer gezien sinds China een aantal dammen in de Mekong heeft weggehaald. Vrouwen zoeken naar goud met grote wok-achtige schalen. We zagen zelfs een ceremonie met een overledene, van ver af.

Echt of Volendam

Twee keer zijn we in een dorpje geweest. In het eerste was een bruiloft gaande, dus iedereen was 'op straat'. En zoals in elk dorp over de hele wereld, waren de mannen zich alweer flink aan het bezatten met de zelfgebrouwen rijstwhiskey. De kinderen raakten geobsedeerd door de kleine blonde Leam uit Australie die met ons mee was. Er was ook een albinomeisje die veel last had van het zonlicht in haar ogen. De gids vertelde dat hij haar een zonnebril had gegeven, maar die wil ze niet dragen. De tourcompany geeft geld voor schoolboeken aan dit dorp. Ons werd gevraagd ook geen geld of snoep aan de kinderen te geven, maar een donatie in de dorpspot te doen.

In het tweede dorp weefden de vrouwen de prachtigste sjaals en kleden. Ik vond het wel moeilijk dat we door een Kalverstraat van kleden vol met die sjaals moesten. Je wilt dan wel bij iedereen iets kopen. Ik hield het bij vier keer 1 sjaal. Het leukste was het jongetje van ongeveer 8 die zo trots was op de zelfgemaakte sjaal die hij mij verkocht. Het was de eerste van die dag, want naar goed gebruik raakte hij al zijn andere koopwaar even aan met mijn geldbiljet. Een soort bijgeloof of zegening.

Fair trade

Wat me opvalt is dat er hier veel fair trade winkels zijn. Die weefproducten verkopen van minderheden uit afgelegen gebieden van Laos. En dat ook hotels graag laten zien hoe goed ze zijn voor de omgeving. Bijvoorbeeld: je krijgt vanavond te eten uit onze eigen moestuinen, dus geen extra vervoer en vervuiling. Grappige is wel dat dit dichtbij de bron eten volgens mij iets is waar wij wat meer naar terug zouden moeten, maar wat hier van nature zo is. Maar je kunt het natuurlijk wel inzetten als argument bij toeristen. Ik geef ze geen ongelijk.

De tel kwijt

Een paar dagen geleden ben ik op dat punt gekomen dat je niet meer weet wat voor dag het is. En dat je ook echt hier kunt zijn, in plaats van steeds met wat voor of achter je ligt. Vandaag huren we een fiets en zien wel wat we tegenkomen. Straks ergens lunchen met de aparte gerechten uit deze keuken. Wij hebben het goed hier. Hoe gaat het bij jullie?

Mahout voor een dag

supercozi — Fri, 11 Dec 2009 19:10:00 GMT

Gisteren was ik de hele dag mahout (eigenaar/bestuurder) van mijn 16-jarige olifant Mea Noi. Het werd een dag van leren vertrouwen op een enorm dier.

Karen tribe

Deze cursus is iets anders dan wat de meeste toeristen in Thailand van olifanten zien. Vaak is het een onderdeel van een Volendam-achtige setting waarbij je even een half uurtje op een zitje op een doodvermoeide en zieke olifant mag rijden. Waarna je met 50 man emmertjes water op een olifant gooit en dan denkt dat je haar gewassen hebt. Dit was wat anders, dit was hard werken. Het eerste doel van de organisatie waar ik was: de olifant redden van uitsterven (in de afgelopen 40 jaar zijn ze hier in aantal gehalveerd, terwijl een generatie 80 jaar leeft). Zij willen dus een gezonde olifant die baby's maakt. En omdat zij gedomesticeerd is kan ze niet in het wild terug, maar wel op deze manier nakomelingen maken en toeristen bewustmaken van het Thaise erfgoed. De tour was vrij duur, maar het geld gaat naar alle dorpen van de Karen stam in de buurt, dit Thaise bergvolk is van oudsher een goede verzorger van de olifanten.

Health check

Na een bewustmakend praatje, gingen we onze olifanten opzoeken in de weide. Ik ontmoette Mae Noi: gevonden in de straten van Bangkok met een eigenaar die haar langs nachtclubs dreef om geld te verdienen. Ze was 6 weken geleden op honeymoon geweest. Zo'n honeymoon duurt 10 dagen, waarin Mea Noi vruchtbaar wat tijd doorbracht met het mannetje van de groep. De maand na die honeymoon is ze helemaal happy, nu was dat duidelijk over: eigenwijs, niets willen en elke gelegenheid aangrijpen om de bosjes in te lopen en te eten. Olifanten eten dagelijks 10% van hun lichaamsgewicht en als ze in verwachting zijn zelfs 20%. Zwangere olifanten herken je aan het zweet bij hun nagels. Als eerste controleerde ik haar gezondheid en temperament: flappende oren en zwierende staart = goed, zwetende nagels, modderplekken op haar flanken zodat ik zeker wist dat ze 's nachts liggend had geslapen, minimaal 6 keutels. Die keutels onderzocht ik uitgebreid: met de blote handen uitknijpen om te zien of er genoeg vocht in zat, ruiken en uit elkaar trekken om de vezelgrootte te controleren.

Wassen en schrobben

Mae Noi moest gaan liggen zodat ik met een bladerenbosje het zand van haar rug kon halen. Natuurlijk wilde ze dat niet (ik dacht, ach gos ze is ook zwanger laat haar toch). Daarna liep ik met haar naar de rivier. Dat doe je door een punt van haar oor te pakken en 'maa maa' te zeggen. De echte mahout was gelukkig altijd in de buurt. In de rivier moest ik de huid van mijn olifant flink schrobben. En haar met veel water overgieten. Tanden poetsen? Met een hand zand in haar mond om haar 15 cm lange tanden wrijven. Toen ze moest gaan liggen waar er weer onenigheden. Je raakt dan wel een beetje in paniek als er overal om je heen olifanten liggen te spartelen. Na afloop van het wassen was het fotomoment: alle cursisten op een rij en de olifanten erachter. 'Iedereen zijn mandje in de lucht!' Toen we dat deden was dat blijkbaar een ander teken: we kregen de volle laag van onze olifanten. Nu waren ook wij goed gedoucht!

Door de jungle

Op een olifant komen kan op drie manieren. 1. Je gaat voor haar staan, klopt met je handen tussen haar ogen en met een voet op de slurf tilt ze je omhoog, daarna maak je een soort duikvlucht over de kop en draait je om. 2. Je krijgt een soort trappetje aangeboden via haar enkel en knie en houdt je vast aan haar oor. 3. Je laat haar liggen, klimt erop en zegt dat ze moet opstaan (deze heeft niemand geprobeerd). Je zit als mahout in de nek van de olifant, met je knieen achter haar oren. Je voelt elke beweging, harde huid (bijna retiel-achtig) en harde prietharen. Mae Noi was een van de grootsten, dus je zit ineens meters boven de grond, zonder houvast. En daar begonnen we direct aan een spectaculaire bergweg. Met enorme hoogteverschillen. Gelukkig leerde ik tijdens deze rit van 1,5 uur dat de olifant heel zeker is van elke stap die ze zet. Ze is ook nooit met meer dan 1 voet van de grond. Onderweg moest ik 'pai' zeggen voor lopen, 'houw' voor stop, 'toi' voor achteruit en 'janna' voor nee. En mijn favoriete woord 'diedie' voor goedzo. Aangezien janna totaal niet werkte, richtte ik mij op positieve feedback. Liet haar vooral lekker veel eten onderweg (immers: zwanger) en als ze dan weer doorliep 'pai diedieie'. Dan flapte ze met haar oren en ging een stapje harder.

Slurf

Onze rustplek was bij een waterval. De olifanten gingen direct heel veel drinken. De kleintjes speelden in het water. En wij mochten meedoen. Ik twijfelde maar dacht aan Daniel Lohues 'angst is maar veur eben, spiet is veur altied'. De grap was om op het liggende olifantje te klimmen en dan gooide hij/zij je er weer af. Toen ik de slagtand van het mannetje per ongeluk tegen mijn been kreeg, moest ik daar snel weg van de mahouts, die continu in de buurt waren om ons overal bij te helpen en op de veiligheid te letten. De lunch lag klaar op en bananenblad: heel veel vers (en rijp! zo kennen we dat niet in NL) fruit, kippenpoten, hapjes in bananenbladeren en sticky rice. Al snel lagen er meerdere slurven op de steen achter ons: wij lusten de restjes wel.

Rijstvelden

De tweede rit ging over de weg. Mea Noi raakte daar duidelijk een beetje gestresst van. Ze bewoog soms wild met haar hoofd en tetterde luid toen we door moesten lopen en zij net weer een lekker hapje had gespot. Onze laatste rit (we waren inmiddels al zeven uur op de farm) was heel mooi. Door de rivier, met uitzicht op rijstvelden en een sappig groene omgeving in warm namiddag-licht. Toen was het tijd om afscheid te nemen. Maar niet nadat we ze weer een volle mand bananen hadden gegeven. Dat gaat zo: zeg 'bon' en ze doet haar slurf omhoog. Jij propt haar mond vervolgens vol met bananen, suikerriet en pompoenen.

Spannend

Een prachtige belevenis bij een mooie organisatie. Enige rotmomentje: toen ik van de olifant af wilde springen klapte m'n duimnagel halverwege om. Maar dat gaat nu alweer een stuk beter gelukkig. Ze hebben ook een dvd gemaakt, die krijg ik vandaag of morgen mee.

Kalm aan maar

supercozi — Mon, 7 Dec 2009 16:35:00 GMT

Vandaag onze tweede dag Bangkok. Na de Thaise massage van gisteravond (oeh dat deed best pijn) waren we heerlijk soepel. Op het moment van in slaap vallen begon het wekkertje van de buurvrouw te piepen... en bleef doorgaan. Receptie gebeld, die gaan niet zomaar ergens naar binnen. Ze belden de buurvrouw een paar keer. Maar zij was natuurlijk op stap. Toen ik na een tijd aan haar deur durfde te voelen was die gewoon open. 'Dit is een val' ging door me heen toen ik de donkere kamer met manisch piepende wekker instapte. Een teken dat ik misschien wat teveel in het nieuwe boek van Dan Brown zit.

Alles goud wat er blinkt

De koningen van Thailand weten wel wat ze voor zichzelf neerzetten zeg! Het Royal Palace lijkt een soort filmset vol met glinsterende tempels, gevaarlijke wachters met slagtanden en sprookjesachtige gouden kruisingen tussen vrouwen en kippen. Natuurlijk ook de Emerald Buddha bezocht, deze Buddha van jade is het heiligste der heiligste voor de Thai. Je moet direct op de knieen als je binnenkomt, want met je voeten naar Buddha wijzen is nooit de bedoeling.

Tropenrooster

We moeten nog wel heel erg wennen aan de warmte. Veel dingen vallen dan ook verkeerd (vandaag bij Robbert een kopje oploskoffie). Daarna even bijkomen in een airco-tentje. Mét lekker seafood-menu. Voor 4 euro heb je de tafel volstaan met witte rijst, gebakken rijst met garnalen en krab en gefrituurde kipstukjes met paprika, lente ui, cashewnoten en heerlijke kruiden, plus drinken. Ik denk dat we onze activiteiten anders moeten indelen: vroeg eruit, begin van de middag een tukje en dan aan het einde van de middag weer op pad. Maar hee, we móeten natuurlijk niets :-)

Fruit

Zo, nu is het tijd voor een verse smoothie. Van annanas, banaan of iets met de spannende naam dragonfruit. Of allemaal door elkaar.

De kracht van geuren

supercozi — Sun, 6 Dec 2009 17:26:00 GMT

Daar gingen we vrijdagavond dan eindelijk op pad naar het verre oosten. Door de striemende regen, met backpack maar zonder regenjas, liepen we naar Station Zuilen. Vanaf daar ging alles gesmeerd. Voor het eerst gevlogen met KLM. En ben best onder de indruk. Kordate en echt aardige ipv gespeeld dweperige stewardessen, mooi gespresenteerde maaltijden die nog smaakten ook. De vlucht van 10 uur ging verrassend snel voorbij. Behalve dat opgesloten gevoel en stemmetje dat roept 'ik wil NU liggen' was het een eitje. Op de luchthaven stond een taxichauffeur met onze namen op een bordje. In no time bracht hij ons door de verkeersdrukte naar ons heerlijk hostel.

Koningsdag

Alles en iedereen was gehuld in baby-roze. Het was de 30 april van Thailand; op 5 december is Koning Bhumibol jarig. En hij houdt van roze en geel. 's Avonds was er nog een groot vuurwerk. We konden dat goed zien vanaf het dakterras van ons hostel. En voor de oren was het ook niet te missen: KEIharde knallen, een soort bommen leken het wel!

Slow down

Het motto van dit hotel is 'slow life', hun doel is je op een speelse manier uit je comfortzone halen, zodat je je ritme vertraagt. Zodra je door de poort stapt, ben je in een soort oerwoudtuin. Er staat een schoolbord met alle namen van de gasten die die dag aankomen. Welkom Sanne en Robbert :-). We kregen een welkomstdrankje van chrysanten, heel vreemde smaak. Bij het ontbijt geen koffie met toast, maar verse annanassap, stukjes papaya, bruine rijst, geroerbakte groenten in oestersaus en een schaaltje vegetarische paddenstoelen-soep (even doorbijten voor mij). Zo'n ontbijt moet je een 'nieuwe/andere start' voor de dag geven. Is gelukt, al waren we sowieso al uit ons ritme natuurlijk. Vannacht lekker jetlag-uren gemaakt. Robbert sliep wonderwel de klok rond, ik was van 1.00-4.00 uur klaarwakker. iPhone met suffe spelletjes (Rummikub enz) bracht uitkomst.

Bus met de ramen open

Vanmorgen direct een nachttrein-kaartje voor morgenavond (naar Chiang Mai) gaan halen. Zoiets doe je niet zoals bij de NS online, maar gewoon op het station. De rit er naartoe was echt genieten. Met een lokale bus met de ramen open. Pal langs alle drukke marktjes. Dus wel lekker koekeloeren, maar even nog niet in de drukte zelf zijn. Bij de tempel waar we daarna toevallig belandden, kreeg ik van een monnik een soort zegen: met een roe (toch nog Sinterklaas!) werden druppels water op mijn hoofd geslingerd en daarna kreeg ik een touwtje om mijn pols geknoopt. Extra geluk is natuurlijk nooit weg.

Wat Pho

Toen verder met de bus naar Wat Pho (Wat=tempel). Daar ligt een een hele grote Buddha. Vorige keer toen ik hem bezocht (8 of 9 jaar geleden) stond hij in de steigers, nu was alles prachtig te zien. Langs zijn rug staat een lange rij koperen bakken, je ruilt wat geld om voor 1 centjes en gooit in elk bakje een centje. Daarbij mag je elke keer een wens doen. Het zijn er wel 50 ofzo, dus dat werden meer wenswoorden: liefde, helderheid, zorgenloos, rust, geld, doorzettingsvermogen enz.

Food food food

Eten is een echte hobby van de Thai. Overal waar je kijkt staan stalletjes met heerlijke streetfood. Ik vond het bijzonder om te ervaren wat geuren in je los maken. Alle geuren van die vorige keer in 2001 herkende mijn neus in een split second. Het brengt ook direct herinneringen en ook een ontspannen gevoel. Houtskool, koriander, rijst, oestersaus.. Mmmm. Vorige keer in Bangkok had ik veel meer last van de smog, moest er dan soms van kokhalsen. De lucht is inderdaad best dik en zwaar, maar ik word er niet misselijk van.

Vouw en flex

Over een half uurtje staan wij gepland voor een Thaise massage. Dat betekent: dubbelgevouwen overgeleverd aan de genade van vrij hardhandige vrouwenhanden. Kraken, rekken en lekker roffelen op je rug. Ben beniewd, zou wel lekker zijn als ik vannacht lekker zou kunnen slapen.

Nog 7 dagen werken..

supercozi — Mon, 23 Nov 2009 08:37:00 GMT

Op vrijdag 4 december vliegen Robbert en ik 's avonds naar Bangkok. Op Sinterklaaszaterdag komen we aan, 13.00 uur plaatselijke tijd. Het is er bovende 30 graden overdag en 22 in de nacht.

Nu eerst nog alle zaakjes goed regelen, de laatste inkopen, zorgen dat de poezen het goed hebben en extra genieten van alle herfststorm.

Foto's

supercozi — Tue, 1 Jan 2008 13:15:00 GMT

Op http://www.flickr.com/photos/supercozi/sets/72157603588078561/ staan alle foto's. Als je geen RSI wilt, is view slideshow (rechts bovenaan) een handige optie.

Thuis

supercozi — Mon, 31 Dec 2007 15:17:00 GMT

Vlak voor het einde van 2007 ben ik weer thuis in Utrecht. Het is wennen aan de kou, de drukte en de kale bomen. Vanavond oliebollen, vrienden en een heel nieuw jaar voor de deur. Voorlopig blijf ik liever nog even hangen in de kalme energie van Bolivia. En mijn foto's.

Wil jij die ook bekijken? Ga dan naar www.flickr.com/supercozi

Bolivia, the specs

supercozi — Tue, 25 Dec 2007 12:10:00 GMT

Nu we morgen terugvliegen naar Lima, heb ik nog even tijd om wat overflow te beschrijven. Jullie hebben je bijvoorbeeld heel on-Nederlands gedragen door me nog niet aan de kop te zeuren over Het Weer. Of over Voetbal. En ik wil er toch graag over schrijven.

Het Weer

Het is hier nu zomer. Maar met de seizoenen is het jaar niet zo simpel in vieren te verdelen als in Nederland. De zomer betekent hier ook: regen. Gelukkig hebben we de eerste twee weken geen druppel gevoeld. Daarna af en toe een dag met een korte (stort)bui. Soms hagel en in het hoger gelegen El Alto zelfs sneeuw. Maar eigenlijk was het vooral heel erg lekker weer. Met veel zon. En veel verbranden. Sandalen had ik wel thuis kunnen laten, maar blote armen was prima te doen. In de hogere plekken koelde het 's nachts wel af. En in Uyuni vroor het zelfs een nacht vijf graden. Wat we misschien ook eens in Nederland moeten proberen: als het bewolkt is, moeten de mensen die geboren zijn in de onbewolkte maanden de wolken wegblazen. Sjoerd kon dus flink aan de slag af en toe.

Sport

Voetbal eerst maar dan. Tom zegt dat ze er geen zak van kunnen hier. Ze doen nooit mee aan de Zuid-Amerika cup. En on top of that heeft de FIFA ook nog eens besloten dat er geen officiele wedstrijden meer in La Paz mogen worden gespeeld. Te hoog. Te moeilijk voor de laaglanders die hier dan zouden moeten spelen. Maar eigenlijk zie je hier geen kip sporten. Wel duiken in de meest kleine bergdorpjes basketbalveldjes op. Gezien de lengte van de Bolivianen doet het vermoeden dat een Amerikaans project ze als liefdadigheid heeft geschonken.

Dieren

Zwerfhonden zie je overal. Katten bijna niet. Verder hebben de varkens een hemels leven van rollen in de modder, wroeten in de grond. Natuurlijk zijn er o-ver-al lama's. En alpaca's; een grappig lama-achtig beestje met fijnere wol. Een lamafoetus wordt vaak geofferd aan de Pachamama. Ik heb ze ook al gedroogd op de heksenmarkt gezien. Ook moet onder elk nieuw huis een gedroogde reuzenkikker worden begraven. Dat ik de machtige condor niet gezien heb, is een goede reden om nog eens terug te keren.

Eten

Tsjonge wat hebben we hier lekker gegeten. Het land is zo rijk aan fruit en groenten. De markten puilen uit van de lekkerste mango's, sinaasappels, limoenen en avocado's. Van avocado's hebben we een redelijke verslaving opgebouwd. Lekker op een hard broodje, met tomaat en beetje zout. Mjam! Nog een goede Bolivaanse uitvinding is de saltena. Je eet het warme deegpakketje als ontbijt. Als vulling kies je uit (zoals Tom het zegt) kip, vlees of kaas. Naast al dat rijke voedsel biedt men als contrast de meest zoete en afschuwelijke frisdranken aan. Goed gezette koffie (de bonen zijn namelijk heerlijk) is hard zoeken. Het bier is ok. De wijnen uit Argentinie prima.

Kinderen

Buggy's kennen ze hier niet. Alle kinderen gaan in een geweven lap op de rug van hun moeder. Het zijn prachtige kindjes met rode wangen en donkerbruine ogen. Moeilijk om in sommige steden ook veel zwerfkindjes te zien. Als ze geluk hebben op schoenen van autobanden, maar meestal op blote voeten. Acht kinderen krijgen is vrij normaal. Als een vrouw het genoeg vindt kan ze een jaar lang tien passievrichtzaadjes eten, daarna is ze onvruchtbaar.

Politiek

Het is roerig in Bolivia. Evo is sinds twee jaar de eerste president die uit de inheemse bevolking komt. Maar de machtige oliegarchen uit het oosten van het land verweren zich (met hulp van Amerika?). Het is natuurlijk ook niet handig dat Evo zonder de aanwezigheid van oppositie in een vergadering van 17 uur allerlei artikelen uit de nieuwe grondwet erdoor heeft gejast. Nu heeft Santa Cruz aangekondigd dat het autonoom wil worden. Daar zijn een heel stel legereenheden op af gestuurd. Voor de rest merk je er hier niks van eigenlijk. Maar het is een land waarin eenheid nog ver te zoeken is. En misschien is een botsing wel noodzakelijk.

Cultuurshock?

Nee totaal niet. Ik denk dat het schokkender zal zijn om straks weer terug te komen in Nederland met al zijn regeltjes en stressmensen. Ik voel me hier eigenlijk op elk moment op m'n gemak. Het was ook een verademing om na Peru Bolivia binnen te komen. De mensen zijn kalmer.

Feliz Navidad

supercozi — Tue, 25 Dec 2007 05:15:00 GMT

Daar zit je dan. Met kerstmis in den vreemde. Op zich best leuk. Als je tenminste niet ziek bent zoals ik. Mijn hele hoofd zit vol snot. De keelpijn is gelukkig over. Evenals de Durchfall, al botert het nog niet helemaal tussen mij en de WC-pot.

Ondanks de ongemakken is het toch leuk om hier te zijn. Kerstmarktjes terwijl je in je t-shirt loopt te verbranden. Een kerststal van gras. Gister en diner hier bij Brisa. Met later een matig accordeonconcertje van haar tante. Diezelfde tante liet mij boven allerlei kruidenbrouwsels hangen met m´n verstopte neus. Het hielp meteen.

Webcam

Het allerleukste was nog wel dat ik vanmorgen met mijn volle hoofd uit bed ging om 8 uur. Ik had een chatafspraak met m´n familie in Eelde. En tot mijn verrassing konden we elkaar zien via de webcam! De bleekneusjes showden hun kerstkleren en hieven samen ´t proseccoglas. Bijzonder en fijn voor een zieke. Daarna snel weer ´t bedje in en proberen weer te slapen. Straks gaan we lunchen in de stad en dan reizen we morgen alweer naar Lima, Peru. Snif snif.

Shaolin Sweethearts

supercozi — Tue, 25 Dec 2007 05:14:00 GMT

Op ons programma stond ook de bruiloft van cochalla (meiske uit Cochabamba) Ximena met haar Nederlandse vriend Arne. Beiden zitten bij Sjoerd op de Shaolin Kempoclub. Al had ik vreselijke Durchfall (Duits voor diaree) de dag ervoor.. pil erin en gaaan!

Toen we aankwamen in ons backpackerkloffie, vielen we meteen behoorlijk uit de toon. Ik nog wel in een leuke jurk, maar met Palladiums eronder. Erg charmant. Tom met de zoutkristallen nog als een soort schimmel bling bling op zijn schoenen.

Kapel

Het was een Katholieke inzegening in een piepklein kapelletje. Alleen het bruidspaar en de ouders konden zitten. Ik verstond er weinig van. Alleen dat de pastoor wilde weten hoe lang de ouders van het bruidspaar getrouwd waren. En dat het leven een rivier is, soms helder en soms wat stoffig. Maar desondanks altijd prachtig om twee mensen zo gelukkig met elkaar te zien. En hoe zo´n bruid dan met tranende ogen binnenloopt.

Overvloedig

Het was een hele rijke familie met veel aanzien. Aan alles was gedacht: een mooie hacienda met zwembad, geurende bloemen, eten tot je erbij neervalt, per tafel gewoon een fles whisky en rum. De band speelde salsa, regenton, cumbia en U2 (with or without you was waarschijnlijk het favo nummer van het stel, want die kwam 6 keer voorbij). Iedereen danste, ook de omaatjes van in de negentig!

Uyuni - welkom in de hemel

supercozi — Tue, 25 Dec 2007 04:14:00 GMT

Een van de natuurwonderen van Bolivia: de zoutvlakte van Uyuni. Een must voor elke reiziger die dit land aandoet. Zelf kennen de Bolivianen het alleen van de foto´s. De 70-90 dollar voor de 3-daagse trip is voor hen meer dan een maandsalaris. Voor ons was ´t ook een van de grotere uitgaven, maar echt de moeite waard.

In een jeep (Toyota, wat anders) reden we drie dagen met nog twee Brazilianen en een Duitser door een machtig mooi vulcanisch landschap.

Salar spiegelingen

Wij hadden mazzel. De dag ervoor had het geregend en daardoor was de zoutvlakte veranderd in een grote spiegel. Daarin werd de blauwe lucht en de wolkenformaties perfect gereflecteerd. Het voelde heel onwerkelijk dromerig toen we deze hemel op aarde instapten. Het was een soort geluidsvaccuum waarin alles heel sereen was. Eigenlijk is het met geen pen of toetsenbord te beschrijven, wacht maar op de foto´s.

Zouthotel

Die avond sliepen we in een hotel dat helemaal van zout gemaakt was. Met los zout op de vloer. Het isoleerde ons goed van de kou. (Het eerste wat een Boliviaan uitroept als je zegt dat je in Uyuni bent geweest: Ahh múchos frio!!) We maakten bij zonsondergang nog een korte wandeling om stenen te zoeken. Ook zagen we toen vulcanische grafheuveltjes waar 1000 jaar oude skeletten van Aymaramensen in lagen.

Fototrip

Dit was een uitgelezen plek voor veel foto´s. Van rookpluimen uit vulkanen, van rode meren, groene meren, duizenden flamingo´s, vucunja´s (tussen lama en hertje in), viscacha´s (behendige konijnen met een lange staart), absurde rotformaties. Op de laatste ochtend moesten we met -5 graden om 4:00 uur opstaan (ja het is niet alleen maar tof hier hoor). Omdat de gijzers na zonsopgang minder krachtig stomen en puffen. Na een tijdje in de rotte eierlucht van die modder, reden we door. Na vier dagen zonder douche was het dampende termale bad een weldaad. Dat ik toen ik eruit kwam bijna flauwviel van het temperatuurverschil is bijzaak.

Offerande

supercozi — Mon, 17 Dec 2007 21:19:00 GMT

Gisteren maakten we iets fantastisch mee: begeleid door een sjamaan van het eiland offerden we volgens de Aymaratraditie. Ik had geen idee dat we dat gingen doen, maar na een korte ochtendklim, kwamen we op een prachtige plek waar een oude man ons opwachtte.

Allereerst mochten we allevier (Rossemary, een goed vriendin van Tom was er ook bij) aangeven als we nog wensen hadden. Toen gingen we in een kring om het offerandekleed staan.

Snoepgoed

Op het kleed stonden bloemen, cocabladeren, lamavet en allerhande kleurige harde snoepjes in de vorm van bloemen en beestjes (lama´s natuuuurlijk). We kozen alledrie een vierkanten plakje snoepgoed. De sjamaan begon allerlei gebeden aan de Pachamama (moeder aarde) en alle voorvaderen die in de bergen leven. Soms hoorde ik mijn naam voorbij komen, maar daar was dan ook alles mee gezegd.

Levensweg

Bij het omdraaien van mijn plakje bleek er een lama op te staan, dat staat voor ´pad´ of ´levensweg´. Sjoerd had overvloed, Tom werk en Rossemary huis. Er volgenden allerlei handelingen met meer snoepgoed en alcohol uit een eierdop wat we erop moesten sprenkelen. Vervolgens ging de fik erin en langzaam maar zeker aten de goden van de winden ervan. Daarna kregen we nog flink wat water over ons hoofd en handen. Niet met zo´n pleeborstel maar met een rode bloemtros.

Geraakt

Ik kan moeilijk uitleggen wat er precies gebeurde, maar toen de sjamaan met zijn hand op mijn hoofd een gebed uitsprak en ook toen hij me later omarmde, stroomden de tranen over mijn wangen. Erna voelde ik me sterker, rustiger en had meer vertrouwen.

Alpacawol naar de Isla del Sol

supercozi — Mon, 17 Dec 2007 20:18:00 GMT

Dachten Sjoerd en ik dat we hier waren gekomen om vakantie te vieren, zette Tom ons gewoon aan het werk! Een hele leuk ervaring gelukkig. Op donderdag stonden we om 6:00 uur ´s ochtends op de markt. Na wat keuren en onderhandelen sleepten we met grote balen wol. In het weekend zouden we de wol uitdelen op het Eiland van de Zon. Maar dat liep - zoals zo vaak in Bolivia - weer anders.

Grote ogen

Dat wij als gringo´s (of ´yellow ones´ zoals we op de markt genoemd werden) op zo´n lokale markt rondliepen, riep veel verbazing op. Een jongetje kon zijn grote ogen een kwartier lang niet van Tom afhouden. Oude vrouwtjes lachten samen. Ik kocht er achttien mutsen voor nog geen tien euro. Jammer dat het te gevaarlijk was om mijn camera mee te nemen, want marktfoto´s zijn prachtig. Een Boliviaan moet je trouwens altijd even vragen of je een foto mag nemen. Als je dat niet doet neem je een stukje van hun ziel mee. En dat wil ik natuurlijk niet.

Project

Tom is hier bezig met een project met de vrouwen van de Isla del Sol. Zij krijgen de beste alpacawol om draden van te weven. Later is het bedoeling dat de oudere vrouwen die het nog weten de rest gaan leren om traditionele textiel te weven. Zo zijn ze zelfstandiger en kan het eiland toerisme aantrekken. Kenmerkend voor het eiland, en eigenlijk voor Bolivia als geheel, is de enorme verdeeldheid. De dorpen op het eiland streiden tegen elkaar. Er is bijvoorbeeld een hele dramageschiedenis over een museum met hele bijzondere stukken uit de Aymara- en Incatijd. Saamhorigheid kweken kost meer dan alle energie, maar is een prachtig streven.

Verdronken

Toen we met alle wol op het eiland aankwamen, bleek er een man uit het dorp die ochtend te zijn overleden. Hij was dronken en daardoor verdronken in het meer. Erg triest dat zijn zoontje van zeven ´t jaar daarvoor al zijn moeder had verloren. Nu wilde hij zijn vader niet loslaten, omdat hij dacht dat hij nog wakker zou worden. Omdat de Aymara geloven dat alles een is, rouwt het dorp ook met z´n allen. Het was dus niet aan de orde dat we de wol zouden uitdelen. Dat gebeurt in het nieuwe jaar. Tom werkt op het ritme van de mensen van de gemeenschap en ook alleen vanuit de gemeenschap zelf.

Pure kinderen

We speelden tot de spierpijn met de kinderen van Calixto en Rosa. Gaby is Toms petekindje en zij heeft nog twee broers: Miguel en Cesar. Ik had bellenblazen meegenomen. Een hysterisch feest waarin alle kinderen uit de buurt meedeelden. Ze houden van stoeien en willen continu rondgeslingerd worden. Toen ik de kleinste op mijn nek nam, vond ´ie het fantastisch om op zo´n mensenpaard te rijden. Wat een schatten. En wat een druktemakers. De ouders waren naar de begravenis en zij broken het halve huis af. Kwamen aan met emmertjes gefrituurde tuinbonen en maakten denkbeeldige koffie in Toms caffetiere.

Forel forel forel

Trucha, vers uit het meer. Heerlijk van smaak en simpel bereid ´t best. De afgelopen week hebben we al minstens vijf keer forel gegeten. Van de grill, gesmoord of gefrituurd. Gisteren sliepen we in een hostel waar de grootvader die dag een forel van 6,5 kilo had gevangen! De kleinere van 3,5 kilo hebben wij voor de helft opgegeten die avond. Superrrlekker.

La Paz

supercozi — Thu, 13 Dec 2007 19:17:00 GMT

Sinds maandag logeren we in La Paz. Tom woont hier bij de familie van Brisa in een luxe appartement in een rijke wijk. Een mooie afwisseling op het ´afzien´. Kersenhout op de vloeren, een warme douche, zelfs een dienstmeid (al kan ik nog niet zo goed met die werkverhouding omgaan). Ook is er een dove opa die drie keer per dag uitlegt dat hij alleen nog maar leche (melk) drinkt omdat hij geen ondertanden meer heeft.

De eerste keer dat we La Paz konden overzien vanuit El Alto viel ik zowat van m´n taxistoel. De stad is gebouwd in een kom tussen verschillende bergen. Overal waar je kijkt zie je rode bakstenen huizen. Dat past mooi bij de woestijnachtige oranje bergen er omheen.

Verkeer als klei

We nemen hier altijd een taxi of minibusje. Het is ongelovelijk dat we nog heel zijn, want niemand houdt zich aan wat voor regel dan ook. Als je in een auto zit, voelt het net of je in een kleibrei van auto´s bent beland, ze rijden in elk gat dat ze zien. En dat gaat prima. Gewoon veel claxoneren om te laten horen waar je bent. Bijna iedereen rijdt in een Toyota. En ze doen pas laat - of helemaal niet - hun lichten aan. Het is supergoedkoop, voor 15 eurocent zit je een half uur tot uur in een minibusje. Voor 1,50 euro heb je met z´n drieen een eigen taxi naar de andere kant van deze enorme stad.

Souvenirs

Dinsdag verkenden we La Paz. Ik heb toen gelijk wat souvenirs ingeslagen, want die kunnen in dit huis blijven liggen tot we hier met kerst weer terug zijn. Tien prachtig geweven mutsjes, al dan niet met de karakteristieke oorflappen. Ze zijn minstens 30 jaar oud en van moeder op dochter overgegaan als een waardevaste erfenis. Ze krijgen in Utrecht een mooie plek ergens aan de muur. Ook kochten we alledrie een vest van Alpacawol. Alpaca´s zijn een soort lama´s, maar met veel fijnere wol. Zo´n trui kost hier 35 euro, maar in Den Haag (in de enige Nederlandse alpacawinkel) vragen ze er zo 300 euro voor.

Burning Vindaloo

Om de dag af te sluiten aten we in een Indiaas restaurant. Tom was ervan overtuigd dat de Beef Vindaloo niet scherp was. Hij had het immers de vorige keer ook genomen en dat viel reuze mee. Dus namen Tom en Sjoerd het allebei. Ik had heerlijke Chicken Tikka Masala. Maar the boys sloegen accuut rood uit toen ze hun eerste hap proefden. Het was scherper dan scherp! Van een klein mespuntje kreeg ik al bijna een hoestbui, het leek wel een bak pure sambal. De eigenaar lachte in zijn vuistje en wenste ze veel succes met hun WC-bezoek de volgende morgen. Later bleek dat Tom de vorige keer helemaal geen Vindaloo had gehad, maar de veel mildere Chicken Madras.

Sjungle

Woensdag maakten we een mooie tocht met een minibus. Eerst stijgen tot 4600 meter. Daar was alles kaal en liepen kuddes lama´s. Daarna daalden we af door de wolken tot we na 2,5 uur in Coroico in de jungle kwamen. Leuk om te zien hoe anders de tropische mensen zijn. Maken zich nergens druk om. De halve menukaart niet in huis? Dan kies je toch iets anders. Heerlijke Boliviaanse koffie gedronken. Omdat we wat laat waren, verviel ons bezoek aan een negertjescommunity verderop. Zij zijn daar gaan wonen nadat ze de slavernij waren ontvlucht. Er zat dus niets anders op dan een biertje te gaan drinken op een terrasje met uitzicht op de begroeide bergen. Met boven ons cirkelende zwarte gieren. Toen er ook nog een felle en bijna horizontale regenboog in de vallei ontstond, was het plaatje compleet. Op de terugweg een lekke band, maar die was binnen 10 minuten gefixt.

Was Evo, werd Cavia

supercozi — Mon, 10 Dec 2007 08:25:00 GMT

Vanuit Cuzco met de nachtbus naar Puno, daarna de grens over. Onze eerste stop in Bolivia was Copacabana. Voor we de boot op gingen naar het Eiland van de Zon, aten we een heerlijk verse forel van de grill (1,50 euro). Met goed gevulde maag op de gemeenschapsboot naar ´t eiland. Waar de dingen heel anders zouden lopen dan verwacht....

We sliepen in het dorp in het noorden, waar Tom zijn petekindje Gaby woont. Er was een groot feest gaande met keiharde Cumbia-muziek. Na de twee uur slaap in de bus, werd het me allemaal een beetje veel. Uitrusten op bed was nodig. Een uurtje later kwamen Sjoerd en Tom met M&M´s langs. En heb ik nog met ballonnen en de zaklamp gespeeld met superlieve Miguel (Gaby´s kleine broertje).

Geen Evo op de heilige berg

De volgende morgen gingen we met alle muzikanten en dansers van het dorp naar het midden van het eiland. Daar zou president Evo Morales komen op een promotiecampagne om het Titikakameer uit te roepen tot een van de natuurlijke wereldwonders. Kleurige vrouwen en mannen zaten in groepjes op de grond. Evo kwam uiteindelijk niet opdagen. Er zijn problemen met de rijke mensen uit het oosten die deze ´president van het volk´ liever zien gaan. Evo heeft nu gezegd: ik schrijf een referendum uit, als 54% van de mensen tegen me stemt, dan stap ik per direct op (met datzelfde percentage heeft hij eerder de verkiezingen gewonnen). Prioriteiten lagen dus even anders. Er kwamen uiteindelijk wel wat ministers per boot, maar toen ze bij de steiger zagen dat ze moesten klimmen, draaiden ze weer om.

Cuy (cavia) met gevriesdroogde aardappelen

Een vrouw van het eiland kwam naar ons toe om ons uit te nodigen met haar mee te eten. Ze had heel lekker gekookt zei ze. En toen moesten we er dus aan geloven: cavia. Als je dat in Peru eet, drink je er standaard een glaasje anijsdrank bij, want zo´n beestje valt snel verkeerd op je maag. Maar deze Aymaravrouw had het heel lekker klaargemaakt met kruiden en aardappelen en tunto (aardappelen die ze buiten laten vriesdrogen in de winter). Die cavia smaakte best ok. Niet dat ik er vrijwillig een zou bestellen, maar als je er eentje angeboden krijgt van de lokale bevolking kun je het gewoon niet weigeren. Sowieso hebben alle beesten het hier zoveel beter dan in onze vleesfabrieken.

Woelige wateren

Na een wandeling, namen we de boot terug naar Copacabana. Het begon rustig en de boot was comfortabel met aan beide zijden een lange bank. Vanuit Peru kwam al snel een donkerblauwe - haast zwarte- lucht dichterbij. Niet veel later werden de golven hoger en zwiepte de boot gevaarlijk heen en weer. Tom verzekerde me dat dit nog niks was met de boottochten over het Titikakameer die hij al meegemaakt had. Maar al gauw vulde de boot zich met angst. Een vrouw huilde, een jongetje kneep zijn ogen stijf dicht, een Amerikaanse vrouw naast me telde de zwenvesten en liet mij even weten dat er niet genoeg waren. En bedankt! Ik was ook bang. Naar de kant zwemmen zou ons wel lukken, maar de rest had waarschijnlijk geen zwemdiploma. Omdat we nog een lang stuk dwars op de golven zouden moeten, besloot de kapitein om bij een eerder dorp het riet in te varen. Ik was zó opgelucht dat we bijna veilig waren. Maar helaas, de boot zat op de verkeerde plek in het riet, we zouden nooit de kant kunnen bereiken. De hulp van Sjoerd en Tom werd in geroepen om het anker steeds een stuk weg te gooien en de boot dan uit het riet te trekken. Even later konden we op een betere plek van de boot af klimmen op een grote steen. Wat een helse trip, ik moest nog uren bijkomen.

Een week in een dag

Volgens Tom is het kenmerkend voor het leven in Bolivia: dagen dat er zoveel bij elkaar komt, dat het een dag wordt die je nooit van je leven meer vergeet. Zo´n dag was gisteren dus. Nu doen we even rustig aan en zijn met de taxi naar La Paz gegaan. Hier logeren we bij Brisa en haar familie. In een luxe villa met grote ramen. Zo´n woonkamer als in New Yorkse tv-series, maar dan met uitzicht op de prachtige bergen en de miljoenenstad La Paz.

Hoe is het bij jullie?

Bailar in de regenton

supercozi — Sat, 8 Dec 2007 05:55:00 GMT

Omdat Tom vannacht om 12 uur jarig zou zijn, stortten wij ons in het uitgaansleven van Cuzco. Het werd een nacht van kijken, drinken en dansen. Met toeristen, maar ook met Peruanen zelf. Tom en Sjoerd moeten het nu bekopen met een fikse kater.

Steenoven

Omdat we met een gevulde maag op pad wilden, aten we een heerlijke pizza in een restaurantje vol lokale mensen. De steenoven stond middenin de zaak. Lekker warm, maar ook een doordingende kampvuurgeur. Tom en ik deelden een pizza familiar, maar kregen het gigantische ding maar voor 60% op. Door de hoogte heb je een stuk minder eetlust, na twee pizzapunten zit ik barstensvol. Iedereen neemt de rest mee naar huis, wij gaven ze aan een straatjongetje en een kromme oude man.

Free drinks, free salsalesson, happy hour

Jeetje wat een drukte hadden we om ons heen toen we over het plein liepen op zoek naar een leuke club. Van zes clubs zoemden mensen om ons heen die ons allerlei free passes en free drinkvouchers in handen drukten. Werd er een beetje gek van. We zijn gewoon ons eigen gang gegaan. In de Extrem draaiden ze het hier zo populaire Reggeaton (onder ons: regenton). Grappige (maar hele simpele) muziek met een groep vrolijk dansende pubers uit Cuzco. Onze freedrink was een ranzige rumcola (en als ik ergens niet van houd is het wel rum).

Swingen met die heupen

Vervolgens door naar een andere club. Daar was het lekker druk. De dansvloer stond vol met salsadansende mensen. Sommigen waren er supergoed in. Leuk om naar te kijken. Ook mannen met mannen: deze stad staat bekend om de tolerante houding tov homo's. Sjoerd en Tom begonnen met een driekleurige cocktail Machu Pichu. Ik nam een Pisco Sour. Recept: Pisco (drank) + limoensap + opgeklopt eiwit + een snufje kaneel bovenop. Best te drinken. Eigenlijk lekker fris. Maar die citrusvruchten vallen nooit geweldig op m'n maag. Daarna volgde een Caiprosioso die sterk en bitter was. En op de dansvloer kregen we nog elk twee ranzige rumcola's van onze serveerster omdat Tom jarig was geworden. Wij dansten in de regenton, op de samba en op Queen. Alles door elkaar, net als die vreselijk mixjes. Af en toe greep zo'n dwerg van een Peruaan me om m'n heupen. Ik barstte dan alleen maar keihard in lachen uit. Tom en Sjoerd liggen nu om 14:00 uur nog uit te brakken. Volgende keer weer gewoon simpel een paar biertjes.

Alles is zilver dat er blinkt

Vanmiddag ging ik alleen op pad. Naar de kerk van Cuzco. Niet echt een harmonieuze kerk, maar wel indrukwekkend. Het altaarstuk meet ongeveer 8 bij 10 meter en is van puur zilver gemaakt! Daarvoor stond de maagd van Belem bovenop een massief zilveren vaas. Overal waren de mooiste bloemen, omdat 't morgen de nationale dag is waarop 11-jarigen de eerste communie gaan doen. Op hun 16de doen ze dat nog een keer, omdat ze dan pas echt zelfstandig kunnen kiezen of ze het wel of niet willen.

Next up

Vanavond met de nachtbus naar Puno, dan gelijk door naar Copacabana. Zodat we morgen al op het Eiland van de Zon zitten. En overmorgen president Evo kunnen zien.

Maareh.. hoe voel je je nou?

supercozi — Fri, 7 Dec 2007 07:33:00 GMT

Reisweblogs die alleen maar vertellen over de gedane dingen zijn saai. Wat doet dat nieuwe land met me? Hoe voelt het reizen met twee kameraden? Hoe is het eten? En heb ik ook hoogteziekte?

Hoooooog

Ik begin maar bij de laatste: ja. Ik voel de hoogte wel. De eerste dag was ik natuurlijk supervermoeid, dus werd ik ook echt duizelig. Voor de rest merk je het omdat je loopt te hijgen als een bejaarde als je een klein heuveltje op loopt. De lucht is heel droog, dus continu water drinken is belangrijk. Dit is de eerste dag boven 3000 meter, die schijn je wel te gaan voelen. Ik drink dus cocathee en doe rustig aan.

Lekker eten

Het eten in Peru is echt heerlijk. Ik die aardappels en bonen verwachtte wordt verwend met gevulde avocado´s, pompoensoep, patat met mayo, groentepizza, brownie, versgeperste jus d´orange... Nee, niks geen klagen over alle heerlijkheden hier. Muy Bien!

Hand in hand de kameraaaaden

Sjoerd, Tom en ik kunnen goed samen. We doen eigenlijk alles met z´n drie. Het is handig dat Tom zoveel vrienden hier heeft en dat hij goed Spaans kan. Bovendien vertelt hij ons veel over de Inca-opgravingen. Samen slapen, samen opstaan, samen ontbijten. En vanavond samen drinken op Tom´s verjaardag. In Cuzco (navel van de wereld), een fijne stad.

Overweldigend

Wat doet dit land met me? Het intrigeert me. De mensen zijn lief. Ze praten op de markt zacht en lachend, heel wat anders dan de Nederlandse schreeuwende marktkoopman. De Peruanen hebben prachtig karakteristieke koppen. Niet zoals in Azie, waar iedereen op elkaar lijkt. De Andeskleding is kleurig, wijde rokken en leuke hoedjes. Als we kennismaken met een van Toms vrienden krijgen we gelijk een kus op onze rechter wang.

Hartverwarmend hoe we van een vrouw waar Tom 1000-jaar oude kralen wilde kopen, alledrie een glas verse jus kregen. Leuk hoe een kindje rondloopt met een geitje op de arm. Hoe de varkens gewoon op straat lopen. Eigenlijk kan ik nog niet helemaal zeggen wat het met me doet. ´t Moet allemaal nog wat bezinken, we zijn constant on the move deze eerste dagen. Maar het beeld van een derdewereldland vol straatrovers klopt voor geen meter. Zoveel is al duidelijk.

Klauterkabouter in Machu Pichu

supercozi — Fri, 7 Dec 2007 06:37:00 GMT

Na vier uur slaap ging om 4:15 uur de wekker. Snel naar de ticketoffice zodat we bij de eerste bezoekers van de heilige Inca-stad zouden zijn. Lekker kopje koffie met sinaasappelcake in de wachtrij en gáán.

Mystiek

De vroege start was gekozen omdat we graag de ´eerste lichten´ wilden zien. Het was helemaal bewolkt toen we boven kwamen. Geen zonsopkomst dus, maar wat misschien wel net zo mooi was: flarden wolk die de stad niet in een oogopslag lieten zien. De wolken waren om ons heen en steeds zag je weer een ander gebouw opduiken. De meeste toeristen klommen gelijk omhoog voor de klasieke Machu Pichu foto. Wij bleven beneden in de stille stad met alleen vogelgefluit. Als eerste zagen we een heilige steen die met zijn aparte vorm een schaduw maakt die de dag van het jaar aangeeft. Er was een groepje spirimensen die er crystallen oplegde. En er waren arbeiders die de grond moesten irigeren.

Coca

Tom haalde zijn cocatas tevoorschijn en alledrie kozen we drie mooie blaadjes uit. Deze offerden we aan de plaats en de berg door ze onder een steen te verstoppen. Daarna propten we onze wang vol met coca en stopten er een bolletje banaanextract bij. Ook aan de arbeiders en een spirivrouw deelde Tom de blaadjes uit. Van coca kunnen je longen meer zuurstof opnemen. Je voelt je er wakker door en kunt beter tegen de hoogte. Klinkt als drugs, maar is hier doodnormaal om ook aan je kinderen te geven. Prompt kwam er een caracara overvliegen. Volgens de Aymara (volk uit Bolivia) een goed teken, die vogel komt altijd met een boodschap. Tom interpreteerde: wij offerden de coca en vroegen de plek om ons welkom te heten en we gaven coca weg. De vogel kwam met de boodschap dat het goed voor ons was om daar te zijn.

Wayna Pichu

Omdat het nog maar 7:30 uur was, besloten we om eerst Wayna Pichu (de piek die je op de achtergrond van de klasieke MP-foto ziet) te beklimmen. De heenweg was een uur klimmen over 700 jaar oude Incatrappen. Steil omhoog, letterlijk adembenemend. Ik was continu buiten adem door de hoogte. Maar met wat pauzes bereikten we de heilige offerplek. Een fantastisch uitzicht en echt een on top of the world-gevoel. Daarna kwam pas de echte slijtageslag. We daalden aan de andere kant van de berg af naar de tempel van de maan in een grot. Heel sereen en in goede staat. Maar toen nog de terugweg... Wij verwachtten onderlangs terug te kunnen. Nee dus. Helemaal weer omhoog en daarna weer helemaal naar beneden. Op een gegeven moment ´brak´ ik, in tranen en hyperventilerend. Herinneringen aan kindertijd met veel benauwdheid.

Man, wat smaakte die koude cola aan de finish heerlijk. Einduitslag: 11 uur on site, 4,5 uur klimmen (!), múchos spierpijn vandaag.