Kenya here I come

Er á leiðinni heim

saedis — Mon, 29 Sep 2008 04:01:00 GMT

Þá eru bara nokkrir klukkutímar þangað til ég legg í hann heim. Ég trúi því varla að ég sé að koma heim, ég var að velta því fyrir mér í dag hvort ég hafi verið of fljót á mér að ákveða að koma fyrr heim, en ég held ég sé samt sátt við þessa ákvörðun mína. Það hefur verið ansi mikið að gera síðust fjóra dagana eða svo, klára þau verkefni sem ég átti eftir og það tókst, ég var búin að öllu á miðvikudaginn, þá var að hjálpa til við að laga allt dótið sem þarf í sambandi við kælinn, ég hef samt ekki verið að gera mikið annað en að sitja og horfa á og mála. Ótrúlegt en satt þá tókst mér á einhvern óskiljanlegan hátt að mála mig ekki, heldur bara kassana sem ég átti að mála. Ég sé heldur ekki eftir því að sleppa safariferðinni. Síðustu tvo daga hefur mér verið boðið að fara í stuttar safariferðir og þar hef ég séð fullt af dýrum, reyndar engin ljón, en ég veit að þau eru hérna í nágreninu því ég heyri í þeim á hverjum kvöldi. Þau koma reyndar ekki nærri mínum kofa, heldur halda sig hinum megin við girðinguna. Í fyrradag þá fór ég í smá safariferð og þá rákumst við á hóp af fílum sem voru að koma úr baði (ef svo má segja), það var líka einn alveg nýfæddur (kannski 3-4 daga gamall) kálfur. Greyið átti í mestum vandræðum með að komast upp úr ánni, en mamma hans reyndi allt hvað hún gat til að koma honum upp, þegar við fórum þá var þau mæðgin enn að basla við að komast upp á árbakkann. Í morgun var farið að skoða flóðhestana. Þeir eru ótrúlega snöggir miðað við stærð og líkamsvöxt, okkur var ráðlagt að hafa hurðarnar á bílnum opnar, bara svona til öryggis ef að þeim dytti í hug að skreppa úr baðinu og fá sér eitthvað að narta í, þá er mannakjöt ekki sem verst. Þegar við mættum á svæðið voru þeir í sólbaði, en ákváðu svo að skella sér til sunds, bara svona til að við sæum þá nú ekki alveg, bara nefið, augun og eyrun. Framundan er svo mikil keyrsla, á morgun fer ég til Limuru og mun eyða hálfri nóttinni þar, því ég verð að vera komin á flugvöllin í Nairobi um 6 á þriðjudagsmorgun (þá er kl 3 að íslenskum tíma), fer í loftið um 9:30 á að lenda í London um 16:30 og vonanadi næ ég til Stansted fyrir 19. Annars verð ég að gista eina nótt á hóteli áður en ég kem heim. Ég á reyndar ekki bókað flug fyrr en á miðvikudaginn heim, en ef ég næ á Stansted þá vona ég að ég geti breytt fluginu svo ég komist nú heim á þriðjudaginn. Ætli það sé ekki best að reyna að pakka einhverju af þessu dóti niður. Hlakka til að sjá ykkur. Sædís

Dr. Sædís

saedis — Mon, 22 Sep 2008 12:38:00 GMT

Vá hvað það var gaman í gær. Ég fór í síðasta skipti með heilsugæslunni. Kom eiginlega mjög á óvart, Mercy og Pauline hringdu á undan sér og eiginlega skipuðu Shanni að lofa mér að fara og það tókst.

Við fórum til Naibor sem er rétt um 30 mín akstur héðan. Stöðin var sett upp á sama stað og síðast. Þegar við vorum rétt að verða búin að setja upp borðin og tjaldið var komið niður, kemur hani hlaupandi í gegnum hliðið og beina leið að tjaldinu, fyrsti skjólstæðingur dagsins.

Þetta varð svo ennþá fyndnara þegar að tjaldið var komið upp að hæna ein hleypur beint að tjaldinu og ætlar sér inn. En inn fór hún nú ekki.

Þegar þessi skemmtun var búin fóru nú sjúklingarnir að streyma að. Það var greinilega einhver hálsbólgupesti og lungabólgupesti að ganga, því flestir voru að kvarta yfir því. Þar sem ég er orðin afskaplega dugleg að pakka lyfjunum, þá fylgdist ég alltaf með þegar sjúklingarnir voru að lýsa einkennunum, og það með þessum líka skemmtilegu tilþryfum. Eftir að nokkrir sjúklinganna voru búnir að lýsa sínum einkennum, allir með sömu tilþryfin, þá fór ég einfaldlega að týna strax töflurnar í poka án þess að spyrja kóng eða prest hvort ég væri að gera rétt. Sem betur fer var þetta alltaf rétt. Við höfðum mikið gaman af því þegar fólkið vildi fá að tala við lækninn en ekki hjúkrunarfræðinginn. En sá skemmtilegi miskilningur komst á kreik að það væri hvítur læknir í bænum. Ekki margir aðrar hvítar manneskjur í þessum bæ skal ég segja ykkur.

Eftir að margar margar manneskjur voru búinar að koma og segja að sér væri ill í hálsinum, haltrara allt í einu ungur strákur til okkar. Hann hafði verið að höggva eldivið, en hitti ekki í tréið og hjó sig í fótinn og tók ansi stórt stykki úr fætinum. Í fyrsta sinn sá ég veikleika hjá Pauline, hún kunni ekki að búa um sár, yfirleitt eru sárin bara látin vera opin og fólkinu gefið petadine til að hreinsa. En það var eiginlega ekki hægt að hafa þetta sár opið, því fékk ég að leika mér aðeins með umbúðirnar og búa um sárið.

Við settum líka upp smá leikþátt þar sem ég á að hafa verið að útskýra fyrir einum sjúklingnum hvernig hún eigi að taka inn töflurnar. Þar sem ég kann ekki meiri í svahíli en að heilsa og spyrja til nafns þá var þetta ansi gaman. Greyið hló bara að okkur og þóttist skilja hvað ég var að segja, enda fékk hún eina sprautu í upphandlegginn í staðinn frá mér.

Það virðist líka vera í hverjum bæ séu fyllibyttur eða eiturlyfjaneytendur. Það byrtist allavegna einn á svæðinu og lét hann öllum illum látum. Það eina sem ég skildi var mzungu (hvít manneskja). Þessi dagur tók enda eins og allir. Það eru allir boðnirog búnir til að hjálpa okkur að pakka saman. Í þetta sinn var fólkið bara aðeins of fljótt á sér. Við vorum ekki einu sinni búin að sjá alla þá sem komu þegar mennirnir voru byrjaðir að týna af borðunum, endaði það með því að ég stoppaði þá, því þeir vildu sko pakka lyfjunum og það er ekki vel séð. Í öllum þessum látum týndist hatturinn minn, nú eru góð ráð dýr, hér er ekki gott að vera höfuðfatslaus um miðjan daginn og ég hef engann hatt lengur. Ætli ég ræni ekki bara einum af höttunum hennar Shanni.

Besta að hætta þessu bulli og fara að gera eitthvað.

Sjáumst fljótlega

Sædís

Þá er það ákveðið

saedis — Sat, 20 Sep 2008 04:38:00 GMT

Það hefur svo sem ekki mikið gerst hérna að undanförnu, reyndar rignt alveg heilan helling og ég komst svo að því að þakið lekur. Sem betur fer ekki í herberginu mínu, en nánast allsstaðar annarsstaðar. Það er nú hætt að rigna og hitinn er ótrúlegur. Í dag var t.d. bara um 36 gráður í forsælu.

Um daginn stíflaðist svo frárennslið frá sturtunni. Það var því náð í vinnumann til að laga það. Hann eyddi næstum því hálfum degi í að losa stífluna, sem reyndist svo vera froskur sem hafði skriðið inn í rörið og sat þar fastur, æ greytið. En hann var á lífi þrátt fyrir allar hrakningar.

Ég er svo á leiðinni heim um mánaðarmótin. Mér var tilkynnt að ég mundi ekki fara meira með heilsugæslunni, heldur væri hugsanlegt að ég færi norðun til Nomadic og hjálpaði til við bókhaldið á skrifstofunni þar. Nei takk. Þá ákvað ég að fara bara heim, þar sem ég er komin með nóg af tölvuvinnu. Ég ætla eingöngu að klára þau verkefni sem ég hef tekið að mér og svo er ég farin.

Planið er samt að reyna að fara í nokkra daga safari ferð áður en ég kem heim, en það er eitthvað erfitt að finna hóp. Það er reyndar hópur sem fer 10-12. Október, en þá vil ég vera komin heim. Núna bíð ég bara eftir svari frá einum skipuleggjanda safariferða um hvort að hann viti um einhvern hóp. Kemur vonandi í ljós á morgun.

Þó að ég sé að koma heim fyrr en áætlað var, þá er ég ekki að koma heim í einhverri fýlu, mig langar rosalega að geta hjálpað einhvernveginn til hérna.

Það var haldið námskeið fyrir starfsmenn heilsugæslunnar núna í vikunni og var ég á staðnum, því ég vildi klára verkefnin sem ég hef, og eitt af þeim var að fylla inn í eyður fyrir stuðningshópanna og þar af leiðandi þurfti ég að spjalla örlítið við stuðningfulltrúana. Þeir komu reyndar með ágætis hugmynd sem ég er að framkvæma. Þessir stuðningshópar eru yfirleitt samansettir af fólki sem er með HIV, karlar, konur og börn. Þau hafa ekki úr miklu að moða, en eru þó að reyna að afla sér tekna með því að búa til allskonar varning, s.s. hálfsfestar, armönd, diskamottur og belti svo eitthvað sé nefnt. Málið er að hérna í Kenýa er enginn markaður fyrir svona hluti og sitja hóparnir því eiginlega uppi með þetta. Þá fór allt á fullt í höfðinu á mér. Á sumrin eru haldnir fullt af útimörkuðum, ætli ég gæti ekki fengið eitthvað af þessum varningi og reynt að selja þetta fyrir þau. Meira að segja datt mér í hug að samfélögin gætu gert eitthvað fyrir heilsugæsluna líka. Því bar ég þá hugmynd fyrir stuðningfulltrúana að ég mundi hækka verðið á mununum eitthvað aðeins og hækkunin mundi renna upp í kaup á bíl fyrir heilsugæsluna, þar sem annar bílinn er þegar hruninn og hinn er að niðurlotum komin. Þessi hugmynd sló þvílíkt í gegn.

Það er sko ekki allt búið enn. Rose er ein af framkvæmdarstjórum held ég að megi kalla hana, hún kom til mín í fyrradag og spurði hvort að það væri hægt að halda söfnun fyrir munaðarlaus börn svo þau kæmust í skóla. Ég var sem betur fer stödd í Nanyuki og þurfti ekki að fara langt til að komast á internet. Þegar skjárinn kom upp var einfaldlega pikkað inn www.abc.is , ég skirfaði nokkur vel valin orð um heilsugæsluna og hvað ég hef verið að gera og nú er boltinn komin af stað. Vonandi getur abc eitthvað hjálpað. Ég er búin að fá svar um að mín fyrirspurn hafi verið send til skrifstofunnar í Nairobi og núna er bara að bíða og sjá.

Á sunnudaginn þá fæ ég að hitta úlfaldana í fyrsta sinn. Það er að koma einhverjir sponserar til að sjá heilsugæsluna og er ætlunin að fara með þá og sýna þeim úlfaldastöðina, ég á að hjálpa til við að koma öllu í röð og reglu áður en þetta fólk kemur.

Á þriðjudaginn fer ég svo í prufuferð með kæli á úlfalda. Það er verið að þróa kæli til að geyma bóluefni í, það hefur eitthvað gengið brösulega því að þetta er mjög svo viðkvæmur kælir, þolir illa hristing og má helst ekkert ryk komast í hann ( og það á að setja hann á bak úlfalda). Dagurinn í dag fór því í að læra á þetta tryllitæki. Þetta er nú meira fratið, fyrst byrjaði kælirinn að hita sig upp úr öllu valdi og var komin upp í 25 gráður, þegar ég ákvað að reyna að stilla hitann aftur, þá fór allt á fullt og kælirinn frysti allt vatnið sem í honum var. Eftir mikið bras við að koma einhverju tauti við þennan frysti, ákvað ég því einfaldlega bara að slökkva á honum, en um leið og kveikt var á honum aftur fór allt á fullt aftur. Hálfur dagurinn fór því í að ergja sig yfir þessu ameríksa drasli, en svo komst ég að því að við lokuðum aldrei kælinum almennilega og því fór sem fór. Núna er bara verið að reyna koma einhverju tauti við tölvuforritið, en það vill ekki stilla hitamælana sem á að nota. Mig grunar reyndar að þeir séu batteríin séu tóm, en mér var tjáð að það væru engin batterí í mælunum, sem reyndist svo ekki vera rétt. Því ég opnaði mælanna og það fyrsta sem ég sá voru hvít batterí.

Æ, ég nenni þessu ekki lengur.

Bið að heilsa, læt ykkur vita þegar dagsetning er komin á heimferð. Vonandi ekki seinna en 6. Okt samt.

Bæ í bili

Sædís

Mér finnst rigningin góð......

saedis — Sat, 13 Sep 2008 04:23:00 GMT

Það er eitthvað frekar lítið að gerast þessa dagana hérna. Ég er reyndar búin að vera í Nanuyki í nokkra daga og gisti hjá Mercy. Mér finnst húsin hérna alltaf jafn fyndin. Þetta eru í raun ekki hús, heldur bara herbergi með allt of miklu dóti í. Ég ákvað að telja hvað það tæki mig mörg skref að labba frá í gegnum herbergið (húsið), heil 8 skref og þá var ég komin út hinummegin.

Það var svo sem ekkert merkilegt gert, reyndar langaði mig rosalega að skoða kaþólska sjúkrahúsið og einkarekna sjúkrahúsið sem ég gerði. Guð Minn Góður. Ég held ég geti fullyrt að svona aðstæður mundum við Íslendingar aldrei láta bjóða okkur. Á kaþólska sjúkrahúsinu eru allt upp í 8 sjúklingar í sama herbergi og allir sjúklingarnir deila með sér 2 klósettum og 1 sturtu. Á einkarekna sjúkrahúsinu var þetta samt örlítið skárra, þar eru þó ekki nema 2 - 5 í herbergi og ef maður er nógu ríkur getur maður fengið einkaherbergi. Yfirmaðurinn bauð mér meira að segja vinnu líka.

Hérna hefur rignt þessi líka ósköpin. Þegar rignir svona verða göturnar að þeim stærsta drullupolli sem ég hef séð og ef maður er svo óheppin að vera í bíl þegar rignir þá má maður sko alveg búast við að skauta ansi vel. Ég fékk sko að prófa það, ef ég hefði verið blind þá hefði ég alveg getað ýmindað mér að ég hefði verið komin heim og verið að keyra um á ís.

Skrifa aftur þegar eitthvað gerist hérna, en núna eru allir starfsmenn heilsugæslunnar að fara á námskeið, því verð ég bara að láta mér leiðast þangað til að námskeiðið er búið, ég held að það verði í næstu viku.

Bið að heilsa

Sædís

Vakin upp fyrir allar aldir

saedis — Sat, 6 Sep 2008 18:28:00 GMT

Þeir sem mig þekkja vita sennilega að ég er ekki sú morgunhressasta manneskja sem til er. Nei, það er sko langt í frá. En unandfarna viku hefur haninn hérna verið á einhverju flippi. Vanalega byrjar hann að gala upp úr 6 á morgnanna en upp á síðkastið hefur vekjaraklukkan hans eitthvað verið að flýta sér og hefur hann byrjað að gala og góla um 4:30 takk kærlega. Það er verst að mér er alveg jafn illa við þessa hana og hanana sem eru í hæsnahúsinu sem pabbi er að vinna og þeim virðist vera alveg jafn illa við mig, því annars væri ég búin að snúa hann úr hálsliðnum.

Á miðvikudaginn þá gerði ég heiðarlega tilraun til að finna mér einhver föt hérna, vegna öðruvísis mataræðis hefur skrokkurinn aðeins minnkað og mín föt aðeins stækkað (virðist vera). Fór með vinnufólkinu hérna á "markaðinn", en þar eru seld bæði ný og notuð föt, sum af notuðu fötunum hafa hæglega getað verið mín fyrir einhverjum árum síðan. Mest af fötunum var þó fyrir ungabörn og lítið úrval af buxum á fullorðna, þannig að ekkert varð úr því að ég fyndi mér föt. Þá ákvað ég að leita mér að sandölum, jú, nóg úrval af þeim, ef bara ég notaði skó númer 40. Kom tómhennt heim eftir þennan dag. Ég fékk þá flugu í hausinn að breyta þá bara fluginu mínu heim til London um 2 daga og versla mér föt þar. Það er enn í skoðun, því ég veit ekki enn hvað það kostar mig að breyta fluginu.

Það hefur svo sem ekki verið mikið að gera. Það komu reyndar fólk frá Ameríku hingað á fimmtudaginn, einhver miskilningur varð og fóru þau bara á clinicina án þess að koma hérna við og ná í mig. Svo var haldinn þessi fína matarveisla með kjúklingi og alles. Allt fór vel og leist þeim vel á þetta verkefni.

Seinna um daginn fengum við svo fréttir af því að bílinn í Nomadic clinic hafði bilað, réttara sagt, vélin hrundi og bílinn ónýtur. Það varður því að loka þessari stöð þar til að nýr bíll fæst og það getur sko tekið tímana tvenna. Þeir sem höfðu lofað að sponsera nýjan bíl ef til þess kæmi, ákváðu að bakka út þegar hringt var til þeirra og þá voru góð ráð dýr. Enginn vildi hjálpa til við að sponser nýjan bíl. Svo í gær fengum við þær fréttir að samtök sem kalla sig Global fund (minnir mig) ætli að hjálpa til við kaup á bíl.

Í dag ætla ég mér þó bara að liggja í leti og gera afskapleg lítið, kannski reyna að læra eitthvað í svahíli, en það hefur alveg farið fyrir ofan garð og neðan, þar sem lítill tími hefur gefist til að líta í þessa kennslubók sem ég keypti mér.

Svona í lokin þá langar mig að senda afmæliskveðjur heim. Það vill svo skemmtilega til að September er mánuður sem fullt af fólki á afmæli. 4. sept átti Hanna Sigga afmæli, í gær 5. sept átti Hákon Logi svo 1.árs afmæli og í dag á Margrét Birta 8 ára afmlæi og langar mig að óska þeim hjartanlega til hamingju með afmælin. Til að bæta við þá á litla ruslan mín hún Anna Lilja afmæli 8. sept og verður 5 ára.

Bið að heilsa í bili

Sædís

Fíll verður manni að bana

saedis — Tue, 2 Sep 2008 00:31:00 GMT

Þá er ég komin aftur heim eftir viku útlegð. Það var samt bara eins og ég hefði verið í tvo daga í burtu, tíminn leið svo hratt.

Þessi ferð varð meira ævintýri heldur en sú fyrri. Fyrsta daginn þá keyrðum við í einhverja 4 tíma norður og enduðum í Kirimon, það var markaðsdagur svo þar var fullt af fólki. Ég ákvað að nú mundi ég sko vera rosalega hjálpleg (sem ég var). Pauline sýndi mér hvernig ætti að sprauta í vöðva og því tók ég yfir verkefni sem kallast family planing, en það er að gefa út getnaðarvarnir. Það er mjög mikið um að konurnar vilja bara fá þriggja mánaða sprautu og því var nauðsynlegt fyrir mig að læra þetta. Það var samt eitt atvik sem gerði mig vikilega reiða. Það kom maður(um 60 ára) með konu sína (18 ára) til okkar. Hann hafði barið hana og hún var komin 7 mánuði á leið, hún var komin með einhverja verki og farið að blæða. Bara til að sjokkera ykkur enn meira þá á þessi maður 13 aðrara konur, takk fyrir. Á meðan Paulie var að skoða hana og tala við hana, þá sat helv... kallinn brosandi undir tré. Mér var skapi næst að standa upp og lemja helvítið. John tók hann afsíðis stuttu seinna og greinilega las honum pistilinn, því honum stökk ekki bros það sem eftir var af hans heimsókn þarna. Undir lokin á þessum degi komu um 15 stríðsmenn og vildu láta ath. hvort þeir hefðu HIV, en það er gert frítt á heilsugæslunni. Þeir reyndust allir vera neikvæðir eða lausir við HIV. Því var ákveðið að kenna þeim að nota smokkinn. Það er bara snilld hvernig það er gert og eiginlega ekki hægt að lýsa í orðum, en það var mjög mikið hlegið og tók ég helling að myndum sem að verða sýndar þegar ég kem heim. Þegar allir voru búnir að fá þá þjónustu sem að þeir þurftu og við búin að pakka öllu aftur í bílinn, var farið að leita að stað til að borða á. Enda var klukkan langt gengin í 7 og við orðin mjög svo svöng, það gefst nefninlega ekki mikill tími til að borða meðan stöðin er opin. Við fundum stað sem að bauð upp á „Roasted meet“, en það er eiginlega bara soðið kjöt. Það var borðað með guðsgöflunum, þar sem lítið er um hnífapör. Ég verð að viðurkenna að mér fannst þetta svolítið bragðlaust, það er nefninlega ekki boðið upp á neitt grænmeti með, heldur bara hveiti köku, sem er gjörsamlega bragðlaus.

Þegar við komum svo út, tókum við eftir því að það var punkterað á bílnum. John dreif því í því að skipta um dekk. Í Kirimon er það skrýtnasta fólk sem ég hef hitt hérna, það er mjög mikið um drykkjuskap og alskonar vímuefni eru mjög algeng. Þegar fólk frétti að það væri mzungu í bænum, flyktist fólk út á götu og fyllibytturnar og dópistarnir voru sko ekkert að liggja á skoðunum sínum. Mér var því nánast hennt inn í bíl og læst þar inni þar til við vorum komin úr hæfilegri fjarðlægð frá bænum. Ég skil því miður ekki mikið í svahíli enn, svo ég veit ekki hvað fólkið var að segja, en starfsfólkið sem ég var með var mjög miður sín og vildi ekki segja mér hvað hafði verið sagt. Á leiðinni til baka punkteraði aftur, það var komið niðamyrkur og við ekki alveg viss hvar við vorum. Það var nú svolítið spennandi að vera í miðjum burskanistan í kolniðarmyrkri og heyra í ljónum og fílum allt í kringum mann. Það létu engin dýr sjá sig meðan skipt var um dekk.

Fyrstu tvær næturnar sváfum við í pínulitlum kofa á landareig bróðir Shanni. Það eru tvö herbergi með fjórum rúmum, þrjú voru í stærra herberginu (það er gengið beint inn í það) og eitt í pínulítilli kitru inn af stóra herberginu. Þegar gengið var í gegnum stóra herbergið var komið inn í eldhús og bak við þylið við vaskann var svo sturta. Til að geta farið í heita sturtu þurfti að kynda eldavélina og það var sko gert um leið og við komum inn fyrir dyrnar, en klósettið var útikamar um 10m frá kofanum.

Svo leið bara hver dagurinn fyrir sig. Brjálað að gera á hverri stöð og ég veit ekki hvað við fengum marga sjúklinga, má alveg giska á um 100 á hverri stöð, það kom mér á óvart hvað ég gat gert mikið. Það er mikið um að konur koma með ungabörnin sín í bólusetningar og byrjaði ég því á að vigta þau áður en þau voru bólsett.

Eftir tvær nætur í kofanum var farið til Rumuruti og gist í tjöldum hjá gamla sjúkrahúsinu. Sem betur fer var þetta gamallt sjúkrahús, því sjúkrahúsið var ekki mikið stærra en kofinn sem við höfðum gist í næturnar áður. Við vorum gjörsamlega uppgefin þegar við vorum loksins búin að tjalda, því var bara skriðið beint ofan í svefnpokann og farið að sofa, ég hefði betur sleppt því. Ég gleymdi nefninlega að tékka með moskítóflugur í tjaldinu áður en ég fór að sofa og í þokkabót gleymdi ég að bera á mig mossifælu. Þegar ég vaknaði næsta dag þá töldum við bara um 15 bit, og 5 á hægra eyranum og 2 á hægri augabrún. Svo skiljum við ekki alveg hvernig stendur á því að ég sé marin í kringum bitin á fótunum á mér. Ég get sko sagt ykkur það að ég mun aldrei aftur gleyma að athuga með mossý áður en ég fer að sofa í tjaldi aftur. Þetta er nú ekki draumastaðurinn til að gista á, get ég sagt ykkur. Það var samt eldhús þarna, baðherbergi og útikamar, en ekkert vatn. Því var sent eftir vatni, og það kom bara úr næstu á, ekki það sem maður vill baða sig upp úr.

Það gerðist svo sem ekkert merkilegt fyrr en á laugardaginn, þá erum við stödd í Sukuroi og sitjum undir tré, því það var verið að laga skólann áður þeir byrja. Allt í einu kemur kall til okkar úr talstöðinni og við beðinað fara til Ewaso. Það reyndist ekki vera hægt, þar sem það er um 7 tíma keyrsla. Það hafði fíll ráðist á mann og hent honum í ána. Þegar kallið kom var ekkert vitað um það hvort maðurinn væri lífs eða liðinn, stuttu seinna kom svo aftur kall um að maðurinn hafði fundist látinn. Mér hefði fundist mjög skrítið að hann hefði lifað af, því við fengum svo fréttir af því að fíllinn hefði stigið ofan á hann áður en hann henti honum í ána. Strax eftir að þetta gerðist var haft samband við African wild life insitution og þeir látnir vita af þessu, því að það verður að drepa fílinn. Þeir eru nefninlega eins og hundarnir, ef þeir drepa einn munu þeir drepa fleiri. Ég hef samt ekki hugmynd um það hvernig þeir vita hvaða fíll þetta var, því ekki munu þeir spyrja fílana að þessu, en þetta er þeirra mál að leysa úr.

Í Sukuroi var ég líka að hin besta skemmtun fyrir starfsfólkið og sjúklingana, þar sem ég við sátum undir tré (já Eygló hlægðu bara). Þá náttúrlega koma greinar stundum niður líka. Það vildi líka svo skemmtilega til að ég sat bara eiginlega undir einni svoleiðis grein, og í allmörg skipti sem ég stóð upp rak ég höfuðið upp í greinina, enda er ég komin með þessa líka fínu kúlu á höfðið.

Á síðasta staðnum sem við heimsóttum þá varð ég fyrir miklum vonbrigðum. Það var svo sem alveg nóg að gera. Til okkar kemur ung stúlka sem hafði dottið þegar hún var að fara yfir á og fengið prik í fótinn sem gerði all ljótt sár, hún hafði farið á næstu heilsugæslu og þar fékk hún tvær sprautur. Greyið varla gat stigið í fótinn fyrir kvölum og ég get næstum fullyrt að fílsfótur sé álíka sver og fóturinn á henni var. Hún hafði gengið í einhverja 3 tíma til að komast til okkar og þegar hún var búin að fá sína meðferð þurfti hún að fara aftur. Það var fullt af flólki á stöðinni (bara til að vera þarna) og mikið af ungum mönnum sem voru á hjólum. Pauline stoppaði mig af þegar ég ætlaði að fara til þeirra og biðja þá um að sýna mér hversu miklir herramenn þær gætu verið og bjóða henni far heim, því hún hoppaði eiginlega bara. Svona er þetta víst hérna, enginn er tilbúinn að hjálpa náunganum nema hann fái borgað fyrir það.

Núna er frí þar til 4. Sept, en ég fæ sennilega ekki að fara með í þá ferð, það eru að koma gestir frá Ameríku sem hafa mikinn áhuga á að sponsera þessa heilsugæslu og bað Shanni mig að fara með þá á eina stöðina og sína þeim hvað er gert og úrskýra fyrir þeim hvernig starfið og lífið er á þessum stöðum.

Svona áður en ég hætti þá langar mig að óska henni Dagbjörtu Pálsdóttur innilega til hamingju með daginn, en hún á víst afmæli í dag. Það er ekki auðvelt að vera svona langt í burtu þegar einhver manni kærkomin á afmæli, en ég vona svo innilega að hún eigi góðan dag.

Bið að heilsa ykkur öllum.

Sædís

Boðfelnna í brúðkaupi

saedis — Mon, 25 Aug 2008 02:48:00 GMT

Á föstudaginn þá fór ég með heilsugæslunni í fyrsta sinn. Það eru alltaf 3-4 sem fara í hvert skipti og í þetta skipti vorum við 4. Pauline sem er hjúkrunarfræðingur, Mercy er félagsráðgjafi og John sem er bílstjórinn okkar.

Fyrst lá leið okkar til Lmotiok, ég get nú ekki hrósað vegunum hérna mikið, þetta eru meira bara tilviljuna kenndar slóðir (að mér finnst). Það er heldur ekki mikið um brýr á þessari leið og því þurftum við að fara yfir á eina, sem betur fer ekki mjög straumharða, en þegar komið var úr ánni tók við þessi líka fína brekka. Dekkin blaut og ekkert grip, við máttum bíða þar til dekkin þornuðu til að komast upp. Upp komumst við þó að lokum og ekki tók þá neitt betra við. Það rignir nú ekki mikið á þessu svæði og því hafði, í síðustu rigningu, vegurinn grafist svo til í sundur. John ákvað að reyna að fara yfir, en þá vildi svo skemmtilega til að við sátum föst. Já, framhjólin náðu ekki niður og þarna sátum við í allnokkra stund á meðan var verið að hugsa hvernig hægt væri að losa bílinn. Það uppgötvaðist svo á endanum að við vorum á fjórhjóladrifnum bíl og við John gat á einhvern hátt losað okkur.

Þegar við náðum til Lmotiok, þá komumst við að því að það hafði orðið einhver miskilningur með dagsetninguna og fólkið þarna í kring hélt að við ættum ekki að koma fyrr en á sunnudaginn. Því var bara haldið áfram. Við fengum fréttir um að það hafði verið að umskera unga stelpu deginum áður og var því ákveðið að athuga hvernig henni liði. Það fengust nú ekki mikil svör frá henni, þar sem þær mega helst ekki kvarta.

Því næst lá leiðin til Ewaso, þar var skellt upp tjöldum og þetta var okkar áfangastaður. Svo var náttúrlega skellt sér í bæinn, en húsinn í bænum er hægt að telja á báðum höndum, þau eru nákvæmlega 10. Það gerðist nefninlega svolítið skemmtilegt næst. Pauline komst að því að það væri brúðkaup um kvöldið. Var því ákveðið að gerast boðflennur og vona það besta. Og það besta gerðist. Yfirleitt þegar mzungu (hvítur maður) er viðstaddur svona athöfn þá þarf hann að borga alveg helling fyrir, en þar sem heilsugæslan er svo vel metin á þessum stað þá fékk ég að horfa á allt þetta frítt og meira að segja fara inn í þorpið og labba um og kíkja inn í húsin, en það er eitthvað sem að gerist eiginlega aldrei. Ég var samt ekki eini mzungu þarna, heldur höfðu 4 ítalir keypt sig inn á brúðkaupið, en þeir máttu bara vera á einhverjum einum stað. Þvílík snilld, við vorum reyndar ekki þegar sjálf athöfnin fór fram, heldur fórum við aðallega til að horfa á dansana og skoða varninginn sem var til sölu, ég held að þetta sé í fyrsta sinn sem ég hef verið virkilega fúl að hafa ekki tekið með mér neinn pening. Bara svona til að segja ykkur þetta þá var brúðguminn eitthvað í kringum 50 ára en brúðurinn var á 14. ári. Svona er þetta hérna.

Það reyndist svo eitthvað lítið vera að gera á heilsugæslunni þessa dagana, enda eru miklir þurrkar hérna og fólkið hefur mest allt flutt sig þar sem að regnið lætur sjá sig.

Ég á svo frí á morgun en á þriðjudaginn fer ég í 6 daga með heilsugæslunni. Ég læt heyra í mér þegar ég kem til baka aftur.

Bless í bili

Sædís

Mkate na mkate na kitu kati kati

saedis — Tue, 19 Aug 2008 23:25:00 GMT

Já alltaf er maður að læra eitthvað nýtt. Þessi skemmtilega setning þýðir einfaldlega; mig langar í samloku.

Ég ætlaði að vera löngu búin að skrifa heima, en það er alltaf eitthvað sem kemur uppá. Þar sem ég get ekki skrifað á íslensku í tölvunum í bænum, þá er hef ég ætlað mér að vera rosalega sniðug og vera búin að undirbúa það sem ég ætla að senda heim áður en ég fer. En þá lesa tölvurnar ekki usb lykilinn því hefur farið svona. Í gær var ég reyndar í Nanyuki og ætlaði að senda heim nokkrar myndir en þá þurfti rafmagnið endilega að fara af og kom ekki aftur á fyrr en rétt um 7 leytið og þá var ég að fara heim.

Ég verð að viðurkenna að ég hef ekki átt auðvelda fyrstu vikuna, mér hefur leiðst alveg hrikalega, þar sem ég hef ekkert annað haft að gera en að horfa á einhverjar tölur á blaði og pikka þær inn í tölvu. Hef því oft verið að pæla að hringja í flugfélagið og bóka næsta flug heim aftur.

Það hafa sem betur fer ekki allir dagarnir verið svona hrikalegir. Mig minnir að á fimmtudaginn þá fór ég með John (pabbanum á bænum) í Mpala range, það var verið að skipta um vinnufólk og því var farið í þessa ferð. Þetta var alveg heljarinnar ævintýri. Ég sá alveg helling af afrískum dýrum. Það kom mér eiginlega á óvart hvað það var erfitt að koma auga á þau, því ekki eru þessi dýr beint lítil. Einu dýrin sem auðvelt var að sjá voru gíraffarnir, því hausinn á þeim stóð yfirleitt langt fyrir ofan tréin.

Einhvernveginn hef ég alltaf haldið að fílar væru þessar rólegustu skeppnur, en það er sko langt í frá. Á leiðinni heim þá er ég náttúrulega að smella af nokkrum myndum af þessum dýrum, og hvað haldiði? Það stendur þessi líka svakalega stóri (að mér fannst) fíll á miðjum veginum. Nú auðvitað tók ég myndir af honum, en þessi fíll var sko ekki til í að vera einhver ljósmyndafyrirsæta og gerði sig líklegan til að ráðast á okkur. Sem betur fer hefur John lent í þessu áður og sýndi þessum fíl hver ræður hér. Við komumst s.s. klakk laust undan þessari svaðilför.

Á laugardaginn fór ég svo í minn fyrsta leiðangur með heilsugæslunni. Það var reyndar ekki langt, en loksins hafði ég eitthvað að gera. Það eina sem ég gerði reyndar var að mæla blóðþrýsting og telja pillur ofan í poka. En það er samt ekki oft sem að maður situr undir tré með fullt af beljum í kringum sig og telur sig vera á heilsugæslu. Loksins er ég svo farin að sjá fram á að gera eitthvað að viti, því að á fimmtudaginn fer ég svo í 3 daga ferð og kem heim í 2 daga og fer í 5 daga. Mig hlakkar rosalega mikið til, því hér leiðist mér alveg hrikalega mikið.

Ég tók að mér eðlu stuttu eftir að ég kom hingað. Reyndar gerði hún sig bara sjálf heimakomna hérna og hefur átt sér fastan stað fyrir ofan klósetthurðina. Ég er búin að kenna henni einn mannasið og það er að hoppa ekki ofan á höfuðið á mér þegar ég þarf að fara inn á klósett. Hún hefur hlýtt því alveg út í eitt. Næst er að kenna henni að tala, en það er eitthvað erfiðara, ég er farin að halda að hún sé heyrnalaus.

Ætli ég hafi þetta nokkuð lengra í bili.

Bið að heilsa öllum þarna heima og takk kærlega fyrir allar kveðjurnar sem þið hafið sent, þær eru mér mikil virði.

Sædís

Gallery: Nokkrar myndir

saedis — Tue, 12 Aug 2008 16:57:00 GMT

Habari? Mzuri. Hvernig hefur tu tad? fint

saedis — Sat, 9 Aug 2008 15:26:00 GMT

Jambo (halló) allir þarna heima

Ég komst heilu og höldnu hingað til Kenýa, reyndar lennti ég í ansi skemmtilegum uppákomum á leiðinni. Ég er náttúrulega svo sérstök að farangurinn minn er það líka og þurfti ég að tékka hann alveg sérstaklega inn, takk kærlega fyrir það. Þegar ég kom svo á Heathrow þá var nú ekkert mál að tékka mig inn, heldur var það þegar ég átti að fara um borð þar sem vesenið byrjaði. Er eitthvað líkt með Iceland og Ireland? Sérstaklega ekki þegar það stendur Iceland á vegabréfinu og sá sem var í vegabréfaskoðuninni hélt því statt og stöðugt fram að ég væri frá Írlandi. Það endaði með því að það var kallað á einhvern annan mann sem að leiðrétti þennan skemmtilega miskilning með því að sína honum það sem ég var búin að vera að segja allan tímann. Að það stendur ICELAND á vegabréfinu

Í Nairobi tóku á móti mér alveg tveir frábærir sjálfboðaliðar, reyndar ekki frá þeim stað sem ég er. Þau eru frá Ástralíu og við höfðum sko nóg að spjalla um á leiðinni til Nanyuki.

Ég verð nú að segja ykkur frá því að þetta er alveg stórskrítið land. Í fyrsta lagi gilda hér engar umferðarreglur, þannig að þó að vegurinn út úr Nairobi eigi að vera tveggja akreina, þá einhvernveginn endaði hann í að vera fjögurra til fimm akreina, bara eftir hentugleika. Það að taka framúr er bara gert öðruhvoru meginn, ekki svo naugið, bara ef þú kemst framúr. Vegirnir hérna eru helur ekkert til að hrópa húrra fyrir, sennilega hefur ekki verið gert við megnið af vegunum síðustu 20 árin eða svo. Það voru ansi margar mjög svo djúpar holur á þeim. En það má þó gefa vegavinnumönnunum stórann plús fyrir að reyna allavegna á sumum stöðunum að gera við, þó að það hafi gleymst að gera ráð fyrir því að bílar aki þarna um, því bæði að keyra upp á kafla sem hafa verið gert við og af þeim aftur er eins og að skella sér á stökkbretti eða eitthvað álíka.

Eftir um 4 tíma keyrslu komum við sem sagt til Nanyuki, þá tók nú við annað mjög svo skemmtilegt verkefni, það var að kaupa í matinn. Já, ég þarf sko að elda ofan í mig sjálf, oftast allavegna. Guð minn góður, jú, nóg er til að mat hérna, en fyrirgefið þetta er varla mönnum bjóðandi, allavegna ekki mér. Ég keypti því bara það sem ég vissi að ég gæti borðað og eldað skammarlaust sem var pasta og spaghetti, brauð, skinka og ostur. Ég keypti mér morgunkorn og mjólk. Ég er ekki alveg svo viss um hvort ég eigi að þora að smakka þessa mjólk, þar sem hún mun ekki renna út fyrr en í desember, já í desember. Það sem elskaði samt mest af öllu þessu var þegar við stoppuðum á mörkuðum á leiðinni og keyptum okkur ávexti. Hérna er sá besti ananas sem ég hef á ævi minni smakkað, ég held ég lifi bara á honum ef ég get ekki vanist matnum hérna. Svo komst ég að því að það er vissara að kaupa vatnið, það eru nefninlega meiri líkur á því að fá malaríu úr vatninu hérna heldur en ef maður er bitinn af Moskíto(en þær eru aðeins farnar að bragða á mér). Reyndar er mér skaffað vatn sem ég get verið alveg óhrædd við að drekka, en ég get bara ekki vansit þessu moldarbragði.

Ég var samt fyrir mjög miklum vonbrigðum þegar ég kom hingað og fékk að vita hvað ég ætti að gera. Til að byrja með á ég að fara í gegnum öll TÖLVUGÖGN og ath hvort að tölurnar séu réttar miðað við blöðin, hérna er nefninlega verið að koma öllum tölum inn í tölvur og eins og Kenýamenn eru þá er ekkert gert 100% heldur svona 5-10%. Ég ákvað því að byrja í dag svo ég verði einhverntímann búinn að þessu og ég fái að gera eitthvað annað, en sú sem sér um tövugögnin kom til mín í dag og útskýrði þetta fyrir mér. En það að koma á réttum tíma, nei ég held ekki, hún átti að koma hérna um 10 leytið í morgun en mætti ekki fyrr en um 1 leytið.

Ég hef í rauninn fengið öll þau veðurafbryggði sem að til eru hérna í Kenýa. Það hefur verið svarta þoka, glampandi sól og þar af leiðandi steikir hún mann alveg inn að beini og núna gengur á með þrumum og eldingum og það er líka þessi svakalega rigning. Bara til að gefa ykkur smá hint hvernig það er, þá getið þið ímyndað ykkur að það sé komin vetur þarna á fróni og það er svartasta stórhríð og þið sjáið ekki út úr húsi, þannig rignir hérna.

Ég verð nú aðeins að reyna lýsa þessu híbýli sem ég bý í. Þetta er nú alveg hús með bárujárnsþaki, hurðum og gluggum með áföstum rimlum svo að enginn óboðinn komi hingað inn. Ég sef í alveg ágætis rúmi og það eru borð, stólar, vaskur og eldavél hérna í húsinu. Baðherbegi með klósetti sem hægt er a sturta niður og sturta. Vatnið hérna er hitað með eldi, þannig að það er alltaf kveikt undir vatninu um miðjan daginn svo að það verði orðið nógu kalt til að hægt sé að sturta sig seinna um kvöldið. Þetta er líka bara rigningarvatn, þannig að það er líka ákgætt að hafa allt hreint. Hérna eru sko þjónar, reyndar búa ekki hérna eða sjá mikið um mig. Reyndar hefur Shanni ( sú sem að stjórnar hérna) ráðskonu sem að gerir gjörsamlega allt. Hún kemur til mín á hverjum morgni til að taka til, hún mun sjá um að þvo þvottinn minn, allt nema nærfötin, svo gerir hún þann besta passionfruit búðing sem hægt er að smakka. Vá hvað hann er góður. Ég held ég verði bara að fá uppskriftina af honum. Ég hef enn sem komið er ekki þurft að elda mér sjálf, þar sem ég hef þurft að vera mikið hjá Shanni til að fá upplýsingar um að sem ég á að gera, svo að ég hef bara borðað þar. Alveg hreint ágætis matur. Meira að segja til að mógða hana ekki þá píndi ég ofan í mig kjúkling og hélt honum líka niðri, en ég held ég reyni að forðast það næst ef þetta gerist.

Ég held ég hætti þessu núna og fari að fá mér að borða.

Sædís

Fer á morgun

saedis — Wed, 6 Aug 2008 06:18:00 GMT

Úff, það er sko komin mikill fiðringum núna, ekki nema nokkrir klukkutímar þangað til ég fer í loftið. Er bara nýkomin til Svandísar systir og verið er að undirbúa síðustu máltíð okkar systrana saman (í bili allavegna). Það er sko verið að grilla :).

Það tók mig heil langan tíma að pakka niður öllu dótinu og auðvitað varð eitthvað eftir. Þegar ég fór í bæinn í morgun þá mundi ég alltaf eftir meiru og meiru sem ég gleymdi heima, sem betur fer þá var mamma ekki komin í bæinn og ég gat beðið hana um að taka það með sér.

Ég byrjaði nú samt á því að kveðja staffið mitt í morgun. Fór með kökur handa þeim í morgunmatinn. Ég er enn ekki að átta mig á því að ég hitti þær ekki fyrr en eftir 3 mánuði eða svo.

Æ, ég er orðin svöng og ætla að fá mér að borða. Ég reyna svo að skrifa eins fljótt og ég get þegar ég kem út.

Endilega kvittið þegar þið kíkið á síðuna, hvort sem ég þekki ykkur eða ekki, það er alltaf gaman að sjá hverjir eru að forvitnast um þessa ferð mína.

Síðustu kvejður af fróni í bili.

Sædís verðandi kenýafari :)

Vika í brottför

saedis — Wed, 30 Jul 2008 21:38:00 GMT

Það verður að viðurkennast að ég er komin með smá fiðring í magann, það er í dag ekki nema vika þangað til ég fer. Úff, ég er enn ekki farin að gera neitt í að taka mig til. Var rétt í þessu að koma úr berjamó, sumarið klárast nefninlega ekki fyrir mér nema ég komist allavegna einu sinni í berjamó. Gærdagurinn fór svo í það að slá og raka saman öllu grasinu sem ég sló og ég skellti mér líka í klippingu. Ég held að það verði alveg nóg að líta út eins og bushmann þegar ég kem heim, en það er alveg óþarfi að líta svoleiðis út áður en ég fer.

Það er heldur ekkert planað að gera neitt í því að taka mig til í dag. Ég er að hugsa mér að fara á Húsó til að kveðja þar. Mér yrði seint fyrirgefið ef ég mundi ekki láta sjá mig og kveðja. Það er samt þvílík synd að vera að keyra í þessu líka geggjaða veðri, ekki nema 16°c hérna. Guð og ég er að kafna, hvernig verð ég þá þegar ég kem til Kenýa, þar er sumarið rétt að byrja og hitinn mjög stabíll frá 23°c - 28°c, vá ég held ég deyji bara.

Ætli ég fari ekki að koma mér af stað.

Sædís

Undirbúningur hafinn

saedis — Tue, 29 Jul 2008 06:27:00 GMT

Ég hef ákveðið að hafa aðra síðu fyrir þessa ferð mína. Síðasti dagurinn minn í vinnunni var í dag, ég verð nú eiginlega að segja að mér fannst hálfskrítið að hugsa til þess að ég mundi ekki mæta aftur til vinnu fyrr en eftir 3 mánuði. Það er líka skrítið að hugsa til þess að ég eigi ekki eftir að hitta alla þessa skemmtilegu vinnufélaga mína fyrr en í Nóvember. Það er líka eins gott fyrir þær (þar sem þetta eru allt konur á besta aldri) að vera duglegar að senda mér kveðju hérna á síðuna mína, annars fer ég bara í fílu og kem ekkert til baka :)

Ætli að það sé ekki best að fara að gera eitthvað í þessum undirbúiningi, kannski setja í eina þvottavél eða svo.

Hlakka til að geta sagt ykkur frá þessari spennandi ferð.

Sædís