Op reis

Zagora

parklaan — Sat, 3 May 2008 02:43:00 GMT

Inmiddels is het de laatste avond in Zagora. Dan hebben we hier 3 nachten doorgebracht. Gisteren hebben we een rustdag ingelast. Zowel de kinderen als wij waren het reizen een beetje zat en hebben ‘s ochtends een klein ritje gemaakt (naar de kleine zandduinen) en de rest van de dag in en naast het zwembad doorgebracht. Vandaag zijn we vroeg op pad gegaan richting Mhamid. Dit is de meest zuidoostelijke plaats die middels een normale weg te bereiken is. De weg eindigt hier ook echt. Na een mooie rit van ruim een uur kwamen we aan in wat inmiddels toch echt het begin van de Sahara genoemd mag worden. Zand, zand en nog eens zand..... Na vele mannetjes, die op ons afkwamen, genegeerd te hebben, belanden we bij toeval bij Hassan die excursies in de woestijn organiseerde. Met hem spraken we af dat we eerst met een gids met onze 4x4 (zo noemen stoere mannen dit soort auto's blijkbaar!) een stuk de woestijn in zouden gaan en daar een rondje zouden gaan maken op een paar dromedarissen. Art heeft zich helemaal uitgeleefd in het eerste deel van de tocht. Met wat aanwijzingen van de gids baande hij zich een weg door de Sahara (en wij hobbelde achterin gezellig mee..). Uiteindelijk kwamen we aan bij een tentenkampje waar een paar van die beesten lagen te wachten. Roos werd er als eerste opgehesen, waarna de dromedaris meteen opstond. Roos schrok zich een hebbielebbie van dat gehobbel en begon te huilen. Na van de schrik te zijn bekomen zijn we 2 aan 2 op de dromedarissen geklommen (Art met Roos en ik met Lars) en hebben een rondje gelopen. Was wel een heel bijzondere ervaring!! Daarna heeft Art op de terugweg onze 4x4 lekker vastreden in een zandduin, maar gelukkig kon onze gids goed graven! Na een goede lunch zijn we weer teruggereden naar Zagora.

Morgen vertrekken we naar een nieuw onderkomen voor 2 nachten in Talouine (vandaag per telefoon geregeld). Een rit van ongeveer 5 uur schatten we in.

Groet, Freja

Zuid Marokko

parklaan — Thu, 1 May 2008 02:30:00 GMT

De afgelopen dagen zijn we richting het diepe zuiden van Marokko gereden.

Dinsdag van Marrakech naar Ait Ben Haddou en woensdag door naar Zagora.

Dinsdagochtend begon de tocht met het ophalen van onze auto. Dit had nog wat voeten in de aarde en samen met geld halen, auto voltanken en water & proviand inslaan zorgde dit ervoor dat we niet voor half twaalf op pad waren.

Om daarna Marrakech uit te rijden richting Ouarzazate was de eerste duur- & vuurproef. Het kostte meer dan 3 kwartier om de goede weg te vinden! Eenmaal de weg gevonden was het een bijzonder mooie rit over het Atlas gebergte. De weg loopt over de hoogste pas van Marokko (2300m). Het is een prima weg met weinig verkeer door een ontzettend ruig landschap met af en toe uitzicht op besneeuwde bergtoppen.

Het meest verbazend en bijzonder zijn de dorpen waar je af en toe langs rijdt. Doordat de huizen vaak met de lokale stenen worden gebouwd, vallen de dorpjes geheel weg tegen de bergachtige achtergrond. Het voornaamste lokale vervoermiddel is de ezel. En een stoffig dorpspleintje met voetballende kinderen die allemaal naar de passerende auto zwaaien maken het beeld kompleet. De Middeleeuwen lijken hier dan maar net voorbij.

Het landschap na het Atlas gebergte gaat eigenlijk naadloos over in de woestijn. Alleen maar rotsen, rotsen en rotsen met af en toe een verdwaald struikje.

Het hotel vlakbij Aït Ben Haddou was prima. Verlaten in de woestijn, naast een droge rivierbedding en een brug gemaakt van houten planken op een meccano constructie. De planken van de brug rammelde vervaarlijk met elke auto die er overheen ging. Gelukkig dat er 's nachts geen verkeer is anders hadden we waarschijnlijk geen oog dicht gedaan. We zaten nog steeds redelijk hoog (1200m) en hadden dan ook truien en lange broeken nodig.

's Morgens vroeg op weg naar Zagora. De eerste stop was Aït Ben Haddou, een prachtig bewaard gebleven Kasba (dorpje versterkt door vestingmuren). Het is nu ook onderdeel van het beschermd werelderfgoed van Unesco. Vooral het uitzicht op de Kasba is prachtig. Er in rondlopend zie je er eigenlijk minder van.

De tocht naar Zagora was verder erg indrukwekkend. Voor ons al, laat staan voor de kinderen. Het landschap is zo onherbergzaam en vijandig dat je je elke weer verbaasd als je een dorpje ziet. Helemaal verbazend is dat je soms ergens tegen de horizon van de woestijn iemand ziet lopen. Wat doet iemand daar?

In Zagora hebben we een hotel een paar kilometer buiten het stadje. Midden in niks (=woestijn). Maar met een gigantisch zwembad. Aangezien we vandaag even een rustdag houden (de kinderen waren behoorlijk moe van de reis & de indrukken), kunnen ze zich nu heerlijk in het water uitleven. Art

Marrakech

parklaan — Mon, 28 Apr 2008 02:17:00 GMT

Eergisteravond laat zijn we aangekomen in Marrakech na een vlotte reis.
Na een kort nachtje konden we gaan ontdekken waar we beland waren. De Riad ligt midden in de Medina, maar is een oase van rust (met een klein ijskoud zwembadje). Als je de Riad uitstapt kom je in een wirwar van kleine steegjes terecht. Behoorlijk stoffig en af en toe echt smerig. We hebben ons verbaasd over de totaal andere wereld waar we hier in zijn. Als je hier rondloopt kan je je niet voorstellen dat je maar 3 uur vliegen van nederland bent.
De mensen, de chaos, de geluiden, de heerlijke kruiden die je overal ruikt en de hitte maken het een nieuwe wereld. Niet alleen op ons maar ook op de kinderen maakt dit een behoorlijke grote indruk. Wij vonden het gisteren overweldigend, de kinderen vonden de wereld buiten de
Riad zelfs een beetje beangstigend.

Vandaag hebben we een tour door de stad gemaakt en een wandeling door de 'souks' (fantastische kleine steegjes helemaal vol met winkeltjes). Daarna hebben we zeer decadent gelunched met heerlijke sushi en witte wijn (eindelijk!!!) op een dakterras met uitzicht op tientallen ooievaarsnesten. Het straatbeeld begint een beetje te wennen ook al kunnen de contrasten erg groot zijn: bijna geheel gesluierde vrouwen (met bril) naast zeer moderne Marokkaanse vrouwen met de hipste kleren. De kinderen lopen inmiddels al zelfverzekerder op straat rond.
Morgen vertrekken we met de auto naar de volgende stop: Ait Ben Haddou.
Tot zover!!
Freja

Zuid Marokko

parklaan — Tue, 1 Apr 2008 07:46:00 GMT

In de mei vakantie gaan we 2 weken naar zuid Marokko.

Eerst een paar dagen Marrakech om daarna met een 4x4 richting de woestijn te gaan. We willen eindigen met een paar dagen zee in Essaouria.

Binnenkort meer.

Gallery: Gajah Mina

parklaan — Fri, 31 Aug 2007 01:06:00 GMT

Home

parklaan — Thu, 30 Aug 2007 19:00:00 GMT

We zijn weer thuis. Terugreis is verder voorspoedig verlopen. Tijdens de tussenstop in Singapore wat gezwommen, gerelaxed en gewinkeld. Kinderen konden weer TV kijken, en dat ging ze weer goed af, na 4 weken bijna geen TV.

Vanochtend, na een reis van 30 uur, rond negenen lokale (NL) tijd weer thuis.

Gajah Mina

parklaan — Tue, 28 Aug 2007 14:32:00 GMT

Onze laatste onderkomen. Een prachtig resort aan de Indische oceaan. Onze huisjes staan boven op een klif met een prachtig uitzicht over de oceaan. Aan niets ontbreekt het hier, behalve Internet!!??

Hebben net meer dan 2 uur lopen zoeken in Tabanan (een plaats 1 uur rijden) om via Internet onze vlucht te confirmeren. Is gelukt. Dus nu ook nog een even korte update. Zie jullie weer in NL.

Jungle

parklaan — Sat, 25 Aug 2007 12:30:00 GMT

We zijn aangekomen op ons adres in de jungle (Eco Lodge in Sarinbuana). Prachtige plek. Geheel verlaten van alles, staan er 3 huisjes met een restaurantje in de middle of nowhere ergens op de flanken van Mt Batukaru. Update volgt ...

Update v/d kids

parklaan — Fri, 24 Aug 2007 14:24:00 GMT

Lars: We hebben dolfijnen gezocht op zee. We hebben twee groepen gevonden.
Ze kwamen ook langs de boot. Heel dichtbij. Het was heel leuk.

Vandaag zijn we naar een hotel geweest waar je met dolfijnen kon zwemmen.
Papa en ik hebben samen dat gedaan. We hebben ze ook geaaid. Ze voelden een beetje als rubber.

Het zwembad van het hotel is hier warm. Ik heb nu ook al vrienden uit Nederland.
Het eten smaakt hier lekker. De satay is het lekkerst. Ik heb ook mie gegeten en ook een krab. En ook lekker veel vis.

Roos: We gingen naar een markt toe. Alle mevrouwen zaten altijd aan mij. En dan zeggen ze: 'Beautiful'. We hebben crocs gekocht. Vandaag gaan we koffers inpakken. Dat is mama nu aan het doen.

Dolfijnen

parklaan — Thu, 23 Aug 2007 19:00:00 GMT

Gisteren zijn we op 'dolfijnenjacht' geweest. Dit is: voor zonsopkomst met een vissersbootje de zee op om te proberen de dolfijnen te vinden die 's ochtends op zoek gaan naar voedsel. Extra bonus is dat je een prachtige zonsopkomst op zee meemaakt. De dolfijnen waren na een uurtje varen gevonden en de visserbootjes (zo'n 20tal) volgen dan de dolfijnen die af en toe boven water komen om lucht te happen.
Een wat curieus spektakel, maar toch wel aardig. De dolfijnen lijken zich er verder weinig van aan te trekken.

Vandaag naar Hotel Melka in Lovina geweest waar je met dolfijnen kan zwemmen. Je krijgt 20 minuten de tijd om wat te drijven terwijl de dolfijnen John en Jack (twee mannetjes) met je kunnen dollen. Ze waren inderdaad nogal speels en je wordt letterlijk door ze overvaren. Toch wel een bijzondere ervaring. Lars heeft het ook even aangedurfd, Roos niet. Wel geaaid.

Vanmiddag geluncht in Warung Rasta. Een warung is een klein eethuisje. Warung Rasta is van Jemmy Marley. Inderdaad, een zoon van Bob Marley. Jemmy zelf was er jammer genoeg niet, wel 3 balinese boys die blij waren met wat bezoek. Na waarschijnlijk 3 weken geen klanten zaten ze meer dan verlegen om een praatje. Leuke tent aan zee,
goeie muziek(!) en lekker gegeten.

Lovina update

parklaan — Tue, 21 Aug 2007 21:45:00 GMT

Vandaag een beetje rustig aan gedaan vanwege de brandblaren van Roos die ze gisteren opgelopen had op het strand van Lovina. Met wat zalf en sokken aan kan ze inmiddels aardig uit de voeten en lijkt ze er niet meer zo last van te hebben. We zijn vanochtend met de auto de bergen in gegaan en na veel zoeken een tempel gevonden. Onderweg veel ceremonies gezien en boven in de bergen in de mist hebben we het zelfs een beetje koud gehad! We hebben tussen de middag gegeten in een geweldig tentje ergens in de bergen met een schitterrend uitzicht over de rijstvelden en bergen. S Middags hebben de kinderen de hele middag in het zwembad gezeten. Lars heeft hier inmiddels een paar vriendjes gemaakt en heeft veel lol gehad. Vanavond zijn Art en ik nog even naar het dorpje gelopen waar een nieuwe tempel geopend wordt. De hele week worden er allerlei ceremonies gehouden, maar vanavond was het afsluitende feest. Bijzonder om daar rond te lopen. Je wordt uitgenodigd om mee te gaan naar binnen (wel in sarong)en rond te kijken. Het voelt een beetje vreemd om daar zo rond te neuzen, maar de mensen vinden het heel gewoon en zorgen ervoor dat je je geen indringer voelt.

Morgenochtend (05:45 uur!!) gaan we met een visser mee om dolfijnen te spotten. Ben benieuwd of we er veel zien!

Tot zover....................

Freja

Belanda Goreng

parklaan — Sun, 19 Aug 2007 23:00:00 GMT

Zo werd ik gisteravond door een verkoper op het strand genoemd. 'Gebakken Hollander'. Had met mijn bruin/rode kleur te maken. Zeiden ze. En daar ga ik dan maar even van uit.

Vandaag naar de Munduk waterval geweest. Met eigen auto naar toe gereden (laatste stuk lopen). Wel nog een redelijk klim (terug), maar was mooi.

Het autorijden zelf is nog wel een kunst. In de stad zijn de wegen breed, maar dan rijden de scooters/brommers ook met rijen dik naast elkaar. Buiten de steden zijn er minder scooters maar de wegen ook veel smaller (soms te smal). Vooral omdat de weg ook voor andere zaken wordt gebruikt. Je kan er prima rijst op drogen, of je kruidnagels. Je scooter of auto repareren gaat ook goed op de weg. Het verkeer moet er dan maar langs zien te komen. Het rijden lukt wel, maar een extra paar ogen zou welkom zijn.

Roos heeft vanmiddag brandblaren onder haar voeten opgelopen. Was zeer zielig. Ze was een gegeven moment, zonder schoenen, het zwarte strand van Lovina opgegaan. Te laat had ze door wat er aan de hand was. Zitten, vooral onder haar rechter voet, een paar dikke brandblaren. Vanavond (na een uur zwembad + zalf) ging het wel beter en kon ze weer redelijk lopen. Hopelijk gaat het morgen weer.

Lovina

parklaan — Sat, 18 Aug 2007 22:00:00 GMT

De afgelopen week hebben we vooral veel rondgetrokken en op afgelegen plekken gezeten. Nu zijn we in Lovina (noord Bali) en dat voelt als de bewoonde (lees toeristische) wereld. Nog steeds niet druk, maar veel restaurantjes, hotels e.d.

Het verblijf de afgelopen dagen in de Lumbung (oude graan- rijstschuur op palen), vlakbij Chandidasa, was erg leuk. We verbleven bij een stel, Tania en Lempot. Waarbij hij een echte Balinees is en zij half NL/DE en al 10 jaar in Bali. Ze hebben 3 kinderen en vormen met hun gezin, huis + lumbungs echt een onderdeel van het dorp daar. Wij tijdens ons verblijf ook.
Gegeten in warungs (piepkleine restaurantjes) en de ceremonies hielden niet op. Net zo als het varken trouwens dat, als onderdeel van een ceremonie, geroosterd zou gaan worden. Het was duidelijk dat het varken z'n einde voelde naderen, want hij bleef protesteren.

De Lumbung ligt aan de oceaan, aan een kiezelstrand en dat was te horen ook. Vooral 's nachts.
Het leek wel of het stormde, zo beukte de Indische oceaan continue op het strand. Samen met de vele honden, brommers, sprinkhanen, vroege vogels etc. zorgde dat wel voor een wat onrustige nachtrust.

De dag zelf hebben we ons rond laten rijden naar diverse bezienswaardgheden. Een dorp in de heuvels dat nog volgens de oorspronkelijk Balineese waarden & gebruiken leeft (bali aga). Een pasar (markt). Zie ook de foto's op de website. Mooi om te zien. En het was verder duidelijk
dat wij daar de bezienswaardigheid waren. Lars met z'n blonde haren is mooi en Roos moet het ook vaak ontgelden ('hiiii beautiful girl'). Verder nog langs Tirthigangga (waterpaleis) geweest en geëindigd op het 'white sandy beach' aka het witte zand strand. Een prachtige baai, met
inderdaad wit zand, aan de oceaan met vele simpele eettentjes. Tania zei dat we bij Maria Hildegard
moesten eten. Een vrouw van Flores die je met alle zorg zou behandelen als je Tania's naam noemde. En inderdaad. Heel leuk & aardig. De chauffeur ook mee aan tafel gevraagd. Anders hangt die ook maar zo rond te hangen, te wachten tot we klaar zijn. Lekkere gegrilde vis gegeten.
Maria was nog speciaal naar een andere warung gegaan om franse frietjes voor de kinderen te halen.
Heb haar ook nog super blij gemaakt met een 5 euro biljet. Geruild tegen een (voor haar) gunstig tarief. Ze sprong ongeveer over het strand van blijdschap.

Onze vaste Ubud chauffeur heeft ons de volgende dag van Chandidasa naar Lovina gereden. De toeristische route via Sidemen (prachtige uitzichten over rijstvelden) en Mt Batur en Lake Batur. Mooie, maar kronkelige route (tot 1400m hoogte). Iets te veel voor Lars, die nu niet zeeziek
maar autoziek werd. Maar goed. Mooi uitzicht en eind van de dag in Lovina aangekomen.
We hebben een mooi huis in Rambutan Hotel. Door Syl aangeraden. Twee ruime slaapkamers, woonkamer, 2 badkamers, groot terras, 'lounge hut' etc. Mooiste is het grote zwembad voor de deur, waar de kinderen de eerste volle Lovina dag van 9 tot 6 in rondgeplonst hebben.
Vandaag een auto (zonder chauffeur) geregeld om onszelf de komende dagen rond te rijden.

Tot de volgende update ...

Gallery: Lovina

parklaan — Sat, 18 Aug 2007 22:00:00 GMT

Gallery: Bali birds

parklaan — Thu, 16 Aug 2007 23:57:00 GMT

Birds of Bali

Gallery: Lumbung Damuh

parklaan — Thu, 16 Aug 2007 22:00:00 GMT

Gallery: Gili Meno

parklaan — Wed, 15 Aug 2007 00:37:00 GMT

Gili Meno

parklaan — Tue, 14 Aug 2007 22:00:00 GMT

Zaterdag zijn we vertrokken vanuit Ubud richting het eilandje Gili Meno (eilandje voor de kust van Lombok). Met onze inmiddels vaste chauffeur gereden naar Padang Bai, een haventje aan de oostkust van Bali. Daar zou de Perama boot naar de Gili eilanden vertrekken. De heenreis zullen we niet snel vergeten.
De boot waarmee we zouden gaan was een heel stuk kleiner dan wij hadden verwacht. Het leek nog het meest op een piratenschip, dat al scheef en stuiterend op de golven in de baai lag. Met 1 klein sloepje werden alle passagiers en bagage (zo'n 70 mensen) vanaf het strand vervoerd naar de boot. Dat duurde uren en was een grote ongeorganiseerde bende. Met natte voeten stapten we op de boot. De kapitein kondigde al aan dat het waarschijnlijk wat langer dan de geplande 4 uur zou duren vanwege het slechte weer. Hij kreeg helaas gelijk. De boot ging gigantisch tekeer op behoorlijk hoge golven en al snel werden veel mensen zeeziek. Helaas kon Lars het ook niet droog houden. Het was heel sneu hem zo te zien; hij zag echt groen en geel tegelijk. Ikzelf kon alles nog net binnenhouden, maar voelde me ook verre van lekker.
Degene die nergens last van had was onze dappere Roos. We kregen van veel mensen te horen dat ze ontzettend onder de indruk waren van Roos. Ze zat de hele tijd rustig op een bankje, terwijl wij druk waren met Lars en op zoek waren naar het beste plekje op de boot. Lars bleef de hele reis last houden van zeeziekte. Uiteindelijk kwamen we in de buurt van de Gili-eilanden. Het was inmiddels hartstikke donker en we werden met nog 2 Italianen met een klein bootje naar Gili Meno gebracht. Daar moesten we weer met bagage door het water het strand op jumpen en daar sta je dan. Pikdonker (het was inmiddels 21.00 uur)en geen idee waar je heen moest. Een horsecar geregeld (op Gili Meno zijn geen auto's of scooters) en daar gingen we naar het adres waar we een huisje dachten te hebben gereserveerd. Inderdaad, de reservering was niet doorgekomen en na wat gesputter konden we 2 hutjes ergens anders krijgen. Het zag er niet al te fris uit, maar snel gaan slapen en de volgende dag zag het eiland er zo mooi uit dat we de reis een beetje konden vergeten.
We konden ergens anders een grote kamer huren, weliswaar niet aan de zee, maar wel schoon en groot. De 2 dagen die we hadden op Gili Meno waren fantastisch. Het is een eiland waar iedereen erg vriendelijk is en vooral zeer relaxed. Er wonen maar een paar honderd mensen en iedereen kent je al snel en maakt een praatje. We hebben de 1e dag wat rondgehangen bij het strand. Geen straf: de kinderen de hele dag in de water en wij wat lounchen in verschillende strandtentjes; heerlijk! De 2e dag hebben we een bootje geregeld en hebben toen gesnorkeld. Dat was echt fantastisch. Lars en ook Roos hebben ook gesnorkeld en we hebben hele mooie vissen en koraal gezien en als klap op de vuurpijl een hele grote schildpad zwemmend aan ons voorbij zien trekken. sAvonds verse vis eten aan een tafeltje in het zand naast de zee; wat wil je nog meer? Het enige minpuntje van het eiland is dat ze geen wijn hebben.
Dus hebben we maar eens het Bintang bier uitgeprobeerd. Al met al was het een te kort verblijf op een schitterend bounty eiland!
We zagen wel een beetje op tegen de terugreis, maar die is erg meegevallen. Met goede moed en een dubbele dosis primatour voor Lars en mij stapten we aan boord van het piratenschip. De zee was erg kalm en het was heerlijk op het dek in het zonnetje. Niemand werd zeeziek en we hebben ons prima vermaakt. Ook dolfijnen gezien! Om 13.00 uur vanmiddag kwamen we weer aan in Padang Bai en daar
werden we opgewacht door iemand van het hotel. Een klein stukje rijden en nu zitten we dus in een echte Lumbung en een heel klein dorpje zonder toeristen aan de zee. Morgen gaan we de omgeving verkennen en dan vertrekken we donderdag naar Lovina.

tot zover de berichten, later meer.........
Freja

Laatste Ubud update

parklaan — Fri, 10 Aug 2007 17:00:00 GMT

Gisteren een kids dag (bird & reptile park). Maar was voor ons ook leuk.

Vandaag hebben Lars & ik een lange, warme wandeling door de rijstvelden gemaakt. Heel mooi.

De dames zijn uit shoppen geweest in Ubud. Verder geen nieuws.

Morgen gaan we met een boot(je) vier uur varen naar Gili Meno. Dit is een bounty eiland voor de kust van Lombok. Verstoken van veel daar, vermoedelijk ook internet. Wanneer we weer kans hebben zullen we een berichtje en/of foto's plaatsen. Groeten, Art

Gallery: Bali kids

parklaan — Thu, 9 Aug 2007 17:31:00 GMT