Mark in Zuid Amerika

Het einde (van de wereld)

markbrul — Sat, 31 May 2008 02:53:00 GMT

Vorige week werd ik nog wakker op 4800m met een laag ijs op mijn slaapzak, deze week in een verzengende hitte en vleermuizenschijt op mijn klamboe. Bolivia is een land van ultieme extremen die ik de afgelopen 2 weken heb mogen trotseren. Het waren tevens mijn laatste 2 weken in Zuid Amerika, want ik ben as. maandag alweer terug in Hup Holland Hup. Mijn laatste verhaal met bizarre avonturen en natuurlijk de terugblikken op een half jaar zonder boerenkool stampot.

Ik was geeindigd op zaterdag 17 mei, de dag dat het grote Gran Poder feest de stad sierde. Gedurende bijna 20 uur was er een lange optocht van verklede groepen uit het hele land. Samen met Nils en Olaf hadden we een plekje op de eerste rij langs de parade bemachtigd. En met onze gringo hoofden werden we regelmatig uit onze stoel getrokken om mee te mogen dansen. De uren en biertjes vlogen voorbij en de omaatjes naast ons waren helemaal gek op ons geworden, enorm gelachen!

´s Avonds zijn we met wat reisvrienden van Olaf en Nils wezen eten, om daarna ook écht met de carnavalsoptocht mee te lopen. Nils had vrienden gemaakt met wat lamme dansers uit een groep, waarna ik en Nils bewapend met hoed en speer mee mochten dansen. Dit tot grote hilariteit van de locals langs de kant; we waren de show van de avond. Maar het was nogal vermoeiend op 3600m en na 1 biertje... Helaas werd de sfeer later op de avond ietwat grimmig en braken er knokpartijtjes uit. Onze lokale vriend (50jr, formaat tonnetje en ladder zat) die beweerde karate te beoefen, zou ons beschermen tegen al het gespuis op straat. Maar bij het showen van zijn skills en een flinke valpartij, gingen we toch maar op zoek naar een veiliger onderkomen in het hostel.

De volgende dag ben ik met Olaf naar wat Inca ruines gereisd met een local bus. De ruines waren aardig om te zien, maar vooral de reis was op z´n Boliviaans boeiend: met 2 uur vertraging heen en op de terugweg in een klein Toyata busje met 22 inzittende en 2 jongens op het dak. Welkom in Bolivia.

Op maandag de 19de vertrok ik dan eindelijk voor mijn langgekoesterde wens: een meerdaagse hike door de bergen. Aangezien ik de enige was met dit verlangen, was het wat lastig om gezelschap te vinden. Maar ik zou uiteindelijk met Dori (Israel) en een frans koppel (Gabi en Marie) vertrekken vroeg in de ochtend. Aangezien het een zware tocht zou worden, was de aanblik van de gidsen wat vreemd. De verwachting was 2 stoere gasten met fleece jackets en andere hippe hiking gear. Niets was minder waar: 2 dikkige indianen vrouwtjes, traditioneel gekleed en een groot kleed om de nek als rugzak. Bij de eerste stappen tegen de heuvel op lagen mijn longen al op de grond, zij stampten zonder problemen verder...

Op de tweede dag na een avond van weinig slaap door intense kou van -20 en ademhalingsproblemen, deed ik de rits open van mijn tent en realiseerde ik me weer waarom ik dit zo graag wilde. De lama´s graasden voor mijn tent, de aanblik op het bergmeertje en de witte toppen van boven de 5500m lieten de vermoeidheid snel vergeten. Na wat coca thee, een goed ontbijtje en wat sullige grappen van de gidsen (vamos a la playa y las chicas), stond de zwaarste dag voor de boeg: bijna 8uur hiken en flinke beklimmingen met een top van 5050m. Gelukkig namen de ezels onze bagage mee, want het was echt loodzwaar. Op sommige stukken ging het 1 stap in 3 seconden, met een pauze om de 10 minuten. Ik zal de foto´s moeten laten zien om te verantwoorden waarom dit nou zou gaaf was.

Bij aankomst was het kampement aan de voet van de Huayani Potosi, 6088m hoog. Zelfs Gabi, die geen enkel probleem met de hoogte leek te hebben, leek wat vermoeid te zijn bij aankomst. Misschien lag het ook aan zijn belabberde Engels-Franse accent, maar het was een interessant gesprek:

G: How is the shit in your hostel?

M: My shit?

G: Yes, how is the shit there?

M: Well, my shit is fine, but why do you ask?

G: Because the shit in our hostel was too short, so that´s why I had cold feet during the night!

M: ...

G: You don´t understand?

M: No, because are you talking about “mierde”?

G: Noooo, I am talking about the shit!

Uiteindelijk met de hulp van zijn vriendin bleek hij het te hebben over de “sheets”... Genoeg shit om de avond erom te kunnen lachen. De zonsondergang die de witte toppen rood kleurden, zal ik niet snel vergeten.

Op dag 3 moest ik eerst ijskrabben en mijn lezen ontdooien. Gelukkig met alle kleding aan, had ik een goede nacht geslapen en had ik ook zowaar geen problemen meer met de hoogte. Samen met Gabi klommen we zelfs de gidsen eruit naar een maximale piek van 5100m hoogte. Saillant detail: dit is 300m hoger dan de Mont Blanc! Vanuit hier heb ik alsnog Laga Titicaca kunnen zien, die ik helaas van mijn to-do-list moest schrappen in verband met tijdgebrek.

Bij terugkomst in La Paz is er wat gefeest, gebierd, gepokerd en gelachen. Helaas heb ik daar ook mijn eerste Boliviaanse voedselvergiftiging moeten incasseren, 1,5 dag out of business. Gelukkig was ik op tijd hersteld voor een 5-daagse trip naar de jungle: Rurrenabaque. Samen met Olaf, Nils, Jeff en Izzy (beide Engeland) hebben we een bus met vleugels gepakt naar de rimboe. Vanuit het vliegtuigje was gaaf te zien hoe het landschap van La Paz naar de rimboe veranderde: van hoogvlaktes en witte pieken naar jungle op slechts 600m hoogte over een afstand van slechts 45 minuten vliegen.

Op dag 2 reden met een jeep naar de bootjes, waar we vergezeld van 2 andere Britten en een Deen onze tocht langs alligatoren, krokodillen, capyberas (grootste ratten ter wereld), roze dolfijnen, aapjes en nog meer vreemde vogels zouden inzetten. Onze lodge was een primitieve hut op palen langs de rivier, alwaar we sliepen onder klamboes en een vleermuis. Eén jongen trof er eentje aan ín zijn klamboe. De dagen waren besteedt aan tripjes over de rivier, anaconda´s zoeken in de pampas (Jeff vond er 2, hetgeen Izzy aan het huilen maakte), voetballen met locals en de liefhebber heeft gezwommen met de dolfijnen. Op de laatste dag gingen we piranha´s vissen en deze held ving natuurlijk een vette rode piranha. LEUK!

Bij terugkomst in Rurrenabaque bleek ons vliegtuig een dag later pas te vertrekken i.v.m. regenval. De landingsbaan was modder geworden: welcome in the jungle. Daarom was er de volgende dag tijd om aan het zwembad te liggen met uitzicht over de omgeving. Hier hebben we de stomste diersoort gevonden die je veelvuldig aantreft in Zuid Amerika: de in kuddes levende Isrealier. Een uitleg:

De Isrealische variant die louter in kuddes leeft en aan wordt getroffen in ZA, is schichtig als het gaat om contact met andere backpackers. Maar ze hebben desalniettemin een veelal luidruchtige levensstijl, geven niks om hun omgeving en gaan vaak tekeer tegen de locals met een Amerikaanse arrogantie. De reden voor dit gedrag wordt geweten aan een soort van post-militaire dienst depressie.

Vrijwel iedere backpacker heeft een (gruwelijke) hekel aan deze Israelische groepen, op de individuen nagelaten natuurlijk (zoals Dori)! Jammer.

Na een middagje chillen aan het zwembad en Israelisch geschreeuw, werd ik in de avond getroffen door de tweede Boliviaanse voedselvergiftiging. Helaas, want het beloofde een gezellige avond te worden met 4 Britten die we nog uit Sucre kenden. De volgende dag in het vliegtuigje en de vele turbulentie waren weinig plezierig. En na bijna 4 weken samen reizen met Olaf en Nils, is er toedeloki gezegd. Ik ben direct in mijn bed gekropen en na 17h coma weer wakker geworden op mijn laatste dag in La Paz. Ik voel me weer wat beter, doe rustig aan en ga zodadelijk nog even wat shoppen en eten met de Deense vriend. Morgenochtend vlieg ik via La Paz naar Lima, waar ik 40 minuten overstap tijd heb voor het vliegtuig naar Buenos Aires. Hier heb ik 12 uur de tijd voor power shopping en wat slaap, om dan via Santiago en Madrid tegen 11.30 in Amsterdam aan te komen.

Het afgelopen half jaar heb ik echt bizar veel mooie dingen meegemaakt. Ik ben super blij met het Spaans wat heb ik opgepikt, de discussies die ik heb gevoerd met alle locals over cultuurverschillen en politiek, de openheid, behulpzaamheid en vriendelijkheid van de mensen, een naar volle tevredenheid afgeronde stage (ik krijg nog steeds positieve reacties uit Uruguay en mijn raport wordt (internationaal) gelezen) en alle prachtige plekken op dit content die ik heb bezocht. Het is lastig om een top 5 te maken, maar ik ga me er gewoon aan wagen:

1. Drie dagen hiken in de Condoriri bergketen met als absoluut hoogtepunt 5100m.

2. Negentig meter onder de grond in de zilvermijn van Potosi, niet mooi, maar gewoon indrukwekkend en adembenemend.

3. Een dag lang meereizen met dokter Soto langs 6 kleine dorpjes in de “middle of nowhere” in Uruguay om te zien hoe men leeft en te praten met de locals.

4. Als verrassing een weekend lang met Willemijn en vrienden bij de mooiste watervallen van de wereld: Iguazu.

5. Drie daagse jeeptour over de Salar de Uyuni en door bergen en woestijn, samen met 2 knotsgekke Utrechters en de rest.

Met een top 5 doe ik bijna te kort aan alle andere gave dingen. Vooral het mooie aan reizen is, dat je mensen ontmoet vanuit verschillende achtergronden en met uiteenlopende interesses: een 35jarige advocate uit Sao Paulo, een tomatenkweker uit New Zeeland, een biologe uit Canada, een Uruguayaanse gaucho met een kogel in zijn kaak, tot een 65jarige leraar uit Kentucky die zijn vrouw gewoon verliet voor het avontuur.

Dieptepunten waren toch echt de 2,5 dag ziekzijn toen ik Willemijn weer voor het eerst zag in Buenos Aires, 2 dagen van absolute “home-sickeness” in Montevideo en de 2 voedselvergiftigingen hier in Bolivia. Maar tot op heden heb ik gewoon geluk gehad met alles en ben ik niet 1 keer bestolen. Even afkloppen, want ik heb nog enkele dagen te gaan en een kritische overstap in Lima.

Allemaal enorm bedankt voor jullie mailtjes en reacties, het was altijd erg leuk om wat te lezen vanuit Nederland. Vooral tijdens de dieptepunten was dat lekker. Hopelijk hebben jullie genoten van mijn (veelal lange) verhalen. Ik zet een koud pils klaar voor jullie in Nederland, tot snel!

Crazy Bolivia

markbrul — Sat, 17 May 2008 05:04:00 GMT

Een paar uur geleden ben ik aangekomen in La Paz: you soooo craaazyyyy! Vanuit Sucre zijn we na 11 uur bussen in La Paz aangekomen, 2 uur eerder dan verwacht. De dodemansrit bezorgde de gringitos in de bus een tamelijk slapeloze nacht, de chauffeur was completamente loco! Gelukkig hadden we nog een fles bacardi om onszelf rustig in slaap te drinken. Vandaag is dan ook een dag om uit te brakken, te wennen aan de hoogte (3700m) en mijn 2 bloedblaren op de voetzolen rust te gunnen. Que paso?

Vanuit Uyuni hebben we (ik en de 2 jongens uit Utrecht) een bus gepakt naar Potosi. Een interessante hobbelrit te midden van stinkende Boliviaanse boeren in een brakke bus. Het is bijzonder primitief allemaal, nog maar niet te spreken over de dorpjes die we doorkruisten. Geiten, lamas, kippen en koeien scharrelen rond tussen vervallen lemen hutjes met rieten daken, waarachter de botten hangen te drogen aan de waslijn. De Boliviaanse dorpelingen zijn veelal traditioneel gekleed: kleurrijke rokken, hoedjes op, gevlochten haar en de vrouwen dragen de babies op de rug in een groot kleed. En als de honden op straat mogen pissen, mogen de vrouwen dat ook… midden op het kruispunt! De hygiene is ver te zoeken.

We kwamen op zondag aan in Potosi, de hoogste stad ter wereld dat ligt aan voet van de berg “Cerro Rico”. De naam verraadt de reden waarom dit ooit de rijkste stad in Zuid Amerika was: het zit vol met zilver. Al vanaf de koloniale tijd (16de eeuw) wordt de mijn dagelijks door honderden, zo niet duizenden mannen leeggeroofd, zoals heden ten dage nog steeds gebeurd. Het leven in Potosi is volledig gericht op deze mijn, hetgeen de reden voor ons bezoek was.

De volgende ochtend gingen we samen met Julio, ex-mijnwerker en enorme blaataap, de route afleggen zoals die dagelijks door vele mannen wordt genomen. Na een verkleedpartij (laarzen en pakje aan, helm en lamp op de kop) gingen we naar de mijnersmarkt. Daar kochten we wat kado´s voor de mijnwerkers, waaronder dynamiet staven, coca bladeren en sigaretten. Door ze kado´s te schenken it is dat enige manier waarop we worden toegelaten; we lopen ze immers alleen maar in de weg.

Bij aankomst zat het bloed van de geslachte lama nog op de muren. Er was een groot feest geweest in het weekend en de katers werden nog weggedronken met bier. Daarmee is de onderlinge sfeer beschreven: macho cultuur op en top. De mannen, soms jongens van 14, werken op sommige dagen 16uur voor een euro per uur (als assistent). Daarvoor moeten ze bv. karretjes a 1000kg over schrale rails in stoffige, warme en te kleine gangetjes diep in de berg voortdrukken in een rennend tempo. Ik was na 100m lopen in de berg letterlijk buiten adem. We mochten ook proberen om met een pikhouweel of schop wat gruis te verzetten. Na 1 minuut lag iedereen voor pampus. Het was afzien en intens indrukwekkend om te zien hoe die mensen dagelijks werken, met een leeftijdsverwachting van 15 jaar… Niet voor niets is hun beschermheilige Tio: een door iedere mijnwerker vereerde duivel die zetelt in de hel op aarde.

Nog enigszins stil van dit bezoek kwamen die avond nog aan in de volgende stad: Sucre. Een super mooie koloniale stad die Argentijns oogt: modern. Het is ook dé universiteitsstad van Bolivia. Hier hebben we goed gechild, een avondje wezen stappen en zuipen met te rijke Londenaren, museum bezocht en genoten van het laid-back sfeertje. Ook wilden we een korte Inca route lopen en een dorpje Maragua bezoeken. Via een touristen bureaut gerund door studenten, werden we doorverwezen naar kerk-museum annex schooltje. Hier zou een meisje werken die de volgende dag als gids ons de omgeving van Sucre zou kunnen laten zien. Na de onderhandelingen (allemaal in het Spaans, gaat als een dolle) en het nodige belwerk, was het geregeld. Onderwijl hadden wij gevolleybald met dé talentjes van Sucre, 12-jarige meiden die er iedere dag trainen. Erg lachen.

De volgende ochtend werden we opgepikt door onze gids en chauffeur. Met een oude saab kachelden we de stijle bergen op, om vervolgens bij een verlaten kerkje de oude Inca route af te dalen. Na een kleine 2 uur later en mooie vergezichten, gingen we verder met de auto naar Maragua. De chauffeur schatte zijn auto te hoog in en dacht het riviertje wel door te kunnen steken. Na 10m rivier sloeg de motor af en een minuut later stroomde het water tot kniehoogte in de auto. Te bizar! De arme man, hij had zijn zondagse kloffie aangetrokken, wilde ons niet teleurstellen en ging er vol voor. Na het nodige drukwerk en natte schoenen, kregen we de auto weer op het droge. We zijn verder gereden met een lokale truck, waar we achterin met een Boliviaans gezin en wat meer schuchter volk onze reis konden vervolgen.

Maragua is een fotogeniek dorpje temidden van roze bergen, graanvelden en ligt in een oude vulkanische krater. Dat is althans het vermoeden en de bergketen eromheen ziet er bizar gevormd uit. Wederom is het wachten op de foto´s, want het is absoluut niet in woorden uit te drukken. De vier uur durende hike terug langs kleine dorpjes, arme boeren en traditioneel geklede vrouwtjes was erg mooi. Gelukkig deed de auto het weer bij terugkomst, want de blaren speelden op door mijn nieuwe schoenen...

We hebben besloten om Santa Cruz niet te bezoeken. In de krant was gelezen dat er dagelijks vele rellen zijn. En aangezien ik nog maar 2 volle weken heb en de omgeving van La Paz veel te bieden heeft, was dat geen onverstandige keuze. Een meisje naast me in de bus vertelde me, naast haar aangrijpende levensverhaal met kanker en geloofsperikelen, dat er zaterdag een groot feest is hier. Een grote stoet met folkloristisch geklede figuren zal de stad sieren. We are falling with our nose in the butter, que bueno!

Verder op de agenda: partee partee, voetbalwedstrijd bezoeken, 4daagse hike over toppen van 5.000m, de dodemansrit ter mountainbike, gevangenisbezoek, Inca ruines, Laga Titicaca en misschien de jungle in. Te weinig tijd, maar ik kijk ook stiekum uit om huiswaards te keren!

Chau!

Grote hoogtes, veel zand en heel veel zout

markbrul — Sun, 11 May 2008 06:09:00 GMT

Mijn vorige bericht was vanuit Salta, een plaats in het noorden van Argentinie, dat ik na 1 nachtje heb ingeruild voor een touristisch dorpje midden in de woestijn: Cafayate. Samen met Stephanie hebben we een mountainbike gehuurd en zijn met een lokale bus 50km verderop afgezet bij de Gargante del Diablo: een van de bizarre rotsformaties in een adembedemend mooie vallei. Natuurlijk was mijn band lek, die na 4 keer oppompen echt het loodje had gelegd. Gelukkig waren we toen al in het dorp teruggekomen, waar een ijsje met rode wijn smaak verdiend was.

De overige 3 dagen werden besteed aan relaxen en wijngaarden bezoeken. Hoewel het relaxen één avond ruw werd verstoord. Ontwaakt uit een diepe slaap stormde er een kerel onze dorm in, al schreeuwend en slaand. Ik dacht dat we werden beroofd door een lokale gek. Maar uiteindelijk bleek het een hysterische Fransoos te zijn die iets te veel gedronken had. Na een half uur van lawaai en hectiek, werd er verder geslapen. De volgende ochtend bleek het hele hostel zich kapot geschrokken te hebben en zelfs pistoolschoten gehoord te hebben. Het is nog steeds niet duidelijk wat er precies was gebeurd.

Via Salta, waar de laatste vette Argentijnse steak en rode wijnen zijn genuttigd, hebben we de bus gepakt over de Andes naar mijn "home country" Chili. De reis zou ons over 5.000m brengen, wat te voelen was. Te verwachten symptomen als duizeligheid, hoofdpijn en laveloosheid werden me niet bespaard. Maar ik hield het gelukkig goed, met de hulp van het lokale wondermiddel coca thee. Na een 12 uur durende reis over bergpassen, langs lamas en vicunas en door hooggelegen woestijn en zoutvlaktes, kwamen we aan in een klein dorpje in de droogste woestijn ter wereld: San Pedro de Atacama. De toerist - local ratio werd geschat op 50 : 1, hetgeen niet verwonderlijk is. Voor zichzelfsprekende gebieden nabij het dorpje als de “woestijn des doods” of de “vallei van de maan” trekken hordes toeristen aan, nog afgezien van de grote zoutmeren, vulkanen en geisers die in caravanen van touristen busjes worden bezocht.

De volgende ochtend moest ik toch accepteren om mezelf in een busje met vadsige touristen te drukken, iets wat ik tot dan toe nog heb kunnen mijden. Om 4.00 vertrokken we naar de geisers, waar we tegen zonsopgang een super gave view hadden over dampende modderpoelen. En met een temperatuur van ver onder de 0, was de warme chocomelk opgewarmd in een van de geisers een aangename verrassing. In de middag heb ik met een Zuid Afrikaan een mountainbike gehuurd, om richting de Valle de Luna te fietsen. Wederom genieten geblazen dwars door de woestijn, bizarre rotsformaties en bewapend met wat hoofdlampen. We zouden daar immers de zonsondergang zien, wederom een schouwspel van vele kleuren en vergezichten, om in het donker weer terug te keren.

Op donderdag stond er een hoogtepunt op de agenda: een 3daagse jeeptour door de Andes en over hoogvlaktes in Bolivia. Het begon al goed in de ochtend, aangezien de welriekende scheet wat stof deed opblazen in de bus. De toon was gezet en de sfeer meteen top. Ik deelde de jeep met 2 jongens uit Utrecht, 2 britse meisjes uit Sheffield en Stephanie. De afslag naar Bolivia was al meteen in contrast met de gladde asfalt weg richting Argentinie. Het was direct stof happen en hobbelen.

De eerste dag reden we langs een chemisch blauw bergmeertje op meer dan 4.000m. Iets met kristallen en micro-organismen, waardoor de kleur in bizar contrast stond met de rode, witgetopte bergen en vulkanen. Na een duikje in een “thermal bath” en nog meer schoonheden van Moedernatuur, kwamen we aan bij een dieprood meer, gesierd met een kolonie flamingos. Hier was het hostel, waar we de nachtkou van minus 20 graden en geen centrale verwarming moesten overleven. Uiteindelijk viel het mee en hielden de slappe grappen ons warm genoeg.

De tweede dag reden we verder langs adembenemende landschappen. Ik merk dat ik in clichés val, maar adembenemend is ditmaal te verantwoorden. We zaten constant op meer dan 4.000 meter. Dus elke actie die uitgevoerd werd (“jumping pictures”, klimmetjes op rotsen of een slappe lach) bezorgde ons een astmatische aanval van een zwangere zeug. Onderweg werden we in de bergdorpjes opgewacht door hele hordes kinderen, die deze lange gringo met zijn rare Spaanse accent maar al te interessant vonden. Ze wilden allemaal de foto´s op mijn digitale camera zien, iets wat ze wel heel bijzonder vonden. Ik werd op een gegeven moment overrompeld en ondergekwijld door 20 koters. Deze nare bijsmaak werd weggespoeld met een lading coca bladeren in de wang: lekker cultuur proeven! De chauffeur probeerde me uit te leggen hoe ik het kon verwerken tot cocaine, maar daarvoor moet ik wat meer Boliviaanse LOI cursussen voor gevorderen gaan volgen…

We eindigden de dag op ons hoofddoel: het grootste zoutmeer in de wereld: Salar de Uyuni. Ter grootte van Belgie en met plekken waar het zout 120m diep is, is dit een wereldwonder der natuur te noemen. Zover de horizon strekt louter een vlakke, witte zoutlaag. De avond werd beklonken met wat pils en bacootjes, onder het genot van sterke verhalen en meer idioterie.

De derde dag werd de jeep versierd met oranje slingers (dank Xoun, ik heb het eindelijk kunnen gebruiken!). De Hollanders domineerden de jeep (soms tot vermoeidheid van de dames), maar de slingers waren vooral om onze “everlasting grumpy” chauffeur goed te stemmen. Het was immers zijn verjaardag. De zoutvlakte is gedurende de ochtend verkend, alwaar te gekke foto´s zijn genomen. Zojuist ben ik “echt” in Bolivia aangekomen, in het plaatsje Uyuni. De armoede schreeuwde ons tegemoet bij binnenkomst, wat een positieve keerzijde heeft: het is inderdaad écht dirt cheap.

Ik heb afscheid genomen van Stephanie na 2,5 week samen reizen. Ik zal morgen verder reizen met de 2 jongens uit Utrecht voor gekkigheid in Potosí, de hoogste stad ter wereld. Afhankelijk van de politieke ontwikkelingen, reis ik verder naar wellicht Sucre en Santa Cruz. Doordat Morales, de president van het land en man van het volk (lees indianen), grote ondernemingen aan het nationaliseren is, komt de steenrijke provincie van Santa Cruz in opstand (onder leiding van miljardairs uit Rusland en Canada). De onderlinge spanningen stijgen volgens de kranten, maar daar is niks van te merken op straat. Alle touristen reizen er nog lustig op los en we houden elkaar geinformeerd over wat mogelijk is of niet. Mooi wereldje, mooie dingen!

PS: Sarvi en Han, ik zal voor jullie de Death Road afmaken. In welke bocht moet ik een foto maken van jullie memorabele moment?

Langs de Argentijnse Andes

markbrul — Fri, 2 May 2008 09:48:00 GMT

In een paar dagen tijd ben ik vanuit zuid Argentinie langs de Andes naar het noorden gereisd. Noord en zuid zijn twee compleet verschillende werelden, nog maar niet te spreken over het verschil met “cosmopolitan” Buenos Aires! Ik zou bijna vergeten dat het nog steeds hetzelfde land is.

Vanuit Bariloche, een rijk ski-oord met architectuur rechtstreeks uit de Alpen, ben ik naar het midden van de Argentijnse Andes gereisd: Mendoza. Deze stad is bekend om haar wijn, de Malbec in bijzonder. Bij aankomst zondag viel meteen op dat de bevolking lijkt op Chilenen. Het voelde daardoor als een thuiskomst. Het bloed van de oorspronkelijke indianen vloeit hier rijkelijk, net zoals in Santiago aan de andere kant van de Andes. Bij aankomst in het party parteee hostel (het stonk er naar alcohol, lamme Amerikanen hangend voor de tv, verhalen over uit bed gevallen Ozzies etc) raakte ik aan de babbel met een 45 jarige Amerikaanse leraar uit Californie: Jim. Bijzonder eigenaardig mannetje, maar typisch voor alle Amerikanen die ik tegenkom: liberaal, anti-Bush, open-minded en oprecht vriendelijk. Samen met een Amsterdamse (Mirjam, midden 30) hebben we de beide middagen voorbij zien gaan bij een wandeling en vanaf de terrasjes in het centrum. Mendoza is een laid back stadje, heel groen en ideaal voor de Bourgondier. En daarvoor kwam ik hier ook. De twee avonden werden afgetopt met een decadente wijnproeverij en een vette steak. En nee, de wijn werd zeker niet uitgespuugd, dat doen louter de quasi-kenners. Dat en nog meer fijne tips heb ik meegekregen naast de vele goede wijnen, erg leuk! Niet iedere backpacker staat open voor cultuur proeven. Zo prefereerden de 3 Ierse meiden in het hostel eerder een 6 liter bier... per zwaargewicht. Knettergek, super bijdehand en ze konden nog recht lopen ook. Top avond.

Ik had het idee om de Andes in te gaan voor wat hikes. Jim en Mirjam wilden graag mee, evenals Stephany (Canada, biologie student, ontmoet in Bariloche) die de tweede dag aankwam in Mendoza. Na veel speurwerk hadden we een geschikt hutje gevonden in een dorpje genaamd Las Vegas. Na een busreis met een super uitzicht over de witte toppen van meer dan 4000m hoog en op de voorgrond rode, gele en groene bergen, kwamen we aan in het slapend dorpje midden in de bergen. Van hieruit zijn er 2 hikes gemaakt. Maar helaas door de vele bewolking en de afstand tot de paden, vielen de hikes wat tegen. En het slippertje van de dag door Stephany was ongenadig ongelukkig: bovenop de enige cactus op de hele berg. Ze was 2 uur bezig om de 17 stekels te verwijderen. Desalniettemin enorm gelachen met z´n vieren, vooral na wat Fernet (lokaal kruidenlikeurtje) en wat goede wijnen bij een kachelvuurtje.

Na een terugreis naar Mendoza en een 17urige busreis samen met Stephany, ben ik nu in noord Argentinie aangekomen: Salta. Een mooi, ietwat touristisch koloniaal stadje dichtbij Chili en Bolivia en gelegen in een van de armste gebieden van het land. De sfeer die hier hangt verschilt duidelijk van het zuiden: het straatleven is trager, de mensen zien er inheemser uit en de typische Boliviaanse wollen truien en mutsen domineren het straatbeeld. Ik heb Argentinie nog niet verlaten, maar zo voelt het wel.

Ik ga de komende dagen de omgeving verkennen, rijk aan natuurgebieden, woestijn en bizarre rotsformaties. Het is “quality travelling” wat ik doe: weinig slaap, veel zien, veel doen en bussen als een dolle. En het is genieten met volle teugen, vooral gezien de vrijheid die ik heb. Waar ik morgen ben, slaap of zal doen: geen idee. Het enige plan is om hierna Chili te bezoeken en vervolgens eerder dan gepland naar Bolivia te gaan. Want zoals Jim zei: It´s not cheap... it´s dirt cheap! Ik kijk uit naar de hoogtes, de extremen en een cultuurshock!

Disfruta!

Bariloche

markbrul — Sun, 27 Apr 2008 02:01:00 GMT

Na 3 maanden van stage in Montevideo is het mooi geweest. Ik heb de opdracht afgerond, iedereen was bijzonder tevreden met mijn werk en de discussie over mijn bevindingen en aanbevelingen was erg nuttig en interessant voor ze. Onderhand zit ik in Bariloche (zuid Argentinie), waar ik op het punt sta om een bus te pakken naar Mendoza. Wat is er allemaal gebeurd de afgelopen 2 weken?

Mijn laatste week in Montevideo was erg druk. Tot en met de laatste minuut op kantoor moeten knallen om het verslag in elkaar te draaien. Maar er was tevens genoeg tijd voor gezelligheid. Zo was het laatste weekend in Montevideo Monique op bezoek. Vrijdagavond was mijn afscheidsfeestje en hebben we met z´n allen op het dakterras UFO´s gespot. Ditmaal geen UFO´s, maar wel gezelligheid en wat drankjes. De volgende dag stond er een voetbal topper op het programma: Nacional tegen River Plate in het grote Centenario stadion. Respectievelijk de nummer 2 (grootste club van Uruguay) tegen de nummer 1 (de revelatie van de competitie, jonge technische ploeg die tot dan toe een doelgemiddelde van 4,5 per wedstrijd had). Het jonge River Plate was vele malen sterker, combineerde makkelijk en leek brutaal het Nacional te vernederen. Een 3-1 score bij de rust en de Nacional supporters om ons heen waren verbijsterd. Na 90 minuten spelen vlogen de huilende Nacional supporters elkaar in de armen. Niet om troost te zoeken, maar om de 6-3 overwinning op River te vieren. Twee rode kaarten en een krankzinnige 2^de helft later.... een ongekende wedstrijd! Op de foto hieronder het stadion, met op de achtergrond het grootste publieke ziekenhuis van Uruguay. De rook is afkomstig van een grote brand 400km verderop in Argentinie, waar boeren uit protest tegen de overheid 70.000 hectare in de hens hebben gezet.

Na afscheid genomen te hebben van mijn collega´s op maandag en uitgebreid gegeten te hebben met mijn huisgenoten, was de tas gepakt en heb ik me gereed gemaakt voor de trip. Hoewel ik klaar was met alles in Montevideo, was het toch jammer om weer toedeledoki te moeten zeggen. Al met al heb ik er een prima tijd gehad! Hieronder een foto van mij en Monique... en een delicatesse uit Uruguay: koeiendarm!

Op dinsdag heb ik het vliegtuig naar zuid Argentinie gepakt, Bariloche. Een chique bergdorpje in de Andes dat in de zomer wordt gedomineerd door buitensport liefhebbers, in de winter een favoriet ski oord van ondermeer Maxima. En het is er nu herfst, ik zou zeggen de beste tijd om hier te zijn. Het is na-zomers fris, veel zon, niet overbevolkt door toeristen en de scenery is overweldigend mooi. Er zijn 3 hikes gemaakt in de bergen de afgelopen dagen met 2 Engelsen, een Canadese en een Ier. De avonden werden besteed met een goede wijn (1,5 euro per fles, schandalige prijzen...), uber-goede steaks (6 euro, ik ga failliet!) en slap geouwehoer. En nu ik in de toeristische stroom terecht kom, kan er weer eens Nederlands gepraat worden.

Op naar Mendoza!

Einde in zicht

markbrul — Sun, 13 Apr 2008 12:22:00 GMT

Zaterdagavond half 9 en ik zit in een verlaten kantoor. Het klinkt triester dan dat het is, want ik heb met tevredenheid hard doorgewerkt om een deadline met mijn begeleider in Nederland te kunnen halen. Immers, mijn stage loopt al bijna ten einde. Nog 1,5 week in Montevideo en dan ben ik pleitte! En daar keek ik deze week iets te vaak naar uit...

Vorige week waren de laatste interviews in het binnenland afgenomen. Het hoogtepunt was wel een interview met de burgermeester en tevens representant van het departement Treinta Y Tres. In zijn ´vrije tijd´ is hij ook doktor. In een slapend en koloniaal stadje in het binnenland, waar de oude mannetjes al maté drinkend de enige gringo van het seizoen nastaren, werd ik hartelijk onthaald in het stadhuis. De camera ploeg moest maar even wachten, er was “hoog bezoek” uit Holanda. Na afloop moest de burgermeester zich verontschuldigen dat hij me niet persoonlijk een rondleiding kon geven. Maar na een belletje met zijn privé chauffeur en een cheque voor een goede lunch, hoorde hij mij niet klagen. Na 3 uur touren kende ik elke stoeptegel van het dorp, veel meer was er ook niet te zien. De reis werd voortgezet naar een nog kleiner dorp, voor het laatste interview tussen de koeien.

Afgelopen weekend was er een afscheidsfeest van mijn huisgenoot Marlon (New York). Temidden van huisgenoten en zijn muzikant-vrienden een prima nachtje doorgebracht op het dakterras. En met een eigenaardig thema als gespreksonderwerp: buitenaards leven. Aan het begin van de avond hadden mijn 2 huisgenoten Saeed (Iran) en Fernanda (Mexico) vanaf het dakterras 2 vliegende stippen in de lucht gezien, gedurende 5 minuten kriskrassend door de lucht. Met de schrik in de ogen en dodelijke nuchterheid waren ze zeker van hun zaak: dit waren UFO´s geweest. Ondanks hun nuchterheid en zonder enige twijfel dat het geen grap van ze was, geloof ik het simpelweg niet. Maar als Saeed, promoveert op de string theory en rekent dagelijk in 11 dimensies, begint over complexe kansberekeningen die bewijzen dat er hoger leven buiten ons zonnestelsel zou moéten bestaan, dan zoek ik mijn toevlucht naar de koelkast. Knettertje gek.

Na het vertrek van Marlon en de afwezigheid van enkele collega´s, werd het me afgelopen week wel erg rustig. Er werden bovenal lange dagen gedraaid en met een herfstgriepje onder de gelederen, was ik het leven in Uruguay even helemaal beu. Het verlangen naar de Hollandse boterham werd met de lunch groter en ik was klaar met dat vermoeiende gekloot in het Spaans. Gelukkig na 2 dagen van modderen in mijn eigen ellende, een oppep sessie van Willemijn en de terugkeer van collega´s, was er weer licht en bier aan de horizon. Na 4 maanden buitenland was het blijkbaar tijd om even te zeuren als een ongestelde vrouw. Ahora todo bien!

Gisteravond zijn er wat Hollandse boterhammen (Grolsch!) aan de bar weggezet. Elisa vertelde me over haar deelname aan een grote demonstratie in 1994 tegen de overlevering van 3 vermeende ETA handlangers aan Spanje. Een van de weinige steunbetuigingen voor de ETA ooit. Maar niet omwille van een goedkering van hun acties, maar als demonstratie tegen het vermeende schenden van de mensenrechten in Spanje toentertijd. Vele studenten waren op de been, gewend om hun linkse standpunt duidelijk te maken tegen een overheid die nog in de nasleep van de dictatuur regeerde. De betogers dachten beschoten te worden door de oproerpolitie met rubberen kogels. Maar toen door de rook van traangas te zien was dat mensen bloedend neervielen, bleken ze met scherp te schieten. Ze was nog nooit zo bang geweest. Uiteindelijk was er 1 student dodelijk getroffen en 50 gewond.

Het is een bizar voorbeeld dat uitlegt waarom vele studenten hier zeer politiek betrokken zijn en er veelal zeer linkse ideeen op na houden. En hoewel vele jaren terug, het wantrouwen in de politiek is nog steeds aanwezig. In de discussies wordt mijn naieviteit vaak te lijf gegaan met het standaard wederwoord: “in Nederland is voor elk probleem een oplossing. Maar je bent in een arm land dat nog leidt onder het oude regime en de economische crash, wordt wakker!” Marlon heeft daar een ander idee over en heeft een boeiend verhaal over zijn blik op het land en Montevideo geschreven: http://marloniousthunk.blogspot.com/

En wakker worden doen we dan ook op kantoor. De avond gaat nu besteed worden zoals hij besteedt zou moeten worden: op naar de kroeg! Que bueno!!

PS: foto´s van mijn werkbezoeken op: http://www.flickr.com/photos/24001915@N03/sets/

Gallery: BA, Cordoba en La Cumbre

markbrul — Thu, 3 Apr 2008 12:04:00 GMT

Aan de kust, in de wolken

markbrul — Thu, 3 Apr 2008 11:35:00 GMT

Na twee weken vakantie in Uruguay en Argentinie, ben ik onderhand alweer "hard" aan het werk. Zo was ik dinsdag het binnenland ingesukkeld om een interview af te nemen en de beste pizza van Fray Marcos te eten. De doktor had de ochtend vrijgenomen om mij te woord te staan en wilde mij zijn eigengemaakte specialiteit niet onthouden. Samen met een bier erbij was dit wederom een prachtige ontmoeting. Wanneer worden de doktoren in Nederland zo gastvrij en informeel? Over bier gesproken, hieronder een foto van mij in traditionele gaucho kledij en meer over mijn avonturen van de afgelopen 2 weken.

Tijdens de week voor Pasen was EviMed dicht en had ik besloten om eerst een paar dagen strand te pakken. In een uber-laid-back en tranquilo dorpje (over talenmix gesproken...) aan de Uruguayaanse kust, had ik weer eens de bloementjes buitengezet en de dansklompen aangetrokken. Leuke gasten ontmoet in het hostel, goed gebierd en overdag bruin bakken op de strandjes. Perfecto.

De tweede helft van de week werd gebruikt om Colonia te bezichten, een oud koloniaal dorpje op de bekende UNESCO lijst. Op de eerste avond werd het saaie interview weggedronken met wat gasten uit het hostel. Na een topavond zette ik vroeg in de volgende morgen een zoektocht naar een mountainbike in, formaatje Brul por favor. Na een lange zoektocht, fietste ik dan ook vertwijfeld en doelloos het dorpje uit met een aluminum kruising tussen een city-bike en een hippe low-rider bike. Al gauw fietste ik over zandweggetjes door een heuvelachtig en verlaten landschap, weg van alles wat maté drinkt. Louter koeien, paarden en nog veel meer koeien. Onderweg had ik me bedacht om richting een bekende “estancia” te fietsen, een boerderij omgetoverd tot touristische attractie. In de hoop dat er wel wat te eten zou zijn (ik had louter 1,5l water bij me, niet verwacht deze doelstelling te hebben), kwam ik bedrogen uit. Geen restaurantje, geen eten, slechts verbaasde Uruguayanen die me voor gek verklaarden. Ik had 30km gefietst door de “bergen” op dat barrel!!!? Toen ik vriendelijk bedankte om een entree ticket te kopen voor het gebied rondom de estancia (met ondermeer het presidentieel zomerverblijf), brak de klomp van menig omstander. Gringo loco!

Ik zette met lege maag en onder een brandende zon mijn terugtocht in. En natuurlijk kwam het onvermijdelijke: de derrailleur vertikte mijn ketting naar een lagere versnelling te zetten. Eerlijkheidshalve kon ik een glimlach niet onderdrukken, het hoorde er een beetje bij. Na wat geschroef en gesmeer werkte de zaak weer. Maar helaas na 5x kettingpech op het eerste stuk, moest ik maar accepteren dat ik in de een-na-zwaarste versnelling verder moest. Na 28km van vele buitencategorie bergjes beklimmen (zo voelde het althans) en compleet verzuurde benen, werd in Colonia een verdiende maaltijd weggezet. Het schrale stapelbed in een stinkend 8persoons hostelkamertje, slaapte als nooit te voren...

De volgende dag Colonia doorgeslenterd, de boot naar Buenos Aires gepakt en ´s nachts Willemijn op het vliegveld opgewacht. Ons wederzien werd natuurlijk beklonken met... een voedselvergiftiging voor moi! Na 30uur van slaap en ongecontroleerde exit van semi-verteerd voedsel, konden we eindelijk genieten van BA: wijn drinken, veel eten en relaxt rondwandelen.

De rest van de week verbleven we in Cordoba en La Cumbre. Laatstgenoemde is bekend om paragliden. Bij aankomst hebben we dan ook impulsief een retourtje geboekt. Na 4uur wachten op de rand van de afgrond met een brilliant uitzicht over de vallei, kon de pret beginnen. Ik werd als eerste ingesnoerd en gekoppeld aan de wereldkampioen paragliden: Totti. Na een onhandige huppel pakte de wind de kite en hop, de lucht in. Totti vond het ook prachtig, zo´n gekke gringo aan hem gekoppeld die in complete extase alle synoniemen van “overweldigend” in het Spaans uitbrulde. Mede dankzij de ondergaande zon en biddende condors naast je, heeft dit zeker een plekje in de top 5 van gave ervaringen in ZA gekregen! Het wachten is nog op de foto´s van de Duitsers die we hadden ontmoet; wij waren onze camera vergeten...

De volgende dag werd een 2daagse tocht te paard door de heuvels geboekt. Willemijn compleet in haar element, ik nog enigszins huiverig voor mijn nageslacht, werden we aan het begin natgeregend. Maar nadat de regen plaats maakte voor zon en regenboog, de bewoonde wereld achtergelaten werd voor niks anders dan pampa´s en prachtige heuvels en het paard afgesteld was naar mijn wensen, was de rit naar ons berghutje adembenemend! Bij aankomst bleek er een pre-rally feest te zijn. Alle locals uit de omgeving kampeerden op het terrein en de avond werd besteed aan drank, zang en gelach. De lichte kater in de volgende ochtend werd overmeesterd door de smerige nasmaak van de genoten soep... met koeienslokdarm.

De volgende ochtend langs de modderweg wat rally auto´s voorbij zien scheuren, om in de middag weer terug te hobbelen te paard. In de avond de bus via Cordoba naar Buenos Aires gepakt, waar we de laatste avond met Monique een wijn en maaltijd hebben genoten. Afgezien van het ziekzijn, een super vakantie met de vrouw!

Ten einde nog een nieuwsbericht, te vinden via de volgende link, pagina 5: http://www.eldiariomedico.com.uy/diarios/a11/diario%2095.pdf. Ik word nog beroemd hier, haha!

Morgen staat er weer een trip in het binnenland op de agenda, mooie dingen!

Gallery: Punta del Diablo, Colonia

markbrul — Wed, 2 Apr 2008 01:32:00 GMT

Gallery: Salto and Paysandú

markbrul — Wed, 19 Mar 2008 14:09:00 GMT

Gallery: Iguazu watervallen

markbrul — Wed, 19 Mar 2008 11:49:00 GMT

Weelde en armoe

markbrul — Mon, 17 Mar 2008 03:22:00 GMT

Wauw, in een paar dagen 2 hoogtepunten toe kunnen voegen aan mijn avonturen in Zuid Amerika! In tegenstelling tot eerdere berichten, was ik vorig weekend stiekum in Brazilie. Als verrassing voor Willemijn heb ik haar en de studiereis van Paradoks opgezocht bij de Iguazu watervallen. En het verliep allemaal vlekkeloos...

Op de dag voor vertrek kwam ik erachter dat ik de naam van het hostel in Foz do Iguacu vergeten was. Na veel zoekwerk, gebrek aan nummers/mobiel bereik en belabberde Internet connecties, zou Emiel vanuit Nederland me voor vertrek van het vliegtuig de naam sms´en. En precies op tijd (ik heb geen bereik buiten Uruguay) kreeg ik de volgende ochtend een naam en telefoonnummer door, thanks! Na een gecancelde vlucht en nog eens 1,5 uur vertraging aangekomen aan de Argentijnse kant van de watervallen. De taxichauffeur wist me te vertellen dat het hostel niet bestaat en het telefoonummer uit Rio komt. Nogmaals dank Emiel! :) Gezien de vertraging opgelopen zou ik al te laat aankomen, miercoles! Na gedropt te zijn aan de Braziliaanse kant, bleek dat ik geen Braziliaans geld meer kon pinnen. Vrijwel zonder geld, geen naam van het hostel, te laat, geen kaart en te warm. Interessant... Met de laatste Braziliaanse euro´s een gokje in een Internet cafe gewaagd en met succes. Wederom dank aan Emiel die een hele lijst van hostels had gemaild en zo ook de juiste in Foz do Iguacu. Na een rap drafje richting het hostel bleek de studiereisgroep ook vertraging te hebben, alle haast voor niks...

Desalniettemin was het wederzien met Willemijn te gek! De rest van het weekend zijn er de nodige pilsjes weggezet, heb ik genoten van een kleine herbeleving van mijn studiereis in Canada en hebben we ons het laplazurus gezweet rondom de watervallen. Han had me al gezegd dat Iguazu indrukkenwender is dan de Niagra Falls in Canada. Na het zien, voelen en horen van de Devils Throut, moet ik hem gelijk geven. Wat een geweld, wat een feest! Op de zondag weer afgescheid genomen van Willemijn (door de haast niet afgescheid kunnen nemen van velen, bedankt allemaal!) en een vlekkeloze terugreis naar Montevideo.

Bij terugkomst moest ik als een gek naar mijn huis, spullen opnieuw pakken en me klaar maken voor de volgende trip. Gelukkig bleek de wintertijd ingegaan te zijn (nu is het +4 uur met Nederland) en had ik wat extra speling. Ik zou zondagnacht een bus nemen naar het noorden van Uruguay met een collega, om daar interviews af te nemen met doktoren. De geroemde gastvrijheid in het binnenland lachte ons direct tegemoet. Bij aankomst om 6.00 in de ochtend (!!) in Salto, werden we al vrolijk onthaald door de zus van een andere collega. En overal waar we kwamen werden we volgestouwd met voedsel, uitgenodigd om te badderen in de bekende spa´s van Salto of ongevraagd gechauffeurd naar onze volgende bestemming.

Maar het binnenland liet mij ook de keerzijde van de medaille zien. Tijdens mijn tour met de plattelands doktor langs 6 kleine dorpjes in de middle of nowhere, was te zien dat Uruguay feitelijk ook arm en onderontwikkeld is. De kleine poliklinieken zijn vaak vervallen en leiden onder het gebrek aan medische middelen. Schooltjes kampen met tekorten aan leermiddelen, kinderen moeten er doordeweeks blijven slapen op matrassen waar je je hond nog niet op laat poepen en de kleine huisjes zijn in erbarmelijke toestand. Maar er zijn toch goede projecten gaande via NGO´s, zoals de bouw van nieuwe huisjes (met financiele steun van de EU) en de lokale bevolking wordt financieel gesteund voor de zorg die ze krijgen van deze doktor. Desalniettemin is de 1euro bijdrage per maand, per persoon nog te veel voor velen...

De mensen zijn daarentegen onvergetelijk, enkele voorbeelden:

- De 30jarige lerares die zonder enige financiele of materiele steun, eigenhandig een schooltje opknapt en les geeft aan de 30 kinderen. Ze slaapt er ook, in een vochtig hok, vol insecten en in de winter ijskoud, tezamen met 5 andere kinderen. Vastberaden wil ze verandering brengen, het dorp voor zich winnen en de kinderen beter onderwijs gunnen.

- Een hoogbejaarde man, werkend en wonend in een vervallen supermarktje, annex kroegje, temidden van absoluut niks en geen cent te makken. Het bier mocht hoe dan ook niet betaald worden, rondje van de zaak. Hij was vereerd met dit bezoek.

- De kinderen die nog nooit een blonde Westeling hebben gezien

- De uitstroom van inwoners in een klein dorpje, die ten kostte van alles mijn slipper wilden repareren (het touwtje tussen de tenen was geknapt). En met succes.

- De gaucho die vertelde over de keer dat hij zelfmoord wilde plegen, omdat hij het gezeur van zijn vrouw zat was. De kogel was via zijn oor in zijn kaak terecht gekomen. Hij heeft het wonder boven wonder overleefd en leeft nog samen met zijn vrouw. Immers, zo grapte hij, nu hij doof is aan 1 kant kan hij haar gezeur toch niet meer horen.

- De verwarde oude vrouw die iedere dinsdag als de doktor zijn ronde maakt langs de dorpen hem tegemoet loopt over de zandweg. Normaal zit de doktor op de bijrijderstoel waar ik op dat moment zat. Ze had niks in de gaten en stak een heel verhaal tegen mij af, ze was zo blij om haar doktor weer te zien! Totdat ze zich afvroeg waarom de doktor zijn haar blond geverfd had. Haar dag kon niet meer stuk. Die van mij ook niet.

Nu op naar 3 dagen strand in Punta del Diablo, 3 dagen naar het historische stadje Colonia en vrijdag zie ik Willemijn weer. We zullen tot en met 30 maart door Argenintie reizen. Het is vakaaaaaaantieeeee!!!!

Weekendjes in Montevideo

markbrul — Tue, 4 Mar 2008 14:18:00 GMT

Na twee weekendjes van gezelligheid en vele vragen over mijn stage, tijd voor een update. Hoe gaat het met Don Brullo? Jaaa top! Voor de uitgebreide versie van hoe en wat, verwijs ik naar het verhaal hier beneden. Voor slechts nieuwe foto´s verwijs ik naar de Montevideo map rechts.

Vorig weekend waren Lisette (http://www.lisettegudde.waarbenjij.nu/) en Rene (http://renekoop.waarbenjij.nu) uit Buenos Aires overgekomen. Ik ken ze beide van Harambee. Een uitgelezen mogelijkheid om weer de tourist uit te hangen en te beach volleyballen. Op de vrijdagavond zijn we bij Fun Fun geweest, de bekendste en oudste tango club van Montevideo. Er was overigens alleen muziek, plek voor dans is er niet. Maar alle groten zijn hier geweest en ze komen er nog steeds. Ik kon als muzikant in hart en nieren het hoogstaande gezaag dan ook zeker apprecieren, helemaal na de bijzondere Uruguayaanse paardenpis-likeur... Voor de beelden verwijs ik naar YorinTravel, want Chris Zegers heeft er ook gebierd. Na het wederzien van de beelden blijkt bijna de hele aflevering opgenomen te zijn bij mij in de achtertuin. Mijn voetbal amigo, werkzaam voor de lokale supermarkt om de hoek en die me iedere keer graag verteld over het Uruguayaanse voetbal, komt ook in beeld.

Op zaterdag was een bezoek aan de lokale vreetschuur gebracht. Top 1 of “things not to miss in Uruguay”: de Mercado Puerto. Een oud treinstation in de oude stad vol met kleine parrilla-restaurantjes en bekend om het beste vlees van Uruguay. De wijn en overdaad aan vlees als ontbijt deed een van mijn medetouristen niet al te goed. En dat was te zien op het strand in de middag, nog even blijven oefenen Rene met je volleybalskills. Ik had meer verwacht van een pro als jij! J Toch lekker gebald temidden van een goed sfeertje (strand handbal toernooi, DJ Pepsi en de lokale planchas).

Zondag was een bezoek aan de cantegriles gebracht onder leiding van een collegaatje. Cantegriles zijn de sloppenwijken van Montevideo, iets wat je toch een keer gezien moet hebben. Hoewel het geen plezier voor het oog was en het te onveilig was om er echt door heen te lopen, leken de omstandigheden nog mee te vallen. De meesten hebben nog electriciteit en achter de golfplaten schijnt vaak toch nog een DVD speler te schuilen. Ook zijn er nauwelijks bendes actief of andere razernijen, dus men leeft hier vergeleken met sloppenwijken in Sao Paulo of Buenos Aires in relatieve rust en onderlinge harmonie. Anderzijds is dit gegeven niet te rijmen met de omstandigheden: geen riolering, geen direct toegang tot schoon drinkwater en levend op een overdadige voedingsbodem voor alle ziektes die je je ergste vijand niet toewenst. Nog niet te spreken over het afval dat overal ligt, meegenomen uit de binnenstad met paard en wagen door de armoedzaaiers en gescheiden van alles wat bruikbaar was. Het uitzicht op de heuvel van Montevideo dat we later hadden over Montevideo en de wijdse omgeving, deed het toch weer snel vergeten. Zo gaan die dingen.

In een groen en rustig buurtje, waar museumwaardige Fords uit 1930 voor de oude koloniale huisjes staan, boven in een te groot uitgevallen boekenkast zat ik donderdag te midden van Uruguayaanse charme. De geur van muffe boeken en maté overheerste, verkoeld door een avondbriesje door de openstaande houten deuren en gezeten aan een antiek eikenhouten tafeltje. Slechts één klein lampje brandend, af en toe flikkerend. De maté werd zoals het hoort rondgegeven. Samen met een collega was ik bij haar mentor, een kamergeleerde en expert op het gebied van social sciences. Ik had wat vragen over mijn kwalitatieve opzet van de studie, niet bepaald mijn achtergrond. Het raamwerk staat nu fier overeind en was na een 3 uur durende, levendige discussie in het Spaans (met enige vertaling) met tevredenheid bijgeschaafd. De voorstudie is bijna afgerond, het raamwerk klaar en de 12 interviews worden geregeld. Ik zit precies op de helft van mijn stage, heb nog 5 weken te gaan en loop prima op schema. Ik juich nog niet te vroeg, want je weet hoe die dingen gaan...

Afgelopen weekend had ik bezoek van een Australier die ik nog ken uit Chili. Het was gezelligheid bij mij thuis, met nog 2 Mexicanen op bezoek bij mijn huisgenootje. We zijn dan ook met z´n allen wezen eten en drinken. Daarnaast een bekende zondagmarkt bezocht, waar werkelijk alles werd verkocht. Afgezien van de vele fruit en groente kramen, kon je je gestolen mobieltjes terug kopen. En van slangen en ganzen tot motor voorvorken, een miljoenenkeus uit stofzuigerwieltjes, gulden muntstukken (!) en natuurlijk een authentieke groene Grolsch beugel was er te koop. De lange slentertocht deed een bezoek aan de vreetschuur weer rechtvaardigen. Wederom een gezellig weekendje!

Deze week staat de wedstrijd Nacional – Flamengo op het programma, een typisch Perzische verjaardag en ik vertrek dit weekend voor een paar dagen naar Salto in het noorden van Uruguay. Hier zal ik een ex-collega bezoeken, gevolgd door wat interviews met doktoren en mijn trip met de 4x4 langs zieke gauchos. Top!

Leven in Montevideo

markbrul — Thu, 21 Feb 2008 13:12:00 GMT

Ik heb het overleefd! Een stage temidden van een medisch wereldje is wel handig. Alvaro, de chef van Evimed en van oudsher internist van beroep, had de diagnose gesteld op gastroentercolitis. Het heerste sowieso in Montevideo, net zo gewoon als een griepepidimietje in Nederland. Alleen dit komt o.a. van fout voedsel. Na een week van schijterij, buikkrampen en soms totale laveloosheid, ben ik nu weer topfit. Het voorgeschreven dieet kan in de ijskast (waar ik me koppig niet aan hield, bullshit!), alwaar de ijscos eruit kunnen ter consumptie. Want het is nog steeds poepie warm!

Ondanks de bacterie heb ik vorige week voor het eerst gebeachvolleybald. Niet bepaald mijn specialiteit, maar wel leuk. Ten minste, als het niveau geschikt is. De volgende keer ga ik niet weer met de semi-pro´s ballen, die soms ook meetrainen met enkele Uruguayaanse toppers (hoog niveau!) die ik afgelopen weekend heb zien spelen. Want er was een groot internationaal toernooi om de hoek, waar ik zondag een kijkje heb genomen. Relaxte sfeer, tussendoor even een boekje lezen en zonnestralen vangen op het strand, nog een wedstrijdje kijken en ouwehoeren met de mensen om me heen. De volgende keer moet ik de zonnebrandcreme niet vergeten, tot hilariteit van mijn collega´s de dag erop. Of ik mijn zonnebril nog een keer ging afzetten... “si si, fui un pocito stupido”. (ik was een beetje dom)

De stage opdracht verloopt volgens plan. Er zijn wat interessante gesprekken geweest her en der, wat me naast goede informatie ook een uitnodiging heeft opgeleverd. Mijn gekoesterde vooruitzichten gaan uitkomen: als de student variant van Lucky Luck ter paard de verlaten pampa´s te berijden van doktorspost naar dokterspost, en in de avond stoere verhalen vertellend in de saloon met de gaucho´s (cowboy boeren). Alleen dan met een 4x4 en samen met een collega, een stuk praktischer en gezelliger. Een doktor werkzaam in de regio Salto (waar Suarez vandaan komt) zou het erg leuk vinden om een Hollander zijn regio en werk te laten zien. We gaan een dagje met hem mee van patient naar patient om te ervaren hoe het is om met beperkte middelen en in de “middle of nowhere”, op jezelf aangewezen, te moeten opereren. Van blaren prikken tot traumagevallen....

En dat niet alleen. De rurale doktor heeft in veel gebieden ook de rol van autoriteit te vervullen, ook buiten zijn eigen medische boekje wel te verstaan. Als het gaat om politieke beslissingen of een bezoek van de president aan een dorp, overal wordt de doktor bijgehaald. Zijn mening weegt soms zwaarder dan die van de burgermeester. En zo werd mij een rits van leuke weetjes onder de neus gedrukt tijdens een bijgewoonde vergadering. Oja, en die president van Uruguay, Tabaré Vázquez, werkt nog steeds part-time als doktor in Montevideo. De chef kent hem goed, dus wie weet kan ik hem nog interviewen voor mijn onderzoek...

Het leven in Montevideo komt langzamerhand op gang. De mensen komen terug van hun vakanties, de straten vullen zich met chaos en panisch getoeter neemt de overhand op de zo bedeesde Uruguayanen. Althans zo ervaar ik het tot nu toe. De gemiddelde leeftijd ligt dan ook vrij hoog (geen genot voor het oog op de standen, hoewel de oudjes niet de Braziliaanse badmode over hebben genomen...!) en misschien zit er toch iets van kalmerende middelen in de maté.

Want denk je aan Uruguay, dan denk je aan 1930 en maté. Overal op straat lopen mannen en vrouwen met een thermosfles en een tot theemok gefrabiceerde kalebas. De kalebas is tot de nok toe afgeladen met thee (yerbas) en wordt om de haverklap bijgevuld met water uit de thermosfles. Door een rietje, met een filter om de losse ´yerbas´ niet op te zuigen´, zuigt men de thee op. De kalebas gaat zo de groep rond, het is een sociale happening. De thee smaakt bitter en schijnt gezond te zijn door de vele anti-oxidanten. Het is maar dat je het weet...

Gisteren was ik met 2 collega´s voetbal kijken in een kroegje. Nacional uit Montevideo heeft in de Copa de Libertadores (de Zuid-Amerikaanse championsleague) een stel indianen uit Peru verslagen (pak aan Koen en Sarvi!). Op 5 maart spelen ze thuis tegen het grote Flamengo uit Brazilie. Ik ben erbij! Na afloop een cafeetje met live jazz-muziek en prachtige verhalen aangehoord van mijn collega´s. Bijvoorbeeld over de keer dat een familielid met zijn thermosfles en maté werd aangehouden bij de Amerikaanse douane. Leg die stugge douaniers in je brakke Engels maar uit wat het verschil is tussen kokend water en yerbas, of een potentiele bom en wiet (waar de yerbas op lijken). Na een paar uur werd hij vrijgelaten, zonder zijn eerste levensbehoefte. Of de grap die ooit in een aflevering van de Simpons werd gemaakt, tot absolute hilariteit gebombardeerd door vele Uruguayanen: “Why would you call your country U ARE GAY!”. Het land heeft overigens geen eenduidige naam, maar was door de nationale held Artigas in 1811 tijdelijk benoemd als de (vrij vertaald) “Republiek gelegen aan de oostbank van de Uruguay”. Hierin is Uruguay de naam van een grote rivier tussen Argentinie en het “land met een indentiteitsprobleem”. Het land heet officieel nog steeds zo.

Ook zijn er Spaanse lessen opgepakt, maar deze eerste lesdag was geen succes. De 70jarige docent had zijn pensioen blijkbaar niet binnengehaald in New York, werkend voor de farmaceutische industrie (!!!!). De eentonigheid in zijn klaagzang over droge grammaticale purree, klaarblijkelijk vele malen herkauwd door zijn kunstgebid, uitte weinig werkplezier. Het stimuleerde bovenal niet de leergierigheid, laat staan de spraakbekwaamheid van de autistische Russin. Maar ik blijf hoop houden, volgende week maandagavond weer een leuke les Spaans!

Gracias para leerlo y que pases bien!

Gallery: Florianopolis

markbrul — Wed, 13 Feb 2008 02:06:00 GMT

Carnaval in Brazilie

markbrul — Wed, 13 Feb 2008 01:53:00 GMT

Van 2 tot en met 9 februari was ik met Han in Florianopolis (Lagoa om precies te zijn) om carnaval te vieren. Helaas voor ons hebben we de grote parade gemist, die op de avond van aankomst was. We hadden ons huiswerk beter moeten doen. Maar de korte samenvatting van de parade op de woensdag, met louter de beste ´carnavalsverenigingen´ hebben we wel kunnen aanschouwen.

Samen met 3 meisjes (2 Ieren en een Duitser) van het hostel hebben we gratis toegang gekregen tot het stadion. Het was voor iedereen gratis overigens, de Brazilianen houden niet van geld verdienen. Gedurende zeker 4 uur zijn we overstelpt met samba muziek, grote paalwagens (vergelijkbaar met Boeskoolstad, maar dan exotischer en kleurrijker) en hordes over-de-top geklede vrouwen (of het gebrek aan kleding). Het was alleen toch jammer dat je niet mee kon doen in de parade, zoals de rest van de week ook min of meer het geval was. Het “échte” carnaval op straat moet gezocht worden in Salvador of Rio, aangezien het in “Floripa” mijn inziens wat ingetogen en gescheiden is van het publiek.

Het eiland van Florianopolis is bekend om haar stranden en uitgaansleven. Ik voelde me soms in een tropische variant van Renesse, maar dan meer upper class. Want de rijkeren uit Brazilie, Argentinie en Uruguay brengen hun vakantie graag door op dit eiland. Wat je dan ook op straat zag waren bling-bling gauchos en poche girls, allemaal met minimaal 1 tattoo. De brakke auto´s (soms museumstukken) die ik gewend was in Montevideo, werden hier ingeruild voor dikke 4x4 wagens etc. Normaliter is het not-done om te flaneren met je rijkdom in steden als Sao Paulo of Rio, omdat de kans heel groot is dat je simpelweg uit je auto getrokken wordt. Maar op dit feesteiland kon men eindelijk laten zien uit wat voor hout men gesneden is. En zo ook op de stranden, waar de siliconen de overhand hadden en menig lichaam onderworpen is aan vele uren fitness of spierversterkende pillen. Deze ambiance in combinatie met carnaval, vergezeld met massa´s drank en de laagdrempelige neukcultuur, maakt van dit eiland een grote testosteronbom. Hopelijk bespaart de 1 miljoen gratis condooms die verspreid zijn door de overheid speciaal voor de carnaval, de kraamklinieken met 9 maanden wat werk...

Al met al is het eiland één grote show om gezien te worden. Of om te aanschouwen, met een kokosnoot of bier in de hand zoals wij deden. Niet helemaal mijn type vakantie, maar het was een top week!

Op de site van Han (http://www.hanzuidinga.waarbenjij.nu) staan 2 verhalen met onze exacte belevenissen in Brazilie en de dagen in Montevideo. Ik hou het immers kort, want ik zit nu thuis met wat ziekigheid onder de gelederen. Na een dag van vele WC-bezoekjes gisteren (wellicht iets verkeerds gegeten), doe ik het vandaag rustig aan. Het goede nieuws is dat ik een fiets heb. Hoewel formaat Margrietje, ben ik erg blij dat mijn baas me deze wil lenen. Ik moest gisteren 12km over de Rambla (de boulevard langs de zee over de volle lengte van Montevideo) fietsen van mijn baas naar mijn huis, wat ondanks mijn zwakke gestel geen straf was. Ondergaande zon, mooie strandjes, sportende Uruguayanen en vele activiteiten. Ik ontdek steeds meer mooie plekken in deze stad. Y eso me gusta mucho hasta ahora! Hasta luego!

In Montevideo, deze rijdt nog...

Gallery: Montevideo

markbrul — Wed, 30 Jan 2008 11:23:00 GMT

Hola Montevideo

markbrul — Wed, 30 Jan 2008 11:11:00 GMT

Ik ben in Montevideo. Sterker nog, ik zit al in mijn tweede werkweek en heb Buenos Aires al doorkruisd met Han. Pucon en Santiago lijken alweer maanden geleden en de 28urige busreis dwars door het continent was relaxter dan mijn vliegreis van Amsterdam naar Zuid Amerika. Tijd voor een update!

Chili

Mijn laatste dag in Pucon was een wandeling door een natuurpark, samen met een Braziliaan en Australier. Ik heb hier wat foto´s van in mijn album gezet. ´s Avonds vertrok mijn bus naar Santiago, om daar de volgende ochtend met een thuiskom-gevoel aan te komen. De middag aan het zwembad en de avond in de kroeg, was een goed afscheid van de Chileense vrienden. Gelukkig moest er een en ander gedronken worden, zodat ik vrijwel de hele zaterdag in de bus naar Buenos Aires (BA) heb geslapen. Afgezien van de 3 uur wachten aan de grens; de Argentijnen houden wel van Chilenen pesten.

De zondagochtend kwam ik aan in BA, waar samen met Han natuurlijk een biefstuk gegeten moest worden. Goed ontbijt en goed vervolg van de reis met boot, bus en taxi om aan te komen in mijn casa voor de komende 3 maanden.

Montevideo

Ik heb een kamer in een studentenhuis, op 7 hoog en vanaf het grote balkon een mooi uitzicht over de haven. Het is gelegen in de oude stad (Ciudad Vieja), enigszins op de rand van het touristische, economische, maar een gevaarlijk deel van Montevideo. Het doet zijn naam in ieder geval eer aan: het is grotendeels grijs, verlaten en vies. Het lijdt nog duidelijk onder de grote economische crash van 2002. Paard en wagen is geen uniek verschijnsel, bereden door zwervers en armoedzaaiers die de afvalbakken afgaan op zoek naar iets van waarde. Veel bedelaars hopen zich op in de oude stad, want het stikt er van (veelal) oude Amerikaanse touristen (te herkennen aan de hoogopgetrokken pantalons, hawai shirts en witte gympen). ´s Nachts moet ik op bepaalde plekken niet komen, want er wordt nog wel eens iemand bestolen. Een keer liep ik tegen 23h rond en het is dan echt een spookstad: gesloten rolluiken, slechte verlichting, kuilen in de straat, zwervers slapend in portieken, rotzooi waait je om de oren en geen kip op straat.

Niet overal hoef je je onveilig te voelen, door de speciale ´tourist police´ die ingezet is. Ook lopen de bankmedewerkers en ambtenaren overdag rond tussen de armoedzaaiers. De mannen in pak zijn werkzaam in de enkele luxe panden (banken, ministeries), gelegen naast de gestutte brakken van de armoedzaaiers. De contrasten zijn heel idioot.

De oude stad krabbelt wel langerzamerhand uit een diep dal. De touristen brengen veel geld in het laadje. En als ook nog eens de Queen Elizabeth II in mijn achtertuin aanlegt, dan stikken de touristische straatjes van met dollars (!) wapperende Amerikanen. Ook begint langzamerhand de renovatie van veel koloniale panden, veelal opgekocht door investeerders die gokken op de terugkomst van horeca en bedrijven.

De rest van de stad is nog redelijk onbekend terein. Afgezien van de 40min durende route naar mijn werk door de grote winkelstraat van Montevideo.

Stageplek

Mijn eerste werkweek zit er al op. Het werk is tot nu toe interessant en de collegas zijn erg sympathiek. Ze helpen me overal mee, hoewel voornamelijk in het Spaans. Zo is er geregeld dat ik met 2 weken gesprekken met hoge functionarissen van een federatie voor rural physicians heb. Ook kan ik mee naar een meeting in Salto, een plaatsje midden in de pampa´s in het noorden van Uruguay. Hier kan ik mijn interviews afnemen met ´rurale´ doktoren die werkzaam zijn met het EviDoctor systeem. Al met al een voorspoedige start... qua vooruitzichten!

Ook weet 1/3de van de doktoren in Uruguay dat er een Nederlandse student onderzoek doet bij EviMed: ik ben in de nieuwsbrief voorgesteld! Verder heb ik me vooral veel ingelezen en in Engspañol wat informele gesprekken gehad met collegas. Op dag 2 kon ik bij een vergadering aanschuiven tussen EviMed en 2 administrators die de ISO certificering procedure van het bedrijf toekennen. Ze zijn in de afronding van dit proces. Jammer dat ik alleen bijna geen drol van de vergadering begreep, louter de hoofdlijnen. Zo goed is mijn Spaans nog niet!

Ook waren 3 collega´s (Elisa, Sofía en Marcello) zo vriendelijk om mij kennis te laten maken met de befaamde parrilladas (grote BBQ schotels). En zo ook met koeiendarm, die is afgefinkt op mijn lijstje van gegeten organen om nooit meer te vergeten!

Deze week zullen we verhuizen naar een ander pand, veel dichterbij mijn huis. Ik kan een fiets lenen van de chef, zodat ik elke ochtend over de boulevard naar mijn werk kan. Na afloop van een werkdag is het strand om de hoek. Ik ga er niet op de achteruit dus.

Buenos Aires

Afgelopen weekend heb ik de boot teruggenomen naar BA om Han weer te ontmoeten. In 2 korte middagen hebben we als een dolle de toeristische attracties (pleinen, paleis, begraafplaats met tombe van Evita, stadion van Boca Juniors, de wijk La Boca, foto met standbeeld van Maradonna, tango) bezocht, om genoeg tijd over te houden voor het mooiste van BA: het uitgaansleven. Al met al een top weekend, afgesloten met problemen aan de grens. In mijn beste Spaans moest ik verklaren waarom er geen stempel stond in mijn paspoort voor het verlaten van Uruguay. Na de domme toerist uitgehangen te hebben tegenover 5 douaniers, mocht ik na een half uur en een preek op volume ´maximaal´ (alsof ik hun Spaans dan beter zou begrijpen) alsnog het land verlaten. Bueno. Achteraf bleek dat de Uruguyaanse douane de stempel vergeten was, evenals de toegangsbelasting. Qué raro!

Aanstaande vrijdag zal Han me op komen zoeken in Montevideo. Precies op tijd voor de llamadas: de carnaval in Montevideo met een stoet van dansende Afro-Uruguayanen, veel muziek en fiestas tot in de vroege uurtjes. Zaterdag vliegen we naar Brazilie voor nog meer carnaval, maar ook stranden, natuur en golfsurfen!

Lekker kort verhaal. Hasta luego!

Gallery: Pucon

markbrul — Thu, 24 Jan 2008 08:13:00 GMT

In de sneeuw, in de zon

markbrul — Thu, 17 Jan 2008 15:26:00 GMT

Ik ben in Pucón, een toeristisch plaatsje 9 uur met de bus ten zuiden van Santiago. Het is niet verwonderlijk dat hier veel toeristen zijn, want voor een ieder wat wils. En zo heb ik tijdens mijn laatste vakantiedagen voor ´der arbeit´ niet stil gezeten. Immers moet er vanaf aanstaande maandag hard gewerkt worden in Montevideo.
En ik heb het zwaar hier. Na een zware busreis met de Brazilianen van mijn school, kwamen we zaterdagochtend vroeg aan. Vanaf toen moest ik genieten van watervallen, azuurblauwe watertjes, badderen in een spa, raften, bier drinken, pisco sour drinken (typisch Chileens drankje), mountainbiken door pitoreske landschappen, op een strandje liggen en genieten van de zon. En alsof dat niet genoeg was, heb ik dinsdag een vulkaan beklommen.
Samen met 4 amigos stonden we om 7.00 bij de tourorganisatie. We zouden uitgerust worden met allerlei materiaal om de vulkaan te kunnen overwinnen. Een uur later stonden we aan de voet van de vulkaan, die nijdig zijn stoom uitblies in de koude morgen. We waren niet zijn enige vijand. De tour was helaas een soort van ´active Disney Land´, er was zowaar een file met uniform geklede toeristen aan het begin van de beklimming. Later bleek dat zeker een kwart van deze toeristen moest afhaken en hun 70 USD gretig hebben weggegooid.
Ik had mezelf bij de snelle groep geschaard. Als een dolle haalden we iedereen in, het tempo beviel me wel. Na ongeveer 800m stijgen, gingen de helmen op en moesten we de ´ice-pick´ gaan gebruiken. De sneeuw lag aan onze voeten en nog eens 800m van stijgen te gaan. De wind nam flink toe, op sommige stukken maakte de sneeuw plaats voor ijs en de veiligheidsinstructies bij uitglijden schoten door onze hoofden. Na een klim van 2 uur werden we gefeliciteerd door onze gids en toegelachen door de vulkaan. Zijn exorbitante stank van zwavel bezorgde ons acute hoestaanvallen. Vanwege de hoge mate van giftigheid hebben we slechts 10 minuten kunnen genieten van de inhoud van zijn krater. Helaas was er geen kolkende lava te zien, maar het was zeer indrukwekkend. Nog niet te spreken over het uitzicht en in de verte een andere, nadampende vulkaan die afgelopen week zijn schijt over de rand heeft gegooid. En natuurlijk waren de batterijen leeg om goede foto´s te maken tijdens het moment supreme.
De terugweg was evengoed een Disney Land attractie. Voor bijna 1000m hebben we de terugweg op de 2 stukken vlees beleefd. Glijdend over de sneeuw naar beneden en soms met de snelheid van een keutel, waren we binnen een uur beneden. Al met al een ervaring die ik niet snel zal vergeten, ondanks de massa´s mensen. Perfecto!
Donderdagochtend staat er een wandeling door een natuurgebied op het programma. Samen met een Braziliaan, die ik heb ontmoet in het hostel, zullen we langs diepblauwe meren lopen en bergen overmeesteren. In de avond staat de bus klaar om me terug naar Santiago te brengen. Hier zal ik nog wat biertjes drinken met mijn amigos, om zaterdagochtend met een caña de busreis slapend te beginnen. Zondagochtend zal ik Han ontmoeten in Buenos Aires, waarna ik om 15.00 de boot pak naar Montevideo. Aldaar is alles geregeld, heeft EviMed me gemaild. De mails gaan tegenwoordig al in het Spaans en we begrijpen elkaar volkomen. Ze kijken uit naar mijn komst en het bier staat koud ... of het werk ligt op me te wachten. Spaans blijft lastig.
PS: ik zal spoedig wat foto´s uploaden.