@Europa: later!

Boot, bus, taxi

dille — Sun, 27 Dec 2009 23:34:00 GMT

Vandaag was een reisdag. De reis begon om 8 uur; per speedboat naar het vaste land, daar 2 uur wachten, toen per bus naar Bangkok. De bus stopte dicht bij ons hotel, dus de taxi had ons er zo naar toe gebracht. Tja die taxi... Sanne had en heeft helemaal gelijk; je moet eisen dat ze de meter aanzetten en geen prijs afspreken, want dan betaal je te veel. Maar goed, na zo'n reis van 10 uur wil je maar 1 ding, en dat is: aankomen op de bestemming. Dus bij de 2e taxi die ons voor het laatste stukje 100 bath (2 euro) wilde rekenen, dat Sanne te duur vond, zei ik zomaar: ach kom, let's go, stap in, we doen het gewoon. Ik dacht: voor het geld van een biertje ga ik hier met de zware tas op m'n rug langs zo'n drukke stinkweg geen handjeklap doen. Tja. Maar we moeten het wel een keer goed onder de knie krijgen. Ik was me niet zo bewust ervan dat Sanne het weer eens even wilde oefenen, dit maal op de beruchte vaste-prijs taxi's! Waarschijnlijk hadden we met de meter aan maar 1 euro hoeven te betalen. Vanavond geen biertje voor deze jongen, dus...

Erg fijn om weer hier te zijn, in het hotel waar mijn ontmoeting met Thailand begon. Alles herinnert aan de eerste dag in Bangkok; de verfrissende ontvangst met een ijskoud zoet kruidenthee'tje, de lekkere thee op de kamer (geheim recept helaas!), en die overheerlijke satay, die we net allebei naar binnen hebben gewerkt. Gewoon weer die algehele relaxte en tuinige/aardse sfeer hier.

Nu even bijkomen. Morgen een beetje op tijd eruit en naar de marktjes toe. We kwamen net met de bus nog langs een markt die ons leuk leek, op loopafstand. Dus dat gaan we waarschijnlijk checken. Verder zien we het wel even... beetje rustig aan doen in de verzengende middaguurtjes. En dan te bedenken dat dit het koele seizoen is... ik moet er niet aan denken om hier te zijn in het warme. En dinsdag... dat zien we dan wel weer, we moeten in ieder geval 's avonds naar de luchthaven voor de terugvlucht. Nu het einde nadert evalueren we af en toe deze vakantie een beetje. Ik kan nu in ieder geval helemaal beamen dat een andere cultuur bezoeken een extra dimensie geeft aan je vakantie, een onvergetelijke. Iets leerzaams, iets dat je meeneemt in je bagage. Wat mij altijd zal bijblijven is dat we maar 1 enkele keer een Thai gezien hebben die kwaad/geergerd was. 1 keer in een hele maand tijd. Tegen een Amerikaanse die we vandaag spraken zei ik dat ik hoop dat ik een beetje van dattem mee terug naar huis kan nemen. Al is het maar het weten dat het anders kan, en daar wat meer van uit durven gaan. Het Boeddhisme heeft hier een hele grote invloed op het dagelijkse, en ik hoop dat dat altijd zo mag blijven. Laos en Ko Mak zijn plekken waar ik zeker nog eens heen terug wil!

Aan zee, versie 2.0

dille — Fri, 25 Dec 2009 14:26:00 GMT

Gisteren zijn we verkast van Ko Chang naar Ko Mak. Ko Chang was, maar dat wisten we vantevoren, veel drukker. Hier is het heerlijk sfeervol en weer Lao-style "laid-back". Als je op Ko Chang op straat liep op weg naar het strand dan was het verkeer redelijk druk en de sfeer door de vele eettentjes en kraampjes enzo wat chaotisch. Allerlei muzieken door elkaar heen, ook als je al in bed lag soms op de achtergrond, in combi met de TV van de buren.

Als je hier, op Ko Mak, over straat gaat is de kans dat je helemaal geen verkeer treft erg groot. Qua verblijft hebben we ook wat opgeschaald deze kerstdagen. Het is wat duurder, maar echt veeeeel toffer. Het strand begint aan onze veranda, en dan is het 3 a 4 meter tot je voeten overspoeld worden. De hele nacht het geklots van de zee in de oren, zalig! En vanmorgen de dag begonnen met een zwempartij'tje. Zoals opa Winschoten het zou zeggen: Het is lang niet verkeerd!

Het huisje is heel mooi, helemaal van hout. En schoon... na het verblijf in Ko Chang dat we onderhand i.p.v. Garden Resort het 'kakkerlak resort' zijn gaan noemen. Het meeste was er gewoon erg fijn; de nr.1 plek op 'Ko Chang volgens tripadvisor', een website die we regelmatig bekijken voor verblijfadviezen. Vooral het heerlijke zoutwater zwembad, de vers gezette filterkoffie 's morgens (i.p.v. de vaak geproefde oploskoffie) en de altijd vrolijke gastheer. Maar het aantreffen, in 2 verschillende huisjes (door een boekingsfout moesten we de laatste avond verkassen naar een ander huisje), van 2 kleine (2 a 3 centimeter) tot 2 dikke vieze kakkerlakken (5 tot 7 centimeter!) is onvergeeflijk... ik zou dit resort daardoor aan niemand aanraden, en dat is doodzonde, want voor de rest was het er goed toeven.Die laatste avond waren we nog in de veronderstelling dat het aan het huisje lag, maar toen ik het ongedierte zag scharrelen in ons nieuwe onderkomen wisten we; dat beest moet dood, anders slapen we hier de hele nacht niet. Dat is gelukt, laat ik het daar op houden. Brrrr!

Terug naar de orde van de dag; gisteren hier aangekomen bij het droomhuisje. Het strand wordt 's morgens aangeharkt, dat beschrijft de luxe wel waarin we nu verkeren. Ik heb een nieuwe hobby blijkbaar, namelijk mooie schelpen zoeken in de 'branding'. (het mag geen naam hebben hier, met windkracht 0,00002234) Sanne lacht me uit, ze vind het 'lief', zo'n volwassen man die op naar verslaving neigende wijze op zoek is naar schelpen. Maarja, ze zijn hier ook zo mooi, wat je wel niet zomaar kunt vinden!!! Met veel mazzel zal ik nog zo'n joekel opduikelen van 10 tot 20 centimeter, zo'n spiraal-ig ex-kreeften huis/wonder. Daar heb ik altijd al iets mee gehad; de zomaar vindbare dingen/schatten op straat.

Gisteren het meest absurde kerstfeest ooit gevierd. We hadden ons maar ingeschreven bij de kerstviering van het resort, die we vanaf onze veranda opgebouwd zagen worden. We dachten: anders zitten we ons hier misschien te storen aan al dat gedoe en harde muziek vanavond, we kunnen maar beter deelgenoot worden. Het voer was voortreffelijk; enorme sjashliekies (daar kun je mij 's nachts voor wakker maken) (maar dan wel zonder pepers die ik voor paprika's aanzie terwijl het biertje net op is, damn), een zeebanket waarin alle elementen nogal natuurlijk gepresenteerd werden; st. Jacobsschelpen, krab, reuze garnalen, kokkels, inktvis in schijfjes..... en een zalige geroosterde tonijnmoot. de krab (breedte 20 centimeter!) zat je nog zo aan te staren... maar het was heerlijk. Later op de avond hebben we zo een lantaren opgelaten, was er nog vuurwerk en een dolkomisch gepresenteerde "lucky draw", een soort loterij met prijzen. Onder de afzichtelijke kerstlichtshow met neprendieren etc. (alles badend in knipperlichtjes) bleef de presentator maar grinnikend en in Thai-Engels de grootste lol hebben als er WEEEER en groen lot getrokken werd, "Oh, hihihi, it's gleeeeen!!! GLEEEEN!", dat weeeeer resulteerde in de troostprijs; een potje choko-koekjes. Later was er nog een vuurshow en vuurwerk... wel aardig. Maar echt een kerstgevoel, hierzo op zo'n strand, daar zullen ze toch een ander klimaat voor moeten meebrengen. Het is geen gezicht man, zo'n kleine Thai in een dun kerstpak, zo'n bruinige kop boven die spierwitte baard!

Verdere plannen zijn; zondag terug naar Bankkok, en dan daar ongegeneerd de boel leegkopen :)... eens flink dat beloningscentrum prikkelen in die grijze massa van ons. Gelukkig zijn souvenirs spotgoedkoop.
Ik heb al 4 of 5 t-shirts gescoord, en ik denk dat ik nog geen tientje heb uitgegeven in totaal eraan.
We kunnen gelukkig weer te Bangkok terecht in het verblijf waar we de eerste nachten ook waren... we weten het te vinden en reken maar dat ik
1 van de avonden weer die za-li-ge 'satay' naar binnen ga smikkelen.

Aan zee

dille — Mon, 21 Dec 2009 19:33:00 GMT

Gisteren zijn we van Luang Prabang via Bangkok naar Trat gevlogen. Luang Prabang zal ik nooit vergeten. Wat een ontspannen sfeer. We hebben nog heerlijk op z'n Loas gegeten met de hand. Daarover heeft/gaat Sanne vast iets schrijven. En we hebben het ook gewaagd naar een nieuwjaarsviering te gaan van een bepaald Laotiaans volk. Ze vieren dan een paar dagen feest. Wel een beetje eng; we waren op 3 a 4 anderen de enige touristen! We zagen hanengevechten en een soort talentenjacht met een podium waar gezongen of gedanst werd. Verder deed het aan als een kermis van vroeger; met spelletjes als ballengooien. De gids v.d. cruise heeft ons hierover verteld, deze nieuwjaarsviering, hij was dan zelf ook vrij. Wat men ook doet is in een rij jongens tegenover een rij meisjes ballen naar elkaar overgooien; je gooit naar diegene(n) die je wel ziet zitten, en hierbij ontstaan natuurlijk nieuwe liefdes! Hiervoor waren we vermoedelijk te laat; alleen de kinderen stonden het nog een beetje na te doen.

Dan nu op Koh (=eiland) Chang. Wat een verschil, als je in een gebied beland waar heel veel touristen komen. Hele andere touristen. Het opvallendste vond ik nog wel de menukaart die we net onder ogen kregen; de Thaise gerechten stonden er alleen in het Thais op! Zo van; die buitenlandse touristen eten dat toch niet, die willen hamburger, friet, pasta, een broodje of een salade.

Verder was het vervoer van de luchthaven naar hier, Koh Chang, super goed geregeld. Het voelt zodra je in Trat aankomt alsof men een vorkheftruuk onder je kont zet en je verder zelf niks meer hoeft te doen... Je ziet hier eigenlijk weinig van het Thailand dat we de eerste week zagen. Het is hier veel meer aangeharkt en de touristen zijn hier 'de baas', zou je kunnen zeggen. Er zijn palmbomen, azuurblauw/groene zee, zandstranden, kokosnoten met een rietje. Voor onze bungalow is het 4 meter en je duikelt een zwembad in. Heerlijk hoor, maar wel ineens heel anders.

Dus; boekje lezen, luieren, zonsondergang bekijken; the usual. Kan er ook niet zo veel over schrijven eigenlijk :). Morgen kajakken naar de mini eilandjes hieromheen, voor een echte verlaten bounty-eiland gevoel. Het is gelukkig niet te druk, ondanks dat de meeste tenten wegens kerstvakantie (ook voor de Thai) zitten volgeboekt. Donderdag checken we uit en gaan we naar Koh Mak, een mini eiland hier vlakbij, voor de kerst.

Als ik eenieder niet meer 'spreek': alvast hele fijne kerstdagen gewenst!!

Weer connected

dille — Thu, 17 Dec 2009 13:46:00 GMT

We zijn in Luang Prabang, te Laos, momenteel in een internet café. Dit stadje is bijzonder relaxt. Vanaf het moment dat we aan wal stapten resoneerde het met rust en vrede en die resonantie sloeg bij ons meteen de goede snaar aan, en dat is zo gebleven. Er zijn wel wat veel touristen. De meeste redelijk hip en jong. En het stikt hier van de boutique'jes met dure kleren en beeldjes. Tja, het moet maar!

Poeh, zo veel gezien en meegemaakt de afgelopen dagen... de cruise hiernaartoe, vanaf Chiang Mai, was fantastisch. Heerlijk varen over de Mekong in een houten boot, met een groep van bijna 20 mensen. Op afgelegen plekken slapen in traditionele houten Loa-woningen met een uitzicht dat zich niet liet vangen op de camera. Het varen op zich was heerlijk, al kon het 's morgens nog erg koud zijn. (muts-koud) Al die heuvels met oerwoud, Laotianen die de was doen of vissen, kleine dorpjes en huisjes aan de Mekong oevers. Bij 2 dorpjes zijn we gestopt om met de gids een bezoekje te doen. Dat heeft een onvergetelijke indruk gemaakt. De wrange rijke-toerist/arme-dorpeling relatie. Maar ook de ervaring op zich, om een glimp te mogen krijgen van hoe het leven in zo'n, naar westers beeld 'primitief', dorpje is. De kinderen, zoals een Australische metgezel het mooi verwoorde, "don't have a bad bone in them". De kinderen zijn erg open en vrolijk, spelen met wat ze hebben. Ze benaderden de kleine 18 maandige die met ons mee was met veel liefde en zorgzaamheid, alsof het hun broertje was. Alle dorpskinderen waren meteen dol met hem!

We hebben leuke gesprekken gehad met dat Australisch koppel en een Zwitsers koppel. Wat dat betreft klopt het wel dat je mensen ontmoet op een reis die je anders nooit ontmoet had. Een reis gaat ook over ontmoetingen.

De avond valt hier snel, ik sta er elke keer weer van te kijken. In zo'n 20 minuten gaat het van licht naar donker. Veel tijd om van een zonsondergang te genieten is er dus niet! Gisteravond zijn we in de schemering naar een Lao-style barbeque tent gelopen, waar we in een prachtige tuin zaten en het bier rijkelijk vloeide. We kregen midden op onze tafel een ijzeren bak met kolen eronder. Op de middelste 'heuvel' kon je het vlees bakken, in de rand waar kokend water was kon je een soepje maken van groenten. Dat soepje werd steeds lekkerder omdat er steeds meer vleessappen in druppelden van het bakgebied. Nadien hebben we daar nog met z'n tweeen rond een kampvuurtje gezeten waar wat diepe gesprekken ontstonden over het leven, over familie, over werk, en zo voorts.

De wegen zijn hier rustig en redelijk smal, en er wordt veel gefietst dus dat gaan we zelf ook doen. Straks even een fiets huren, lekker!

Qua planning is nu de gedachte dat we hier een paar dagen blijven en dan terugvliegen naar Bangkok. We wilden eigenlijk nog naar Vietiane, maar daar schijnt een groot Aziatisch sportevenement gaande te zijn, waardoor we verwachten dat accomodatie vol zit/duur is, en er sowieso veel meer drukte is, in ieder geval meer dan gewoonlijk. Vanag Bangkok dan meteen verder, op nog nader te onderzoeken wijze (vliegtuig/boot/bus/trein), richting het zuiden gaan... richting strand!

Nu ga ik even nu.nl checken, wat ik hoor net van Sanne dat het in Nederland wit is.

De geheime tuin in Chiang May

dille — Thu, 10 Dec 2009 15:41:00 GMT

Vandaag neem ik een dagje rust. Ik was bijna mee met Sanne om een dag een mahout (olifanten oppasser) te leren spelen. Maar was toch meer toe aan een dagje lanterfanten in plaats van olifanten.

Gisteren zijn we Chiang May in geweest. Een relaxte stad. Een heerlijke koffie gehad (volgens de lonely planet de beste koffiezaak van Chiang May). Bij de hoofd-tempel hebben we een gesprek met een Boeddhistische monnik gehad. Dat is een soort happening waarbij de toerist en de monnik allebei baat hebben. Want de monniken vinden het fijn om hun Engels wat bij te schaven. Nadien doe je een donatie in de pot. Op de vraag wat hem gelukkig maakt kwam als antwoord dat het geheel van het leven hem gelukkig maakt; geen specifieke gebeurtenissen. Dat vond ik wel bijzonder. Hij leek het zelfs wel een wat rare vraag te vinden, alsof het op die manier toch logisch is. Of misschien was het een vraag die hij nog nooit gehad had, dat zou ook kunnen.

Vandaag dus rust. Sanne moest vroeg op (7 uur), en ik ben vanmorgen even op de fiets (die doen ze hier niet en nergens op slot!) richting de stad gegaan. Gek hoor, links fietsen. Leuk, dat deze plek midden in de Thaise stadsrand ligt, je fietst door rijstveldjes, woninkjes en straatjes. Er liggen honden in de zon te pitten, en als je de straatjes in kijkt zit men ergens gezellig in de schaduw wat samen te handwerken of te ouwehoeren. En de temperatuur is aangenaam vandaag en op deze tijd van de dag. Ik heb even wat rondgetourd en koffie gedaan hier in de buurt. Zo mag het wel even, een dagje. Nu zit ik nog even wat hotels/bungalows in Chiang Khong te mailen, of er nog plek is voor zaterdag en zondag. Want we moeten maandag vroeg klaar staan op de Mekong oever voor de 'Mekong cruise'. Al om 5 uur ofzo.. dus er 's morgens heen gaan dat wordt het niet.

Zo... what's next. Nog maar 's even een koffie doen, het boek openklappen. Een plons wagen? Strakjes nog even op het fietsie denk ik, meer richting het 'platte land'. Ik moet zeggen dat ik niet veel armoede zie, maar vooral vrolijke mensen en gezelligheid. Men is niet rijk qua geld, maar wel qua innerlijk. Je ziet veel tevredenheid. Sommige mensen lachen je breeduit aan op straat! Zo'n grote nog erg witte vent op een veel te klein fietsie, het zal je ook maar door het dorp fietsen.

De Thaise bevolking blijft verbazen. Men spreekt je soms wel aan en wil je misschien wel wat aansmeren, maar het gaat altijd beleefd en netjes. In Bangkok, toen ik even met m'n rugzak om op Sanne zat te wachten die wat boodschapjes deed, kwam er een oud mannetje naast me zitten. Hij probeerde m'n vertrouwen te winnen door te laten blijken Nederland en Europa te kennen, de bekende 'truuk'. (steden opnoemen in Nederland gebeurt ook vaak, en dat men er 2 jaar geleden geweest zou zijn)

Dit mannetje wilde me wijsmaken dat hij voor United Nation werkte, en wees op het embleem op zijn mouw. Daar zat waarempel zo'n embleem! Hij had z'n act wel 'zorgvuldig' bereid, haha! Ik zei dat we naar Chiang Mai gingen. Hij zei dat het er koud was. Later viste hij naar wat ik in m'n tas had. Zo'n grote tas had hij nog niet vaak gezien. Ik zei dat er truien en jassen in zaten, want het is immers zo koud in Chiang Mai. Ik dacht: lulkoek verkopen, dat kunnen er 2 van ons. En daar wist hij ook even niet goed op te reageren. Hij had in ieder geval wel door dat ik geen domme tourist was die zich zou laten meepraten naar een edelsmit of pakkenmaker of wat dan ook. Waar hij dan weer provisie, zeg maar, op zou krijgen. Want daar gaat het zo'n mannetje om, het is allemaal behoorlijk onschuldig als je het zo bekijkt.

Rust

dille — Tue, 8 Dec 2009 17:02:00 GMT

M'n lichaam begint de Thaise cuisine te waarderen. Gisteren werd dit nog maar weer eens duidelijk doordat het, voor vertrek naar de slaaptrein, een Thaise letter achterliet in de WC. Ik weet niet hoe je hem uitspreekt, maar dit is hem:

'ว'

Zo mooi als ik nu zit te internetten komt het niet vaak. Als ik niet uitkijk schuif ik met stoel en al het zwembad in.

Wat een serene plek is dit, waar ons huisje staat. We zijn in de buurt van Chiang Mai, in de "Secret Garden". Veel heb ik niet geslapen vanacht... wat een herrie en geschud in die trein... en dan ook nog een airco op een halve meter van je voeten, in vol TL-licht. Om van de 2 kakkerlakken nog maar te zwijgen... tja die heb je hier gewoon. Het vertrek vond plaats in een redelijk dichte stationshal waar een paar treinen vollop stonden te ronken. Ik heb nog nooit last van m'n ogen gehad qua smog, maar voor alles is een eerste keer. Gelukkig was het alleen maar even erdoorheen voor ons... er zijn mensen die werken hier en weten niet beter. Er zat een mannetje rustig op een bankje te roken. Tja wat maakt het inderdaad nog uit, als je hier werkt? Zie de sfeerimpressie met 2 "rode" parasols...

Des te meer is het nu genieten van deze plek. Het is hier groener dan groen. De zon en de hoge bomen spelen een rustgevend lichtspelletje. Peter, een bijzonder geschikte ex-Spanjaard met Engels accent, heette ons van harte welkom op het station en serveerde een overdadig ontbijt. Precies wat we nodig hadden. Ik hoor veel vogels, waarvan ik er geeneen kan thuisbrengen. Van de bomen herken ik enkel de palm. Er schiet een eekhoorn achtig geval over een boom. Dit is je reinste Thailand!

Er valt een rust over me. Op de veranda hangen... even lanterfanten nu. Wat lezen, wat zwemmen, van de week excursies doen. Je kunt een hele dag een olifant onder je hoede krijgen, bereiden en verzorgen, maar dat is wel erg duur. Mijn interesse gaat meer uit naar vlucht in een open mini-vliegtuigje. Of de nachtsafari. Dat is wat minder wild :) Och, we zien het wel. Tot zaterdag zijn we hier, dan door naar Chiang Khong. Daar zijn we 2 nachten met uitzicht op de Mekong, en voor maandag hebben we de Mekong-cruise op het programma.

En dan nu: lekker in het zonnetje zitten bij sanne@swimmingpool.th

Dagje Bangkok nog

dille — Mon, 7 Dec 2009 19:40:00 GMT

Vandaag hebben we het paleis van de koning gezien, erg indrukwekkend. Na een wat onrustigere nacht voor mij, en een prima nacht voor Sanne, die daadkrachtig de wekker uit was gaan doen in de kamer naast ons. Deze ging namelijk ineens af om 10:00 uur 's avonds en hield ons wakker. De deur bleek open en Sanne deed hem uit. Wat de receptie namelijk doet in zo'n geval, werd ons deel, is de betreffende kamer opbellen. En dan, bij geen gehoor, nog een keertje... Waarom ook niet. Dat schoot dus niet erg op.

Bij dat paleis zagen we erg mooie fresco's. Ik kan er zo in verdwalen, al die mooie figuurtjes, daar ligt een enorme god te slapen, en daarzo hangen aapjes in een boom, en even verder zit een god te vissen. M'n fantasie slaat op hol en ik stel me voor dat ik in die tijd en in deze verbeelding had geleefd. Ik was vast geen god geweest, maar wel een slimme krijger die vrienden had onder een paar handige goden om zo een beetje achter de hand te hebben. Wat het stikte ook wel van de bad guys op de fresco's.

De goden en verhalen zijn dan wel anders, maar de requisieten hetzelfde; gebouwen ter godenverering, beelden, fresco's, veel goudkleur en respect. Het blijkt zelfs dat tree-huggen (boomknuffelen) niet alleen van onze tijd is. Of zien we hier een eerste aanzet tot swaffelen? We zullen het niet weten, we hadden geen gids. Zie foto.

Het was bloedheet. Ik werd voor het eerst even slecht vandaag. Een oploskoffie die verkeerd viel. Alsof ik nooit koffie drink, tjeeez! Na wat voorzichtige hapjes rijst en flink wat water ging het al wat beter. We moeten niet vergeten dat we hier zitten met wat yetlag, veel zompige warmte, smog... en de ene indruk is nog niet vertrokken of daar is de volgende alweer.

Dus nu: nog wat relaxen in het hotel, hier nog een heerlijk hapje doen (ik ben bang dat het wéér kip-saté wordt... smullen) en dan vanavond naar de nachttrein. Er staat weer iemand op ons te wachten als we uitstappen met een naambordje, dus dat is allemaal alweer geregeld. Dan een paar dagjes rust in een soort huisje op een soort resort. Een resoort? :)

Valt me op dat we hier nog steeds erg 'connected' zijn. Er is wifi, met de iPhones kun je dus mailen en surfen, en er staan computers. Ik kan het niet laten af en toe toch even nu.nl te checken. Een man op de Amsterdamse straatweg in Utrecht aangehouden die 135 deed waar je 50 mag. En ook nog her en der door rood reed. Tjeez! Ben blij dat ik lekker hier zit.

Haast en spoed? Neuh, dat leer je hier wel af denk ik.

De eerste dag

dille — Sun, 6 Dec 2009 21:01:00 GMT

Nederland zei ons vaarwel met een gezonde dosis koude regen. Op onze eerste foto van deze trip is Sanne zo terecht gekomen: in het donker op een koud station, in een vuilniszak die als regenjas dient, met graffiti op de achtergrond. Het kwam even zo uit. Gelukkig bleef de reis-'ellende' ons sindsdien verder bespaard.

Want Thailand verwelkomde ons met een warme glimlach. De vlucht was erg ontspannen. In Bangkok wees de taxichauffeur ons af en toe op bezienswaardigheden ("Kijk, dit is het hoogste gebouw in Bangkok!", "Kijk, die bus is versierd en de mensen erin opgedirkt omdat de koning jarig is!".

Het hotel waar hij ons bracht is gewoonweg meesterlijk, ik heb er geen ander woord voor. Vlondertjes, een piano, heel veel groen en grappige muurschilderingen. Een organische tuin op het dak, bij een groot dakterras. Alles is sowieso half-buiten, hier. Heerlijk... als ik de Thai op straat zie ben ik jaloers op dit klimaat; het leven speelt zich vooral buiten af. In Nederland zit je toch vaak binnen. Zelfs al typende hier, "in" het hotel (achter een mooie iMac, trouwens), waait er een windje langs m'n voeten en zie ik eigenlijk alleen maar planten om me heen.

Er zijn veel indrukken geweest deze eerste dag/anderhalve dag. Ik kan bijna niet geloven dat ik hier ben. Er is zoveel dat me opvalt. Het eten is verrukkeluk. Kokosnoot met een rietje erin, het is zo anders dan kokosnoot/-sap bij ons. Je denkt dat je het wel kent, maar wat weet je nou over wat dan ook als je er nooit geweest bent? Conimex laat me niet lachen, zeg maar, dat gevoel. Hier is het, tja, vers. Papaya blijk ik ook erg lekker te vinden, dat verscheen vanmorgen bij het ontbijt.Het buikje houdt het gelukkig nog, al gaf het vanmiddag wel een keer de boodschap: hee man, vreemd eten krijg ik hier. Gelukkig bleef het bij deze vriendelijke mededeling, en ging het erna vrolijk verder met de gebruikelijke vertering.

Alles is hier spontaan geschapen, niet zo op voorhand gepland en georganiseerd zoals het in Nederland zou zijn gedaan. Het is wel een eye-opener tot nu toe, zo'n andere cultuur.

Thais komen gelukkig niet zo veel op je af. Ze zien je niet als een wandelend westers geldpotje. De interactie is in balans. Ik wil wel leren eerst een lach op m'n gezicht te toveren, en dan vriendelijk nee te zeggen. Ik ben denk ik te zeer geneigd een beetje nors en oogcontact mijdend nee te verkopen. (de Nederlandse horkerigheid?) Alleen in de buurt van de toeristengebieden, zoals bij de liggende Boedhha die we vandaag bezochten, is het wat 'trekkender'.

De communicatie gaat goed, ik probeer wat Thais erbij in te gooien en dat wordt zichtbaar gewaardeerd. De mensen openen zich ervan. Je moet je er wel even overheen zetten, want je spreekt het gek uit enje weet dat ook :)

Enige ding waar ik tot nu toe spijt van heb is dat ik geen portable geluidsrecorder heb meegenomen. Bij de Buddha gooiden de mensen (wij ook) in 100 gongende ronde potten die achter elkaar stonden een cent voor geluk. Dat masale getingel, in die grote galmende ruimte... te gek.

Morgen zijn we nog hier in Bangkok, dan 's avonds op de nachttrein naar Chiang Mai. Dat wordt wat, hopelijk kan ik slapen en zit ik niet de hele nacht gebiologeerd naar buiten te turen/dromen :) Daar schijnt het frisser te zijn en minder hectisch. Al valt het me hier reuze mee voor zo'n grote stad. Het is vooral dat er veel mensen zijn, maar niemand is gestressd of doet moeilijk. De Thai zijn vooral gewoonweg relaxt.

Over 5 minuten staat een massage op het programma (al typende zie ik hier naast de computers de kussens al liggen) en daarna heerlijk Thais eten.... niemand hoeft medelijden met ons te hebben ;p

Voor de thuisblijvers

dille — Mon, 23 Nov 2009 21:31:00 GMT

Beste allemaal,

regelmatig zal dit blog worden onderhouden zodat jullie iets kunnen lezen over onze avonturen in Thailand en Laos.