Brulboom in Uruguay

Photos: Despedidas y deportes

brulboom — Fri, 17 Jun 2011 10:34:00 GMT

Fotos van het afscheid op de schooltjes, in Biassini en andere gelegenheden in mei en juni.

Afscheid deel 1

brulboom — Fri, 17 Jun 2011 10:21:00 GMT

Maandag 13 juni was een wat emotionele dag. Na 2 maanden intensief te hebben geleefd in de kleine, afgelegen gemeenschap Biassini was het toch even slikken om afscheid te nemen van onze dagelijkse bezoekers (de kids), onze volleybalhelden (de pubers) en alle andere inwoners. Het afscheid nemen was in werkelijkheid al in gang gezet in de week van 30 mei tot en met 3 juni toen we de laatste workshops hebben gedaan op alle scholen. Een terugblik.

Op vrijdag 3 juni was de allerlaatste workshop op de scholen. Samen met de kids hadden we een recept gekozen uit de bibliotheek van het spel Saludame. Samen met de ouders die we hadden uitgenodigd gingen we dit klaarmaken. Ook presenteerden de kinderen aan hun ouders naadloos wat ze hadden geleerd over gezonde voeding.

Onze mooiste herinnering houden we over aan de school Paso Potrero. De kids hebben er niet alleen veel geleerd over de XO en het thema, maar hebben zich ook ontpopt van schichtige wezentjes tot spontane babbelaars. En dat dankzij de lerares, die het Saludame programma op haar eigen manier perfect heeft eigen gemaakt en zonder twijfel door zal zetten. De handgemaakte boekjes die ze voor ons hadden gemaakt gaan we inlijsten, met teksten en tekeningen waarvan we kippenvel kregen.

De 2 weekenden die daarop volgden stonden in het teken van volleybal. In het eerste weekend zijn we met een fiatje uno richting 2 onontdekte provincies gekacheld: Rivera en Tacuarembo. Een mooie 3-2 winst en na een goed avondje stappen reden we zondagochtend terug voor het grote volleybal toernooi Salto Rural tussen de 2 puber gangs van Biassini en Itapebi.

Het hele dorp Biassini had zich warmgestoomd voor deze kraker. De dorpscommissie verkocht cola en hotdogs. En ze hadden muziek geregeld. We hadden gedurende 8 weken in beide dorpen de lokale jeugd de basics geleerd. En in dit partijtje volleybal konden ze een beker en een reisje naar Paso de los Toros (Tacuarembo) winnen. Daar zouden ze een wedstrijd gaan spelen en Mark zien spelen in de Super Liga, het hoogste niveau in Uruguay. Een hele bijzonder trip voor pubers die een referentiekader hebben van 100km2 eenheidsworst: pampas, koeien en een handje vol buren.

Onze trainingen hadden duidelijk aangeslagen. Wat een enthousiasme en zowaar waren er hele rallies. Hoewel Itapebi met 3-1 de beker won, ging Biassini er met de reis vandoor dankzij ondermeer de overgave van de hele groep om altijd aanwezig te zijn. De week erop (zaterdag 11 juni) reed er een mini-bus voor om ze 400km verderop te laten genieten van een andere omgeving. Ondanks het verlies tegen de lokale jeugd en hun favoriete team in de Super Liga (het team van Mark), was het een dag voor ze om nooit meer te vergeten.

Op woensdag 8 juni was er de interland Uruguay – Nederland, in onze achtertuin! De voorpret was bijna beter dan de wedstrijd. Twee dagen spandoeken knutselen, tientallen smsjes over en weer en de training even bijgewoond om door Dirk begroet te worden (van achter het glas...). En we zijn op tv gekomen, om de commentatoren in twijfel te brengen wat nou “Hoogenboom brult voor oranje” betekent. Ze hadden blijkbaar iemand om advies gevraagd. Want in de volgende shot konden ze de vertaling geven aan alle 3.3 miljoen Uruguayanen die keken. En onze Uruguayaanse vrienden belden en smsten met teksten als: wegwezen met je spandoeken in ons stadion!

Na afloop waren de Uruguayanen vervuld van geluk om gewonnen te hebben van het grote oranje. In de Nederlandse media lazen we dezelfde trots: gelijkspel tegen de nummer 4 van de wereld. ’T is maar net hoe je het wilt zien...

Maandag 13 juni kwam de hele groep kids en pubers langs bij ons huisje. In de ochtend kwam de aanvoerder van het volleybal team al langs, want hij kon niet op het afscheidsfeest komen. Met een elektrisch kaarsje met wietbladeren en een handgeschreven papiertje had ook hij het ook moeilijk om ons een goede reis te wensen. De rest van de groep bracht cola, taart van moeders, chips en koekjes mee. Afgezien daarvan brachten ze als kado mee een poster van de Uruguayaanse voetbalselectie en een Uruguayaanse vlag, van de muur geplukt van hun eigen slaapkamer. De kleinste kids in het dorp hielden het bij goede one-liners: “Ik ga met jullie mee naar Nederland. Ik moet alleen nog even toestemming vragen aan mijn mama.”

Met nog een kleine 2 weken is het aftellen geblazen. De mobiel en ns abonnementen zijn al afgesloten en de eerste sollicatie staat al gepland, net als de eerste visites. We zijn al iets te veel met de kop in de polder, hoewel er nog veel te veel spannende dingen gebeuren hier... We gaan het missen hier, maar kijken er ook naar uit daarzo.

Tot snel.

Photos: Pilot en leven in Salto

brulboom — Sun, 8 May 2011 04:52:00 GMT

Foto's van onze eerste weken van de pilot op de scholen in Salto. Daarnaast ons dagelijkse leven op het platteland en de avonturen.

Het is een tijdje stil geweest

brulboom — Sun, 8 May 2011 02:44:00 GMT

Totdat we ’s ochtends een telefoontje kregen, ergens waar de mobiel net 1 streepje verbinding toonde en de koeien de ringtone overstemden. ‘Thuis’ gaf het schermpje aan. We wisten stiekum al waarom het was. Opa en oma Brul bellen niet om elk wissenwasje naar het buitenland. Mark’s neefje Roef was geboren op 29 april, helemaal gezond. We hebben het in de morgenzon staan vieren in het voortuintje van ons huisje in Biassini. De gauchos vielen van hun paard van verbazing.

Destijds hadden we nog 2 maanden en 2 dagen voor de boeg om Roef in het echt te kunnen zien. Want we vliegen alweer bijna terug (27 juni). We hadden eigenlijk zin om die dag al terug te vliegen, maar we houden het nog even bij Skype contact. En we genieten nog altijd volop van het Uruguayaanse leven.

We zijn momenteel bezig om ons ontwikkelwerk (de game voor de XO) van 9 maanden in een ‘pilot’ te testen op 9 plattelandsscholen in Salto. Maar wat doen we nu precies in onze ‘pilot’? Laten we een dag grijpen uit ons plattelandsbestaan.

Om 7.00 gaat de wekker en rollen we uit ons te harde bed. Goed kijken of er geen vogelspin in de schoen zit of een slang in de broekspijp is gekropen. We wekken een van de ‘bobas’, onze collega, die praktisch bij ons in de slaapkamer ligt te ronken. En we koken water, en nog meer water. Om te douchen, want er is geen warm water uit de kraan, en voor de onmisbare maté.

Om 8.30 komt onze chauffeur in de jeep voorgereden. Elke ochtend met een andere verrassing: dit keer had hij paté en krackers meegenomen als ontbijt. Zijn bijnaam is Bebote (speelgoed pop) en zijn altijd rode kinderwangen en pretogen doen zijn bijnaam eer aan. Daniel is de beste remidie voor een ochtendhumeur. Als we over de pampas rijden met hem, toetert hij naar alle dieren om telkens weer in een schaterlach uit te barsten: ‘zag je hoe het schaap rende’ of ‘die emu kijkt zo dom als ik toeter’, en draait hij zijn hoofd 90 graden zoals de emu dat ook doet.

Om 10.00 en 100km verderop komen we aan in de eerste school, ditmaal Paso Potrero. Het armste dorp en met minder dan 10 daken van golfplaten niet van significant belang voor geen enkele politici, instantie of andere hulp. Altijd zijn de kinderen schichtig en veilig in een groepje bij elkaar als we aankomen. Maar gelukkig na een aantal weken intensief werken met ze, hebben we het vertrouwen van ze gekregen. Ze groeten ons, we maken een grap en na een tijdje praten ze meer in 1 minuut dan in alle voorgaande 10 bezoeken bij elkaar.

Op de school doen we ons kunstje in de vorm van een workshop. We werken met de game, spelenderwijs behandelen we het onderwerp van de week ‘vetten’ en doen nog veel meer, wat te lezen is op de Movimiento website. Na een gezamenlijke lunch en een potje voetbal, reizen we naar de 2^de school. Hier herhalen we het kunstje.

Om 15.00 sluit de school en rijden we zo’n 150 km over zandwegen en provinciale asfaltwegen over uitgestrekte pampas. We zwaaien naar een gaucho ter paard, die zijn 30 koeien verplaatst naar een ander stuk weiland. Een arend zit op een paal, een valk bidt in de lucht. Het is herfst hier, de wind wat fris en de zon nog fel genoeg om letterlijk miljarden roze en gele herfstbloemen in de pampas te laten ontspruiten. Een kleurrijk tapijt dat is uitgerold over de heuvels en reikt tot aan de horizon.

Om 16.00 komen we aan in het huisje en de lokale jeugd staat te trappelen van ongeduld. De volleybal training staat op de agenda. Gimena, Rodrigo, Macarena, Dorrila, Marco en alle anderen dragen de ballen en lopen met ons mee om de hoofdweg over te steken naar het betonnen veldje. Hier staan ook de oudere jongeren met brommers en motoren. Peukje op de lip, petje achter over en met een stoere blik knikken ze een keer goedendag. Erg spraakzaam zijn ze niet, maar dat komt wel los bij het spelen.

Met een foute grap naar een van de grootste praatjesmakers, houden de oudere jongeren zich wat gedeisd bij een oefening. “Door de knieen gek, je staat er als een manke opa bij.” Voor gek gezet door een ‘gringo’, ze lachen zich de bulten en de gek ook. Voor 5 minuten hebben ze wat concentratie te pakken om de oefening te volgen. Daarna volgt weer wat chaos en gekloot.

Wanneer de aanval wordt geoefend, staan ze te popelen. Vechtend om een plek op de eerste rang vallen ze direct stil bij elke tip die wordt gegeven. En het partijtje dat volgt wordt gespeeld alsof het de finale van de wereldbeker voetbal is. Vier lampjes van 500W worden aangezet om het veld wat te belichten na zonsondergang. Net genoeg om de bal te zien, want van stoppen willen ze niet weten. Zelfs de stoerste van de groep vraagt na afloop of we niet ook in het weekend kunnen spelen. Een bal alleen is niet genoeg, ze willen leren van de ‘profe’.

Uitgeput lopen we naar huis en brengen we de kleintjes naar huis. In het huisje steken we de openhaard aan, kopen wat vlees (de verkoopster vraagt telkens weer of 1 stuk vlees per persoon niet onvoldoende is) en groente (lastiger te vinden). We proberen ons met internet te verbinden om mails te sturen, coordineren wat via de telefoon en drinken een klein pilsje.

Zo komen we de week door, om de weekenden naar Salto stad of Montevideo te gaan. En rijden we zo af en toe motor. Iets van een honda, 125cc en het heeft ook 2 wielen. Wat lullig dat de band lek ging tussen de koeien. Maar al gauw kwam het hulpje van doktor Ramon aangereden om de band te plakken. Ook volgen we FC Twente via internet radio of fixen we dagelijkse problemen: electriciteit dat uitvalt of emmers plaatsen in het huisje op plekken waar het lijkt bij een goede regenbui.

Back to the basics, voor zolang het nog kan.

Photos: Avonturen in het binnenland

brulboom — Wed, 23 Mar 2011 00:56:00 GMT

Foto's van ons vrijwilligerswerk bij de viering van het 200-jarig bestaan van Uruguay in Mercedes, rodeo met gauchos, Braziliaans carnaval in Artigas en ons bezoek aan Salto.

Van de Cabo, naar Perito, naar mini Rio!

brulboom — Wed, 23 Mar 2011 00:55:00 GMT

Tijd geleden dat we iets op deze blog schreven. Het is hier zomer, carnaval, er is van alles leuks te doen, dus we genieten en we hebben veel werk. Teveel dus, waardoor we af en toe vergeten nog een stuk op deze website te posten. Uiteraard speelt ook mee dat we vier weken volledig ‘disconnected’ waren door onze vakantie met Jos en Ria.

De dag voor kerst hebben we Jos & Ria van het vliegtuig opgehaald. Leuk om ze weer te zien na een half jaar! En gezellig met kerst toch familie over de vloer! Na een geslaagde kerst bij de ouders van Oski, onze huisgenoot, waar in gebarentaal en met ons als tolk gecommuniceerd moest worden hebben we stoom afgeblazen aan de kust van Uruguay: Cabo Polonio. Zeeleeuwen in de achtertuin, water halen uit de put, kaarsjes bij gebrek aan elektriciteit, beach volley en tennis, beentjes languit, zelfgemaakte barbecue met super biefstuk (Jos als aseador!), lekkere wijntjes op een terras met reggae muziek en prinsessenbedden (Ria onder een muskietennet, roepende: Prinses Ria!). Helemaal top!

Onze volgende stop was Ushuaia, el culo del mundo! Aan het eind van de wereld vierden we het eind van 2010 in een tangobar waar we de hele avond hebben staan dansen (ook Mark!) op een oneindige goude oude madly ;-(…..hilarisch!

Daarna was het tijd om pinguïns te bezoeken en verder te reizen naar puerto Natales waar we tijdens de reis werden verrast door dolfijnen die naast de boot showtjes aan het geven waren! Puerto Natales is niet heel bijzonder, maar daarentegen is het park Torres del Paine, wat er vlakbij ligt, helemaal geweldig! We liepen van hut naar hut door prachtige, ongerepte natuur met gletsjers, meren met ijsblokken in het water, bergen, mooie vegetatie en veel mooie vogels, lama's en andere beesten! Slapen in berghutten was ook weer top; iedereen in dezelfde stemming; moe, tevreden en onder de indruk van de mooie natuur! Voor Ria was het wel even wennen met Jos plus vier grote russen in 1 kamer :-)!

Het volgende spektakel dat op het programma stond was een bezoek aan el Calafate, waar we geen zeeleeuwen maar flamingo's in de tuin hadden, en waar we uiteraard een bezoek moesten brengen aan de gletsjer Perito Moreno. Je weet niet wat je meemaakt als je daar voor staat. De enorme grootte en hoogte van de gletsjer en het indrukwekkende geluid van afbrokkelende stukken ijs!

Het laatste dorpje dat we bezochten bevindt zich binnen de grenzen van een nationaal gletsjerpark en heet: ‘el Chalten’ . Een dorpje met een handje vol huizen en voor de rest niks anders dan hostels, restaurantjes, touroperators, winkeltjes en honden. Heerlijk dorpje als basis voor prachtige wandelingen, boottochtjes en beklimmingen van en wandelingen op een gletsjer. Digna en Mark konden deze kans uiteraard niet laten schieten en zijn met spikes onder de schoenen de gletsjer opgegaan!

Zoals alle vakanties ging de vakantie veel te snel maar hebben we enorm veel meegemaakt! Vandaar ook dat ik hier niet alles heb beschreven over bijvoorbeeld Montevideo en Buenos Aires. Die verhalen houden jullie te goed of hebben jullie al van Jos en Ria gehoord!

De rest van de zomer hebben we genoten van het heerlijke weer hier, beach volleybaltoernooitjes, uitstapjes naar de kust, carnaval in Artigas (Rio de Janeiro in het klein) en het apercero Valentin. Het apercero Valentin is een groots gauchofeest wat gehouden werd naast de polikliniek van Ramon Soto, de dokter waar we binnen het project mee werken. Prachtig om zoveel gauchos samen te zien en indrukwekkend om een keer rodeo's te zien waar de mannen tot het uiterste gaan om op wilde paarden te blijven zitten (soms dus ook vallen).

Naast alle leuke dingen, die meestal in het weekend plaatsvinden zijn we vanaf medio januari ook weer keihard aan de slag voor het project (te lezen op onze website: www.movimientofoundation.com). Er is nog veel te doen voordat we in april kunnen beginnen met het implementeren van het programma. De ene deadline is geweest en dan volgt de volgende alweer om alles maar op tijd af te krijgen. Even doorzetten dus, en dan in april met het programma op de schooltjes aan de slag. We zullen dan in Biassini gaan wonen, een dorpje in the middle of nowhere waar we een huisje hebben kunnen regelen om vanuit daar elke dag naar de schooltjes te reizen. Spannend hoe het zal gaan lopen!

Photos: Carnaval en aan de kust

brulboom — Sun, 20 Feb 2011 01:34:00 GMT

Foto's van Mark's overwinning beach volleybal in Piriapolis, weekendje weg in Punta Rubia met vrienden en optocht carnaval in Montevideo.

Photos: Vakantie

brulboom — Wed, 26 Jan 2011 01:26:00 GMT

Fotos van onze vakantie met Jos en Ria in Cabo Polonio en 3 weken in Patagonia, zuid Argentinie en Chili

Photos: Sinterklaas en binnenlanden

brulboom — Thu, 9 Dec 2010 04:29:00 GMT

Foto's van onze Uruguayaanse Sinterklaasviering, bezoek aan Artigas en Salto met de dikke vissen gevangen!

El classico, Sinterklaas en grote vangsten!

brulboom — Thu, 9 Dec 2010 04:15:00 GMT

De nieuwe aanwinst in ons huis is een vriend van Oski, genaamd Andres, die momenteel in Spanje woont, in een dorpje naast lloret de mar. Als vakantie komt hij elk jaar overwinteren in Uruguay om uiteraard zijn ouders, vrienden en andere familie te bezoeken. Dit jaar denkt hij erover om drie maanden te blijven, waarvan eentje in Montevideo. Tot ongeveer 10 December verblijft hij in de kamer die Remy zojuist heeft verlaten.

Gezellige vent, en het eerste weekend nodigt hij ons uit voor zijn veraardag bij zijn moeder in huis in la floreste,een prachtig kustplaatsje. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen en dus genoten we van lekker eten, een potje voetbal op het strand en de eerste keer dit jaar in zee!

In hetzelfde weekend, op zondag, vond de spectaculaire voetbalclassico plaats! Een duel tussen de twee grootste clubs van Uruguay, die allebei ook nog in de race waren voor het kampioenschap. Dit mag je niet missen dus zijn we voor veel te dure kaartjes (35 euro, is hier heel duur voor voetbal!, normaal kost een wedstrijd zo'n 5-8 euro) via een doorverkoper op straat, binnengekomen! In de kiosken waar ze de normale kaarten verkochten namelijk, waren de 60000 kaarten in een half uur uitverkocht! Helaas was de wedstrijd slecht en eindigde in 0-0 maar het spektakel met al die temperamentvolle Zuid Amerikanen was geweldig!

Omdat we het weekend van 5 december in Salto waren moest Sinterklaas gevierd worden in het weekend ervoor. Want Sinterklaas kunnen we natuurlijk niet vergeten. Als kado van Han hadden we een tegoedbon gekregen voor een typisch Nederland pakket, en dus hadden we die nu ingeschakeld en waren we voorzien van pepernoten, schuimpjes, marsepijn, kikkers en chocomunten! Nogmaals dank, Han! Ook hadden we bedacht om via lootjestrekken.nl met wat Uruguyaanse vrienden lootjes te trekken. Ondanks de gebruiksaanwijzingen van Digna, bleek dit een behoorlijke uitdaging, evenals voor ons de gedichten in het Spaans. Moeilijk moeilijk en maar een rare traditie maar uiteindelijk verschenen er geweldige gedichten en kadootjes en zijn wij ook geslaagd voor het examen 'spaans dichten'. Jippie, we gaan vooruit!

De week daarna dus richting het noorden. Allereerst waren we uitgenodigd door het hoofd van de provincie Artigas om daar ons project te laten zien en een tour te maken langs schooltjes; daar waar ons project ook goed geïmplementeerd zou kunnen worden. Tevens twee interviews voor de tv. Super grappig, op van die mooie lokale zenders waar alle gaucho’s naar kijken! Wederom een mooie eraring en heel goed voor ons project! De dag erna Dr. Cordoba op bezoek, die de directeur is van een gezondheidsorganisatie van de overheid. Vrij belangrijk dus. De dagen erna onze laatste bezoekjes aan de scholen voor de zomervakantie, om onze eerste versie van het spel te testen. Mooie en interessant bezoekjes met super leuke kindjes die ons altijd veel energie geven om hard voor het project te werken! (meer over deze drie bezoeken is te lezen op www.movimientofoundation.nl).

In het weekend na deze intensieve week, het weekend van 4 en 5 december was het tijd om even lekker uit te rusten. Voor Mark noodzakelijk want die was geveld door de hitte (zo'n 38 graden en hele sterke zon). 1,5 dag in bed met een koude doek op de kop deed wonderen! Zondag namelijk allebei weer topfit om om half acht met Oscar, een vriend in Salto, te gaan vissen in de rivier! Oscar heeft een bootje en had ons uitgenodigd! Wat een leven op zo'n bootje op de rivier! Varen, kletsen, koelbox mee en visjes vangen. Vooral voor Mark een droom, maar ook Digna beviel het maar al te goed! 8 prachtige, behoorlijke grote vissen gevangen, maar met een kusje op de kop (zoals in het tv programma) weer terug het water in gelaten! 's Middags een lekker biertje in de schaduw en Digna kon het uiteraard niet laten even een duik in de rivier te nemen. Daarna met een schoenendoos vol super lekkere grote aardbeien (kadootje van Oscar) in de bus terug naar Montevideo. Op naar nog drie weken hard werken voordat de ouders van Digna komen en vier weken vakantie kan beginnen!

Photos: Huisuitje en safari

brulboom — Mon, 15 Nov 2010 01:59:00 GMT

Foto's van ons huisuitje in Montevideo en een Uruguayaanse safari in Salto. Een recent fotoverslag van ons bezoek aan Valentin is hier te vinden: www.movimientofoundation.com

Uruguayaanse Safari en vertrek Remy

brulboom — Fri, 12 Nov 2010 03:43:00 GMT

De zomer komt eraan en vooral Digna heeft daardoor weer een beetje extra energie om de laatste weekjes voor onze vakantie er nog even tegenaan te gaan. Al hebben we echt zin in een paar weekjes niks en gezellig met de ouders van Digna naar Patagonie te gaan voor een portie toerisme. Dat krijg je als de routine erin sluipt en de lange werkweken achter de computer ons een beetje gaan opbreken. Met kerstmuziek proberen we alvast een vakantie/kerstgevoel op te wekken omdat het weer (zomer!) en de stad ons dat gevoel niet geven. Hier nog geen kersthits op de radio, geen etalages vol Kerstmannen en geen verlichting in de bomen. Misschien dat het nog komt…..

Vorige week zijn we weer naar ons projectgebied gegaan voor een paar vermoeiende dagen met workshopjes in de klasjes en met vooral heel veel spaans praten. Dit gaat steeds beter maar kost toch altijd wel veel energie. Echter maakte onze Uruguayaanse safari veel goed! Vorig bezoek hebben we een gaucho ontmoet in een pulperia (winkel/bar) in the middle of knowhere. Hij nodige ons uit om een keer langs te komen op zijn ranch. Zo’n aanbieding laten we natuurlijk niet schieten en met een Jeep uit het jaar nul, die we van dokter Soto konden lenen zijn we nog verder het platteland ingehobbeld.

Wat een belevenis, het leek net een safari, maar dan tussen de koeien en schapen. Aangekomen op de ranch werden we verwelkomd door de kelner die net bezig was een lekkere hartige taart te bakken. De dueno kwam een beetje later, die was nog te paard om de schapen bij elkaar te lokken. We kregen een rondleiding op de ranch, inclusief de slachtplaats.....geen fijne plek! Maar het idee dat de beesten hier een geweldig leven hebben en het vlees dus niet biologischer kan, maakt een boel goed. Geen volgespoten koeien in kleine hokken, waardoor het vlees ook een stuk lekkerder is! Kunnen we in Nederland wat van leren!

Na een biertje en een hartige taart was het tijd om weer met de jeep terug te gaan naar het huis van dokter Soto. Gelukkig werkten de lichten van de jeep, alleen kregen we hem niet meer aangeslingerd. Motorklep open, telefoontje aan dokter Soto voor het geheim en daar ging ie weer! Hobbel de hobbel, stuiter de stuiter, op naar bed, met iemand achterin die de benzine jerrycan met een steen dicht moest drukken om niet te veel benzine te verliezen!

Gelukkig achteraf dat we nu zo’n mooi avontuur beleefd hebben, want eigenlijk zou Mark helemaal niet meegegaan zijn. Die zou namelijk tegen de wereldtop spelen in de Zuid Amerikaanse Champions league voor volleybal, met de landskampioen van Uruguay. Helaas door een blessure heeft de coach voor meer zekerheid gekozen en kon Mark, na behandelingen van de fysiotherapeut van het beste voetbalteam van Uruguay en een heleboel poespas, toch thuisblijven. Achteraf misschien wel goed, want tegen de landskampioenen van Argentinië en Brazilië had hij waarschijnlijk een helm nodig gehad.

Remy, onze Zwitserse huisgenoot, heeft er inmiddels alweer drie maanden opzitten en heeft deze week ons huis verlaten om nog twee maanden te reizen in Zuid Amerika. Na een bezoek aan mercado puerto (een treinstation vol met barbequeplaatsen waar je van alles kunt eten), een carnaval museum, een pannenkoekenfeestje en een dikke knuffel hebben we hem uitgezwaaid. De kamer is dus weer leeg en het huis bestaat nu weer uit ons en Oski.

Photos: Oktober in Montevideo

brulboom — Sun, 31 Oct 2010 09:04:00 GMT

De verjaardag van Digna, volleybal, vlees eten en nog meer vlees.

Photos: Cabo Polonio, Cordoba en bezoek Valentin

brulboom — Fri, 15 Oct 2010 02:11:00 GMT

Foto's van weekendje Cabo Polonio, Cordoba in Argentinie (volleybal en stad) en ons vierde bezoek aan Valentin.

Lange weken, mooi leven

brulboom — Fri, 15 Oct 2010 02:02:00 GMT

Macanudo, vamos rapidos. De tijd vliegt voorbij en we hebben flink wat achter de culo. We zitten al over een kwart van ons geplande verbijf in Uruguay. Meer en meer maken we onderdeel uit van Uruguay en haar reilen en zeilen, maar worden we nog meer Europees gezien onze overvolle agendas. Que paso?

In het weekend van 24 tot en met 27 september waren Joyce en Bram op bezoek in Uruguay. Na een hektische aankomst en een klein biertje in de oude stad, hebben we de dag erop de bus genomen naar het zogenaamde Paradijs van Uruguay: Cabo Polonio.

Concept: geen elektriciteit, geen verkeer en achter rijen van duinen een dorpje op een kaap in een natuur reservaat. Huisje huren op het strand, zonnetje, hangmat, parrilla en even helemaal niks. Behalve voor padvinder Bram, die het halve weekend het vuur niet aan kon krijgen.

De enige andere inspanning was De Grote Zoektocht naar een zeeleeuw. Die zouden daar wild rondhobbelen. Survivaltocht over rotsen in zee, verrekijker mee (zoals alle Uruguayanen) en na uren zoeken, ja! Kijk daar zwemt er een. Dik content naar attractie 2: de vuurtoren. Babbeltje maken met de opzichter, die ons verwijst naar het achterdek van de vuurtoren (vuurtoren jargon). Liggen er 100.000 van die dikzakken op steenworpafstand te mekkeren. Super mooi, net als de gespotte walvis.

De week erop zijn we naar Corboba, Argentinie gegaan. Mark had een volleybaltoernooi en Digna kon ook gezellig mee. De organisatie was Zuid Amerikaans. We hebben 15h in de bus gezeten voor 3 wedstrijden van 2 sets in 3 dagen. Het was desondanks vermoeiend, door het bier, de schreeuwende hockey sletjes en het vele spaans. Top weekendje, wederom.

We vinden beide onze eigen activiteiten, niet geheel verkeerd als je alles al samen doet. Maar in Uruguay is het allemaal soms even net niet. Zo is Mark gevraagd om met de landskampioen van Uruguay voor een week mee te gaan naar de Zuid Amerikaanse beker volleybal in Argentinie, eind oktober. Vet. Serieuze aangelegenheid, waar ze spelen tegen de wereldtop uit o.m. Brazilie en Argentinie. Maar trainingen bestaan soms uit potjes 'jokeren' in een schuurtje, terwijl de helft van de selectie maar komt opdagen. De trainer en zijn ontelbare assistenten geven de voorkeur aan een mate.

Digna speelt candombe, een trommel die door de Afrikaanse slaven naar Uruguay is gebracht. Elke avond is er in Montevideo wel een optocht in de straten, erg sfeervol. Ze heeft privelessen, of althans dat is de bedoeling. Maar na 3 weken 3 keer voor een gesloten deur en ondanks goede beloftes van amigo Miguel, lijkt toch de tennis het te gaan winnen.

En het werk? Werkweken van soms 60h, hebben we bijna een prijs gewonnen, zijn we net terug uit Valentin (vet leuk wederom) en ervaren we wat eten op het platteland inhoudt. Het lijstje: koeiendarm, nieren, klieren, caipibara, gordeldier, emu en haar eieren zo groot als handballen. Ricisimo!

Photos: Vrije tijd en werk (september)

brulboom — Wed, 15 Sep 2010 07:48:00 GMT

Foto's van Buenos Aires, volleybal en het nieuwe kantoor van Movimiento

De Bevalling en magnetroneieren

brulboom — Wed, 15 Sep 2010 07:18:00 GMT

In het eerste weekend van september zijn we naar Buenos Aires gereisd om vrienden van Mark, Joyce en Bram, te bezoeken. Terwijl Bram nog zijn werkverplichtingen afwerkte op de vrijdag (congres), gingen we met Joyce op jacht. We wilden namelijk tickets bemachtigen voor een wedstrijd van Boca Juniors. Met de bus reisden we naar de beruchte buurt La Boca, naar La Bombanera (het stadion). Helaas verkopen ze zonder een clubkaart geen goedkope kaartjes meer. En door onze gringo looks betekent dat ruim 60 dollar. Balen!

Na een wandeling door het toeristische hart van La Boca, even een taartje gegeten. Digna keek na de 3^de hap wat moeilijk. Tijdens de 4^de hap trok ze een gezicht van een pasgeboren koe, pufte een keertje en trok haar wangen tot over de wenkbrauwen. En zo geschiedde de geboorte van 1cm verstandskieswortel. Die kwam even uit de wond zetten in haar kaak. Het misterie van 3 maanden verstandskiesleed was ontrafeld. De kaakchirurg van het MST was iets vergeten.

Na een gezellig weekendje met Bram en Joyce, die we eind september weer in Uruguay gaan zien, hebben we de boot teruggepakt naar Montevideo. Gelukkig was de jaarlijkse storm Santa Roza gaan liggen en breekt de lente daarmee aan. De rambla vult zich met sporters, families, vissers en verliefde stelletjes. Altijd met een thermos onder de arm en maté in de hand. Ratelende straatverkopers (‘mani mani! mani mani!’) met duwwagentjes en een dampend schoorsteentje verkopen suikerpinda's. Langs de rambla rijen geparkeerde auto’s, soms met foute muziek eruit gestampt. En menigeen druk bellend met hun mobiel, tijdsverdrijf nummer 1 in Uruguay.

In het binnenland gaat dit anders. Daar zit men op een zonnige dag het liefste langs de afrit van de snelweg. Alsof op een camping, zij aan zij de auto geparkeerd in de berm. Stoeltje eruit, tafeltje erbij en onverstoord tussen het geraas van de auto’s en ronkende dieselvrachtauto’s. Lekker.

Sinds 2 weken zitten we in een nieuw kantoor. In een oud bankgebouw, in hartje centrum Montevideo. Tevens heeft er een oud kunstenaar gewoond, wiens werk hier na zijn overleden wordt bewaard door een stichting naar hem vernoemd: Manuel Espinola Gomez. Het gebouw heeft een grote kelder waar bij tijd en wijlen oerkreten vandaan komen. De histerie van deze creatieve therapien, duistere kamers, oude piano’s, gevel met grafitti en vele kunst maken het gebouw tot een bizarre plek om te werken. We zijn er al erg op gesteld; excentrieker dan de Zuid As.

We krijgen meer en meer het gevoel hier te leven. Als bewoners van de stad, niet meer als passanten. Het stadium van nieuwigheid is er vanaf. De belangrijke routes van de bussen zijn bekend. Zondag naar de markt, met een maté onder de arm. Volleybalwedstrijdje de dag ervoor. Avondje een bar pakken met deze of gene. Training op maandag of woensdag. Projectplan afleveren bij de minister van volksgezondheid. Heen en weer naar de office. Digna begint met de candombe lessen. Een schoonmaakrooster in huis. En wekelijks bezoeken we de wasserette. Como andas?

En Oski, onze huisgenoot, is nog altijd even attent op zijn eigen manier. Hij heeft voor ons een plastic magnetron eiermaker gekocht, ook voor het maken van een omelette. Precies wat we nog misten hier.

Photos: Verjaardag Mark

brulboom — Tue, 31 Aug 2010 11:16:00 GMT

Foto's van Mark's verjaardag en de dingen in Montevideo

Uruguayaanse verjaardag

brulboom — Tue, 31 Aug 2010 11:08:00 GMT

We zijn weer helemaal het baasje. De virus aanval van 2 weken is doorstaan. En met een week vertraging zijn we alsnog naar het projectgebied geweest, hier te lezen. De foto’s zijn eerder geupload. Dankzij dit bezoek zijn we allebei weer helemaal vol energie na het warme onthaal door de kinderen en leraren. En dat hadden we even nodig na alle lange werkdagen, computerfrustraties en discussies in EngSpanol.

De taal is sowieso een hilariteit op zijn tijd. Zo hebben de schaarse Uruguayanen die Engels praten soms een moeilijk accent. Als je wordt gevraagd om de “sheep” te besturen, de jeep die letterlijk naast een schaap staat, dan kijk je raar op. En op zijn beurt is Digna altijd bankzitter bij de volleybal. Want een “afuera” is geen buitenaanvaller, maar zit op de bank (buiten het veld). Ze noemen de buitenaanvaller “punta”, weer iets anders dan een puta.

Desondanks gaan we vooruit. Vooral Digna pakt het snel op. Onze nieuwe huisgenoot Remy (Zurich) staat soms versteld. Maar na 2 uur Spaans praten hebben we allebei het idee de marathon gelopen te hebben. Helemaal kapot. Maar nog vervelender is dat het geduld van de gesprekspartner keer op keer op de proef gesteld wordt. Gelukkig hebben ze de tijd hier.

Over tijd gesproken, we worden al echte Uruguayanen. Zo kwam Mark 1,5h te laat op zijn eigen verjaardagsfeestje. Zaterdag de 28^ste vierde hij met een asado (barbecue) zijn 27^ste verjaardag. Omdat iedereen al ruim op tijd was uitgenodigd en 3 dagen van te voren bleek dat de eerste competitiewedstrijd samen viel met de asado, werd het even wat schuiven. De wedstrijd begon natuurlijk veel later. En er volgde een lange, maar zinnerende 5 setter tegen de voormalig landskampioen. Ondanks het 3-2 verlies een top resultaat.

Op de zondag zijn we met een lichte kater naar een voetbalwedstrijd gegaan. Nacional (het Ajax van Uruguay, oud club van Suarez) speelde tegen het nietige Fenix. Het blameerde zichzelf met een 3-0 verlies. En aangezien we op clubjacht zijn, we moeten toch een club supporten dit jaar, maakt Penarol een betere kans om ons clubbie te worden.

Voor de komende dagen moeten we het concept rapport opsturen naar een van onze subsidieverstrekkers (Plan Ceibal). Tezamen met de verhuizing naar een ander kantoor een erg druk. Gelukkig staat vrijdag een trip naar Buenos Aires op de agenda. Hier ontmoeten we Bram en Joyce. We kijken er enorm naar uit!

PS: nog heel veel dank voor alle felicitaties, leuk om wat te horen uit Nederland!

Photos: Valentin August 2010

brulboom — Sat, 28 Aug 2010 09:11:00 GMT

Second visit in project area around Valentin