Przeprowadzka, czyli Magda i Przemek w podrozy

Globalizacja

magda — Thu, 12 Nov 2009 21:55:00 GMT

W Litang, małym tybetańskim miasteczku, wysoko na 4100 m npm, Przemek kupił sobie kapelusz. Taki a la cowboy’ski, ale tak na prawdę to tybetański. To miała być pamiątka z Chin. Chuchał i dmuchał na ten kapelusz przez kolejne dwa miesiące, żeby się nie zniszczył, żeby nie zmókł w deszczu, żeby się nie rozpadł. W końcu to fajna, oryginalna pamiątka.

Jakieś dwa i pół miesiąca później jesteśmy w Zakopanem. Idziemy przez Krupówki. Kilka razy mijają nas faceci w identycznych kapeluszach jak ten, który Przemek kupił na dalekiej chińskiej prowincji. Kapelusze do kupienia w sklepach z pamiątkami w Zakopanem. Obok nich też inne specjały typu maski jakby rodem z Indonezji czy Malezji i inne drewniane figurki. Chcemy sobie kupić na pamiątkę drewnianą figurkę Jezusa, takiego jakiego można zobaczyć na niektórych nagrobkach na Pęksowym Brzysku. Jezuska znajdujemy tylko w jednym sklepie. Wszystkie inne pamiątki są prawdopodobnie z Azji.

Tak więc drogi podróżniku – jeśli nie chcesz taszczyć ze sobą pamiątek z podróży po Azji, to przyjedź się w nie zaopatrzyć w Zakopanem :) Globalizacja jest faktem :)

Oto Polska właśnie

magda — Sat, 7 Nov 2009 00:46:00 GMT

Ze Lwowa do Przemyśla jedziemy polskim PKSem. Trudno ocenić wiek pojazdu, ale nie zdziwię się, jeśli jesteśmy rówieśnikami. Ostatni raz pojazdem o takim standardzie jechaliśmy w Birmie. Połamane oparcia, powyrywane i leżące luzem siedzenia, syf w luku bagażowym taki, że strach plecaki ładować.

Na przejście graniczne do Medyki przyjeżdżamy bardzo szybko. Autobus przywołany jest na bok i poddany zostaje gruntownemu przeglądowi. Celnicy szukają fajek i wódy. W autobusie niewiele znajdują, więc przeszukują nas. Istnieje w naszym pięknym kraju domniemanie niewinności, ale celnicy mają to w głębokim poważaniu i każdego z nas taktują jak przemytnika. Grzebią długo w bagażach, a ja się cieszę, że wiozę brudne majtki. Niech mają za “wzorową” obsługę klienta.

W Przemyślu wkraczamy na dworzec PKP. Na tablicy z odjazdami informacja, że pociąg do Gliwic ma odjechać o 11.30, ale ma 30 minut opóźnienia. Jest 11.45. Kasy są cztery, ale otwarta tylko jedna. Kolejka długa. Stajemy. Powoli przesuwamy się do przodu. 11.55. Przed nami w kolejce obcokrajowiec. Mówi kasjerce głośno i wyraźnie “Cracow” i pokazuje na palcach liczbę dwa. Ona równie głośno i wyraźnie pyta go piękna polszczyzną: “A na którą godzinę chciałby pan do tego Krakowa?”. Obcokrajowiec nie wie co się dzieje. Pomagamy mu więc kupić bilety.

W ostatniej minucie wbiegamy na peron. Na wyświetlaczu widzimy, że opóźnienie pociągu wzrosło do 50 minut. Pojąć nie możemy jak to możliwe, że pociąg Inter City wyjeżdża ze stacji początkowej z takim opóźnieniem.

Wchodzimy do wagonu i szukamy naszego przedziału. W nim osiem miejsc i tylu samo pasażerów. Nie ma gdzie położyć plecaków, bo każdy jedzie z bagażem. Inne przedziały w całym wagonie puste. Potem na trasie dosiadają w nie pojedyncze osoby. My ciśniemy się w komplecie. Z nami w przedziale obcokrajowcy. Jak się okazuje Australijczycy. Czujemy się jak debile, bo przy kupowaniu biletu powiedzieliśmy im, żeby brali połowę tańszą drugą klasę (mieli ochotę na pierwszą), bo pierwsza nie warta jest swojej ceny. Jak im teraz spojrzeć w oczy? Tłumaczymy się, że taki pechowy pociąg, ale pierwsze wrażenie na nich pewnie zostaje.

W końcu ruszamy. Jest gorąco, wręcz upalnie. Klimy oczywiście brak. Jedyna opcja to otwarte okna, ale wtedy jest przeraźliwie głośno. Przychodzi koleś z Warsu i serwuje nam “bezpłatny poczęstunek na koszt PKP”. Ryczeć mi się chce ze śmiechu jak słyszę o tym “bezpłatnym” poczęstunku.

Mijamy kolejne stacje. Na kilku z nich stoimy Bóg wie jak długo, żeby przepuścić inne pociągi. Pociąg, który z Przemyśla wyjechał po nas w pewnym momencie nas wyprzedza. Ukrainiec z naszego przedziału, który w Krakowie miał wsiadać w autobus do Paryża, robi się coraz bardziej nerwowy. Zdąży czy nie zdąży? Nie zdążył. Na peron w Krakowie wtaczamy się z ponad godzinnym opóźnieniem. Jego autobus do Paryża odjechał 20 minut wcześniej. Może na niego poczekali?

Wysiadają też Australiczycy i w końcu robi się trochę luźniej. Zaczynamy czytać gazety, które PKP – również “bezpłatnie” – nam sprezetowało. A tam po staremu – kłótnie polityków, wzajemne oskarżanie się, afery i aferki. Czy normalnie. Po polsku.

Nareszcie w Domu. Pierwszy raz po ponad dwóch latach.

Najdroższe Miasto Świata

magda — Wed, 4 Nov 2009 00:45:00 GMT

Jak sama nazwa wskazuje Najdroższe Miasto Świata jest najdroższym na świecie miastem. Po raz pierwszy przekonaliśmy się o tym, gdy szukaliśmy w necie jakiegoś w nim noclegu. Szybko okazało się, że to co wydawaliśmy np. w Wietnamie przez trzy dni na dwójkę z klimą, kablówką, internetem i śniadaniem, w Najdroższym Mieście Świata starcza na dwa łóżka w pokoju 14-osobowym w dosyć podłym hostelu na przedmieściach i to na jedną tylko noc. Wyszło więc, że trzeba tak zaplanować podróż, żeby do Najdroższego Miasta Świata przyjechać rano i wieczorem tego samego dnia z niego wyjechać. Jeden dzień to mało, ale jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma. Przyjechaliśmy więc rano, oddaliśmy do przechowalni bagaże i ruszyliśmy w kierunku Kremla i Placu Czerwonego. Przychodzimy, a tam co? Tłumy Leninów, Stalinów, carów różnych, a nawet i kilku Putinów się znalazło. Wszyscy etatowi i gotowi do pozowania i wspólnych zdjęć za drobną opłatą oczywiście. Sceneria wokół celebrytów przyznać trzeba, że cudna. Na Lenina – tego prawdziwego – nie zdążyliśmy się niestety załapać, bo pozwalają go oglądać tylko kilka godzin dziennie. Mam jednak wrażenie, że ci “Leninowie” kręcący się po okolicy jednak przyjemniejsi są dla oka niż ten psujący się w mauzoleum swego imienia.

Weszliśmy też do najdroższego domu handlowego w Najdroższym Mieście Świata. Tylko dla sportu, bo zakupów przecież nie planowaliśmy. Planowaliśmy za to skorzystać z toalety w tym cudnym przybytku. No i się okazało, że toaleta, owszem jest, ale skorzystać można z niej za opłatą. Od razu przypomnieliśmy sobie, że Najdroższe Miasto Świata leży w końcu w Rosji, więc tego typu sprawy trzeba tu ludziom wybaczać.

Posnuliśmy się trochę po mieście i wieczorem wsiedliśmy w kolejny pociąg. Przed nami była piąta z rzędu noc na kuszetce.

Rosyjskie poczucie stylu

magda — Sun, 1 Nov 2009 00:41:00 GMT

Gdyby dziś ogłosić w Rosji referendum w sprawie nowego stroju narodowego to – głowę damy sobie uciąć – wygrałby dres. Dres to w Rosji strój numer jeden. Dresy występują tu we wszystkich możliwych odmianach – są te z kreszu, jak i bawełniane, z kapturami i bez, z nogawkami poszerzanymi i z tymi z gumką. Do wyboru do koloru. Noszą je młodzi i starzy, kobiety i mężczyźni. Szczególną miłością zapałał naród rosyjski do marki Adidas. Podejrzewam, że Rosja jest głównym światowym odbiorcą podrabianych ubrań tej marki z Chin.

Drugim elementem stroju, który Rosjanie szczególnie ukochali są skarpetki. Nie ma znaczenia czy ma się na nogach półbuty, czy też może sandały albo klapki. Jak jest but to musi być też skarpetka. O ile w dresie chodzi według naszych obserwacji jakieś 50% populacji, to skarpetki do każdego rodzaju obuwia nosi już co najmniej 80% ludzi.

Trzecia kwestia, która rzuciła nam się w oczy, to swoboda z jaką Rosjanie traktują ubiór. W zasadzie należy im zazdrościć tego, że zupełnie nie przejmują się tym, że ich strój może kogoś zawstydzać czy dziwić. Grunt to dobrze się czuć i nie przejmować się tym, co inni o nas myślą. Jak się ten luz objawia? A no na przykład tak, że widzi się panów paradujących bez podkoszulek. Gdyby ci panowie paradowali z gołym torsem po plaży, a nie także kilkadziesiąt kilometrów od niej, albo gdyby ten ich tors wyglądał tak jak klata jakiegoś piłkarza to pewnie nic bym przeciwko łażeniu bez koszulki nie miała. W Rosji jednak w takim publicznym obnażaniu lubują się szczególnie panowie z mocno rozwiniętym tzw. mięśniem piwnym oraz obfitym owłosieniem.

A nasz rosyjski idol w kwestii stroju to pewnie młodzieniec, którego zobaczyliśmy przy jednym z klifów na wyspie Olchon (najbliższa plaża była jakieś 35km dalej). Młodzieniec ów miał na sobie tylko i wyłącznie kąpielówki z króliczkiem Playboya, białe skarpetki i sandały. Grunt to mieć styl.

Bajkał

magda — Tue, 27 Oct 2009 16:07:00 GMT

Gdy ktoś mówi, że Bajkał jest piękny to mówi prawdę. Trzeba przyznać, że trochę nas ta uroda Bajkału zatkała. Po prostu nie spodziewaliśmy się, że będzie aż tak dobrze. To niby tylko jezioro, ale jakie! Przejrzystość wody powala na kolana. Po horyzont woda. Góry, które ciągną się wzdłuż brzegu wyglądają prawie jak te w Nowej Zelandii. Do tego zieleń, wszędzie zieleń. I wędzone ryby. Wystarczy 25 rubli i człowiek staje się posiadaczem najlepszego pod słońcem wędzonego omula.

Jeśli kiedyś pokusimy się o sporządzenie rankingu najpiękniejszych krajobrazów w tej podróży, to Bajkał będzie na niej gdzieś blisko szczytu.

Mongolia - info praktyczne

magda — Sat, 24 Oct 2009 16:06:00 GMT

Wiza

Wizę załatwiliśmy w ambasadzie Pekinie. Wnioski są przyjmowane od 8.30 do 11.00. Do wniosku trzeba dołączyć jedno zdjęcie oraz kopię paszportu (strona ze zdjęciem). Wiza kosztuje 495RMB. Odbiór następnego dnia o 16.00. Teoretycznie istnieje serwis pięciodniowy za połowę ceny, ale w praktyce obcokrajowcom nie chciano wydawać wizy z 5-dniowym terminem czekania. Powiedziano nam, że jest ten serwis dostępny tylko dla Chińczyków.

Dojazd z Pekinu do Ułan Bator

Raz w tygodniu (na chwilę obecną są to wtorki) z Pekinu odjeżdża bezpośredni pociąg do Ułan Bator. Niestety najtańszy bilet na miejsce sypialne kosztuje $200.

My wybraliśmy opcję kombinowaną i bardziej czasochłonną, ale o wiele tańszą:
- o 17.00 odjeżdża z Pekinu nocny sypialny autobus do przygranicznego Erlian. Bilet kosztuje 180RMB i lepiej kupić go dzień wcześniej. Autobus przyjeżdża do Erlian około 5.30 rano.
- W Erlian za 50RMB za osobę można zorganizować przejazd przez granicę. Tamtejszej granicy nie można przekraczać pieszo. Już przy wysiadaniu z autobusu obeszło nas kilku panów oferujących usługi przewozu przez granicę.
- po stronie mongolskiej w Zamyn-Uud zawieziono nas pod dworzec kolejowy. Na dworcu są trzy bankomaty przyjmujące kart Visa i Mastercard. Na pierwszym piętrze są kasy biletowe. Jedna z kasjerek mówi po angielsku. Pociąg do Ułan Bator odjeżdża o 17.55. Bilet na miejsce sypialne w klasie o standardzie rosyjskich wagonów plackart (trzecia klasa) kosztował 16300T. Druga klasa (zamykany przedział z 4 miejscami sypialnymi) kosztował 27000T. Nie było żadnych problemów z miejscami na plackart. W pociągu można było wypożyczyć poszwę na poduszkę i prześcieradło za 1000T. Pociąg przyjechał na miejsce o 10.00 następnego dnia.
- koszt takiego kombinowanego przejazdu wyniósł około $50 za osobę.

Pieniądze

W Ułan Bator bankomatów jest całkiem sporo. Nie ma problemów z wyciąganiem pieniędzy kartami Visa i Mastercard. Bankomaty widzieliśmy także w Zamyn-Uud i Moron. Tam gdzie nie było bankomatów można było wybierać pieniądze z karty w okienku w punktach Western Union lub wymienić walutę w kantorze. $1 = 1500T.

Ułan Bator

W stolicy spaliśmy w trzech różnych hostelach (Naadam + szczyt sezonu wymusił na nas częste przenoszenie się):
- UB Guesthouse – w samym centrum, jakieś 150m od Flower Center. Można wcześniej zadzwonić albo wysłać maila uprzedzając o przyjeździe to wtedy ktoś wyjedzie na dworzec. Łóżko w dormie za $6, dwójki za $16 i $18. W tych cenach jest proste śniadanie (chleb, dżem, herbata). Darmowy internet, także wi-fi. Fajny klimat.
- Nassam Gueshouse – też w centrum, na tyłach Flower Center. Dorm za $8. Hostel mieści się w 6 mieszkaniach, w każdym z nich są dwa pokoje z sześcioma łóżkami + łazienka + kuchnia. Czysto i fajnie zlokalizowane, ale trochę bez klimatu.
- Golden Gobi – jakieś 150m od State Department Store. Hostel jest ok, ale prowadząca go kobieta bardzo nieprzyjemna, więc nie wspominamy tego miejsca najlepiej. Dorm za $6. Dwójki za $18 i $20. Wi-fi w recepcji za darmo. Internet stacjonarny za 500T/h.

Objazd po Mongolii

Kierowcę i samochód załatwiliśmy przez UB Guesthouse. W porównaniu z innymi guesthousami, które udało nam się sprawdzić oferowali najlepszą cenę. W trasę pojechaliśmy na 12 dni, z tego 4 były bez jazdy. Za samochód (w tym benzynę), kierowcę i przewodnika-tłumacza zapłaciliśmy po $221 za osobę przy pięciu osobach. Kierowcę i samochód można zorganizować z dnia na dzień. Hostel oferuje dwie standardowe trasy, ale można je modyfikować, albo podróżować według własnego planu. Dodatkowe koszty były następujące:

- noclegi – spaliśmy w gerach. Kosztowało nas to zawsze 5000T (około $3.5). W tej cenie było proste śniadanie oraz kolacja.
- opłaty drogowe. Mieliśmy ich na trasie w sumie pięć. Koszt każdej to 800T za samochód.
- wstęp do parków narodowych. Byliśmy we dwóch, 3000T za osobę za każdy park
- trekking konny w okolicach jeziora Hovskol – wynajęcie konia kosztowało 7000T za dzień. Musieliśmy wynająć dodatkowego konia do transportu bagażu. Przewodnik kosztował 14000 za dzień. Wypożyczenie namiotu – 3000 na dwa dni.
- dodatkowe jedzenie (luncz) robiliśmy we własnym zakresie. W każdym miasteczku po drodze był co najmniej jeden sklep z podstawowymi produktami (chleb, kiełbasa, napoje itp). Ciężko było poza UB dostać świeże owoce i warzywa, więc dobrze jest zapas zabrać ze stolicy, lub kupować warzywa w słoikach (króluje polska firma Urbanek)

U nomadów, u których spaliśmy w gerach, nie było łazienek. Nie jest to jednak wielki problem, bo w miasteczkach zazwyczaj są publiczne łaźnie, gdzie można wziąć gorący prysznic za 1000T. Oczywiście trzeba się przygotować na to, że przez te miasteczka przejeżdża się co kilka dni, więc prysznic nie jest dostępny codziennie.

Przykładowe ceny produktów:
- 1.5 litra wody – około 600T
- czekolada – 1500
- chleb – 400-600
- piwo – 1000-1300
- obiad w porządnej restauracji dla lokalsów – 2000-2500
- obiad w restauracji dla turystów – od 4000
- khuushuur (rodzaj dużego pieroga z mięsem smażonym na głębokim oleju) 300 za sztukę
- internet – 500-600 za godzinę, na prowincji 800-1500

Przejazd w kierunku Rosji

- autobus do Ułan Ude odjeżdża codziennie o 7.30 rano, kosztuje 45000T. Autobus odjeżdża spod budynku Discovery Mongolia (tam też można wcześniej kupić bilet). W Ułan Ude jest się jakieś 12h później.
- pociąg na tej samej trasie kosztuje około 70000T

Naadam

magda — Tue, 20 Oct 2009 17:05:00 GMT

Naadam miał być główną atrakcją naszego pobytu w Mongolii. W tym dorocznym festiwalu w trzech konkurencjach – zapasach, łucznictwie i wyścigach konnych – walczą ze sobą najlepsi. Trafiło się nam tak, że Naadamy zobaczyliśmy trzy. Pierwszy był zupełnie przypadkowy. Jechaliśmy Furgonem znad Jeziora Białego w kierunku Tsetserleg, gdy minęła nas grupka jeźdźców na koniach. To był znak, że prawdopodobnie gdzieś w pobliżu trwa właśnie Naadam, a jeźdźcy udają się na linię startową wyścigu. Kawałek dalej rzeczywiście zobaczyliśmy zbiegowisko. To był mini-Naadam – organizowany był w malusieńkiej wiosce. Dowiedzieliśmy się, że zawodników było raptem po kilkunastu w każdej dyscyplinie. Gdy przyjechaliśmy akurat kończyły się zapasy, ale lada moment miał rozpocząć się wyścig koni. Ustawili się więc wszyscy – miejscowi i my, jedyni turyści – przy linii mety w oczekiwaniu na finał wyścigu. Po kilkunastu minutach na horyzoncie pojawiły się pierwsze konie. Konie pędziły, a na nich – na oklep – dzieci, nie starsze niż 12 lat. To właśnie maluchy w wieku od 5 do 12 są tradycyjnie dżokejami w tych wyścigach.

Na drugi Naadam – też zupełnie nieplanowany – trafiliśmy w Karakorum. Tu było już bardziej tłoczno, z turystami i wielkim tłumem lokalsów. Większość przyjechała na zawody konno, wystrojonych w najlepsze wyjściowe stroje. W Karakorum zobaczyliśmy zawody zapaśników i kolejne wyścigi konne. Stroje mongolskich zapaśników to jest to! ;)

Najstarszy baran świata

magda — Sat, 17 Oct 2009 17:05:00 GMT

Jest ciepły mongolski wieczór nad jeziorem zwanym Białym. Także tego dnia śpimy w gerze u nomadów i jak zwykle około 19.00 zbieramy się na kolację. Wiemy, że dziś znów będzie to co zwykle, czyli twarda, żylasta baranina z ziemniakami i ryżem lub makaronem. Wiemy też, że nie będzie wytwornie i smacznie, ale to w końcu Mongolia. Chodzi tylko o to, żeby zapełnić puste żołądki.

W gerze pojawia się nasza gospodyni z tacą zastawioną miseczkami z zupą. Wywołuje to poruszenie i ekscytację, bo zupy od nomadów jeszcze nie jedliśmy. Ger zapełnia się intensywnym aromatem starego barana, na co staramy się nie zwracać uwagi. Podnosimy łyżki do ust i prawie równocześnie rzucamy je z powrotem w miski. Mongolskiej zupy nie można porównać z niczym co jedliśmy do tej pory. Rozmoczone kluchy w zupie przesyconej tłuszczem z najstarszego chyba barana na świecie. Kubkom smakowym nie udaje się zarejestrować nic poza smakiem starego zwierza. Wszyscy z obrzydzeniem odsuwamy od siebie zupę. Po chwili namysłu podejście numer dwa. Trzeba dać posiłkowi jeszcze jedną szansę. Próbujemy jeść sam makaron, ale śmierdzącą mazią nasiąknął na tyle, że smakuje tak samo jak ona. Doprawiamy makaron keczupem z nadzieją na przynajmniej częściowe zamaskowanie prawdy o tym posiłku, ale efekt jest żaden. Nic nie daje zatykanie nosa i przełykanie makaronu bez gryzienia. Poddajemy się. Stary baran z nami wygrywa. Wyciągamy chleb i po raz trzeci tego dnia jemy kanapki. Dobry chleb, o którym marzyliśmy przez całą Azję, zaczyna wychodzić nam bokami…

Dwa dni w siodle

magda — Wed, 14 Oct 2009 17:04:00 GMT

Po trzech dniach spędzonych głównie w trasie mieliśmy w końcu dotrzeć nad jezioro Hovskol. Ale wcześniej w Moron – jednym z większych mongolskich miast – raptem dwie godziny od jeziora, zostaliśmy zatrzymani przez policję. Wydawało nam się, że wszystko potrwa chwilę, bo limitu prędkości na pewno nie przekroczyliśmy. Ale kierowca jakoś nie wracał do samochodu. Po pół godzinie czekania dowiadujemy się, że prawo jazdy naszego kierowcy nie daje mu uprawnień do prowadzenia samochodu w takim rozmiarze, więc trwają negocjacje dotyczące wysokości mandatu. Trudno pojąć dlaczego ktoś, kto zawodowo zajmuje się przewozem ludzi Furgonem nie posiada właściwego prawa jazdy. Niby to nie nasza sprawa, ale to my spędziliśmy w sumie koło 1.5h na czekaniu. W końcu kierowca utargował mandat z 50tys do 5tys T. Pieniążki oczywiście od razu powędrowały do kieszeni pana policjanta. Gliniarz zabronił także naszemu kierowcy dalszego prowadzenia pojazdu, w związku z czym kolejne pół godziny czekaliśmy, aż jakiś znajomy przyjedzie i poprowadzi samochód przez miasto tylko po to, żeby za chwilę oddać ster w ręce naszego kierowcy…

Rano mieliśmy wyruszyć na konny trekking. Poprzedniego wieczoru umówiliśmy się z właścicielem koni na 10.00. Ten zjawił się koło 12.00 tłumacząc swoje spóźnienie tym, że koni swoich nie potrafił szybciej znaleźć. Rozeszły się gdzieś po okolicy, każdy w inną stronę i trzeba było je zebrać do kupy…

Wśród naszej piątki tylko para Anglików miała za sobą pewne (a dokładnie kilkudniowe) doświadczenie w jeździe na koniu. Przemek kiedyś kilka razy zasiadł na grzbiecie konia, ale to było w poprzednim tysiącleciu, więc dawno. Moje doświadczenie w jeździe na czworonogach ograniczało się do dwóch dni spędzonych 5 lat temu w Petrze w Jordanii na grzbiecie osła. Całe szczęście mongolskie konie są sporo niższe o tych znanych nam z Europy, bo inaczej już wejście na czworonoga byłoby przygodą samą w sobie. Tak więc jakoś wgrzebaliśmy się na konie i ruszyliśmy w drogę.

Od samego początku byliśmy zachwyceni. Nie wiedzieć czemu, świat oglądany z końskiego grzbietu wygląda jakoś inaczej, fajniej. Chyba po prostu bycie trochę wyżej nad ziemią daje inną perspektywę. Początkowo szliśmy przez łąkę, potem przez rzadki las, a za chwilę przez koryto wyschniętej rzeki, całe przykryte białymi jak śnieg kamieniami. Po jakiś 3 godzinach zatrzymaliśmy się w domu naszego przewodnika. Poczęstowano nam mongolskim tradycyjnym napojem, czyli herbatę parzoną w ciepłym mleku z odrobiną wody i sporą ilością soli. Ciekawe, że też nikt w Mongolii nie wpadł na to, żeby zamiast soli użyć cukru… Dostaliśmy też po misce domowego jogurtu, który okazał się być najlepszym jogurtem jaki dane nam było dotąd zjeść.

Na miejsce kempingowe dotarliśmy późnym popołudniem. Hovskol to ponoć najbardziej turystyczne miejsce w Mongolii. Jeśli jednak ktoś na myśl o turystycznym miejscu ma przed oczami np. Bangkok czy którąś z tajskich wysp, to nie o to tu chodzi. Turystów spoza Mongolii widzieliśmy może dziesięciu, tych lokalnych trochę więcej, ale w setce spokojnie się ta liczba mieściła.

Rozbiliśmy namioty, ugotowaliśmy sobie herbatę na wodzie z jeziora i rozpaliliśmy ogień. Wieczór był przeraźliwie chłodny. Ubrani we wszystkie ciuchy jakie zabraliśmy na trekking wbiliśmy się w śpiwory i próbowaliśmy zasnąć. Nie było to proste, bo mieliśmy do dyspozycji po jednej wąskiej karimacie na dwie osoby.

Rano wstaliśmy przemarznięci i obolali. Bolały nas tyłki, uda, a przede wszystkim kolana. A przed nami był kolejny dzień w siodle. Tym razem trasa wiodła prawie cały czas wąską ścieżką na zboczu dosyć stromego wzgórza, w dole którego mieniła się niewyobrażalnie czysta woda jeziora. Nie ukrywam, że trochę mnie ta trasa stresowała, bo ścieżka co chwila była przerywana wystającymi z ziemi korzeniami drzew. A koń, tak jak człowiek, czasem się potyka. Potknął się koń i mój i wszystkie inne. Za każdym razem skończyło się dobrze, ale stres był. Tym bardziej, że wcześniej nasłuchaliśmy się o dosyć często zdarzających się wśród niedoświadczonych jeźdźców upadkach.

Jedziemy na północ

magda — Sat, 10 Oct 2009 17:04:00 GMT

Tak sobie wymyśliliśmy, że w Mongolii zostaniemy ze trzy, może trzy i pół tygodnia. Że bardzo chcieliśmy zobaczyć w Ułan Bator doroczny festiwal Naadam, który miał odbyć się połowie lipca, to postanowiliśmy zobaczyć północ kraju przed festiwalem, a pustynię Gobi po nim.

Montowanie ekipy na objazd północy okazało się całkiem proste. W trzy godziny po przyjeździe do stolicy znaleźliśmy w naszym hostelu sympatyczną parę z Wielkiej Brytanii, która bardzo chciała zobaczyć północ, i wrócić z niej do UB na Naadam. Potem dołączyła do nas jeszcze dziewczyna z Danii. Mieliśmy więc pięć osób, czyli idealnie. Załatwiliśmy samochód i kierowcę, i umówiliśmy się na wyjazd na pojutrze, bo musieliśmy załatwić rosyjską wizę. No i właśnie ta rosyjska wiza trochę nam pokrzyżowała plany.

Otóż wszelkie raporty jakie znajdowaliśmy w internecie mówiły o tym, że według nowych przepisów Rosjanie wydają wizę turystyczną – a więc taką, które umożliwiają dłuższy pobyt w Rosji – tylko osobom będącym rezydentami w danym kraju. Czyli, żeby dostać taką wizę np. w Chinach trzeba tam być rezydentem. Jedyny wyjątek od tej reguły w Azji to ponoć Hong Kong, ale nam tam nie było po drodze. Wizę można było co prawda załatwić przed podróżą w Australii, ale że jest ona wydana na konkretne daty to daliśmy sobie spokój. No bo jak mieliśmy na tyle miesięcy do przodu wiedzieć, kiedy dotrzemy do rosyjskiej granicy? Tak więc pogodziliśmy się z tym, że jedyna wiza jaką możemy dostać w Azji to wiza tranzytowa, i że Rosję zobaczymy z okien pociągu na trasie Ułan Bator – Moskwa. A tu niespodzianka. Okazuje się, że rosyjska ambasada w Mongolii robi wyjątek dla obywateli 12 krajów – w tym Polski – i wystawia im wizy turystyczne, nawet jeśli nie jest się tam rezydentem. A że – z różnych powodów – bardzo chcieliśmy dotrzeć do Polski na początku sierpnia, i że ograniczały nas finanse, stanęliśmy przed dylematem: czy odpuszczamy Gobi i po festiwalu Naadam ruszamy w kierunku Polski odwiedzając przy okazji Bajkał, który zawsze nam się marzył, czy może trzymamy się planu, a więc jedziemy na Gobi, a przez Rosję tylko przejeżdżamy. Myśleliśmy bardzo intensywnie, i wymyśliliśmy, że jednak Bajkał bardzo nas kręci. Gobi poszło więc w odstawkę. Trochę nam było szkoda, ale przynajmniej będzie pretekst żeby do Mongolii znów kiedyś przyjechać.

We wtorek rano ruszyliśmy w drogę. Piszę, że w drogę, bo jechaliśmy asfaltówką (tylko pierwszego dnia), a takich w Mongolii mało. Nawet bardzo. Szacujemy tak sobie, że nie licząc dróg w stolicy, nie będzie tych asfaltówek więcej niż 200km. A kraj wielki. Pięć razy większy od Polski. No bo wielkiego popytu na drogi w Mongolii nie ma. Tu – poza Ułan Bator – najpopularniejszym środkiem transportu jest koń, a jak już ktoś posiada pojazd zmechanizowany, to jest to zazwyczaj motor. Więc drogi niezbędne nie są.

Jeszcze w podstawówce na lekcji geografii nauczyliśmy się, że Mongolia jest najrzadziej zaludnionym krajem świata. Podstawówkę skończyliśmy dawno temu, ale fakt zaludnienia Mongolii nie zmienił się. Na kilometr kwadratowy powierzchni przypada jedna osoba. Nie powiedziano nam jednak na geografii, że Mongolia ma za to prawdopodobnie największe na świecie zagęszczenie kup. Kup, w sensie odchodów. Zwierzęcych. No bo jak w kraju jest coś koło 34 milionów sztuk bydła, które nic nie robi tylko ciągle skubie trawkę, to też i odchodów jest sporo. W życiu tyle kup nie widzieliśmy co w Mongolii. Gdy każdego dnia koło południa zatrzymywaliśmy się, by zjeść lancz, to zawsze był problem gdzie się rozłożyć, żeby teren był jak najmniej zaminowany.

Pierwsze trzy dni były długie i męczące. W samochodzie – ruskim minivanem, którego marka według naszego kierowcy to Furgon – spędzaliśmy po 7-9 godzin. Za oknem roztaczały się widoki na mongolskie stepy, a my przyglądaliśmy się im trzęsąc się razem z Furgonem na polnych drogach. Wieczorami zjeżdżaliśmy gdzieś na bok, żeby odpocząć i przenocować. Zazwyczaj był to ger (to ten okrągły namiot), gdzieś w środku niczego, jeden czy dwa domki albo inne gery obok i to tyle. Wokół pustka, krowy, dzikie konie. I cisza.

UB

magda — Wed, 7 Oct 2009 17:03:00 GMT

Strasznie ciekawe miasto ten Ułan Bator. Architektoniczne dominuje realny socjalizm i wogóle wygląda to wszystko jakoś tak sowiecko. Mimo to miasto robi wszystko, żeby się unowocześnić. Kończy się budowa pierwszego w stolicy wieżowca, na ulicach widac co jakiś czas wypasione bryki, a na otwarcie czekają sklepy firmowe takich marek jak Dior czy Louis Vuitton. Tłumów pewnie w tych slepach nigdy nie będzie, ale jest to zapewne symbol zmian.

Największą niespodzianką okazał się supermarket w głównym domu towarowym – na półkach króluje polska firma “Urbanek” i jej ogórki kiszone, leczo, sałatki itp. Do tego już lokalne pasztety, pyszny chleb, kiełbasa, ser i kupa innych pyszności jakie przez ostatnie miesiące były dla nas towarem luksusowym.

86h 13 min

magda — Wed, 7 Oct 2009 01:43:00 GMT

O podróży koleją transsyberyjską krążą setki historii i niewiele mniej mitów. Naczytaliśmy się tego wszystkiego przed podróżą, i Transsybir jawił nam się jako jeden z najbardziej zabawowych pociągów świata, w którym non-stop coś się dzieje, gdzie wódka leje się litrami i gdzie rozmowy nigdy nie ustają.

W Transsybir wsiedliśmy w Irkucku. Trafił nam się pociąg kursujący z Władywostoku do Moskwy, a więc na najdłuższej możliwej trasie kolejowej na świecie. Nie ma dłuższego odcinka, który przejechać można pociagiem bez przesiadki. Noc była głęboka, gdy pociąg wtoczył się na peron w Irkucku. Najciszej jak mogliśmy przygotowaliśmy sobie wyrka i oddaliśmy się w ramiona Morfeusza.

Rano przystąpiliśmy do akcji rozpoznawania terenu. Pod nami 9-letnia Katia z mamą, jadące na wakacje nad Morze Czarne z małej wsi pod Władywostokiem. Z 6-tygodniowych wakacji ponad dwa spędzą w pociągu na dojazdach. Obok nas 70-kilkuletni Kazach ze złotych uzębieniem. Kawałek dalej młody Azer (czy tak się mówi na mieszkańca Azerbejdżanu?? ) jadący do domu z Władywostoku. Dziesięć dni w drodze. Jedna przesiadka. Dla nas to jakiś kosmos. Te 3 dni i 4 noce, które mamy spędzić w pociągu wydają nam się bardzo długim czasem. A co dopiero 10 dni.

W naszym wagonie jesteśmy jedynymi pasażerami spoza Rosji i byłych radzieckich republik. Współtowarzysze są nami bardzo zainteresowani. Skąd, dokąd, jak, gdzie, jak długo itp itd. Kombinacja rozmówek i tego czego nauczyliśmy się w podstawówce na lekcjach rosyjskiego sprawia, że konwersacja nawet się klei. Choć to głównie oni mówią, zadają pytania. Bo z rozumieniem problemów większych nie mamy. Gorzej z mówieniem.

Czas mija wolno. Każdy jakoś na swój sposób wypełnia sobie czas. W zasadzie to robi się to na trzy sposoby (nie licząc rozmów, o których było wyżej). Po pierwsze śpi się dużo. Niby nic się nie robi, więc zmęczenie fizyczne prawie żadne, ale stukot kół w tory działa usypiającą. Większość współtowarzyszy przesypia przynajmniej pół dnia. Druga atrakcja to jedzenie. Ta podróż to ciągły piknik. Najbardziej ekscytujące momenty to postoje na stacjach, kiedy można uzupełnić zapasy. Trzecia rozrywka to tzw. nic nie robienie. Dla większości to gapienie się w okno. Dla niewielu – i to jest dla nas zaskoczenie – to czytanie. Niesamowite jest to, że na tak długą trasę mało kto ma ze sobą książkę czy choćby gazetę…

Przy okazji podróży transsybirem rozwiało się też kilka mitów związanych z tym pociągiem.

Mit pierwszy. Zapisując się na prysznic pierwszego dnia, jest szansa, że wykąpiemy się dnia trzeciego. Fakty są takie, że wystarczy zapłacić 100 rubli i prysznic ma się od ręki. Większość Rosjan daje radę przetrwać podróż bez ablucji, tudzież dokonuje ich w łazienkowych umywalkach.

Mit drugi. Wóda się leje i zabawa trwa non stop. Może to nie mit. Może po prostu trafiliśmy na tak spokojny pociąg. W każdym razie wódki nie było żadnej. Ruskie disco nie rozbrzmiewało z przenośnych radyjek. Imprez wielkich brak. Było spokojnie, czysto i na poziomie.

Mit trzeci. Na każdym dłuższym postoju można kupić najróżniejsze lokalne pyszności, świeżo przygotowane przez lokalsów handlujących na peronach. Smutny fakt jest taki, że pyszności typu pierogi, ryby, kotlety, surówki itp były na dwóch, może trzech stacjach między Irkuckiej a Moskwą. Na wszystkich innych kupić można było jedynie dania typu chińskie zupki, jakieś słodycze i oczywiście piwo we wszystkich odmianach i w butelkach o wszelkich rozmiarach (w Rosji po raz pierwszy w życiu widzieliśmy piwo w 5-litrowych butelkach).

Przez łąki, przez pola...

magda — Sat, 3 Oct 2009 17:02:00 GMT

Z Chin chcieliśmy pojechać do Mongolii. Wydawało nam się, że najprościej będzie bezpośrednim pociągiem. Najprościej na pewno. Ale za to bardzo drogo. Gdy okazało się, że bilet kosztuje po $200 za osobę, złapaliśmy się za głowy i zaczęliśmy szukać tańszego rozwiązania. No i znaleźliśmy.

Z Pekinu nocnym autobusem sypialnym ruszyliśmy do przygranicznego miasta Erlian. Leżanki w autobusie okazały się całkiem wygodne (spodziewaliśmy się, że będą rozmiarowo “na chińczyka”, ale było ok), ale podróż do wygodnych nie należała. Co z tego, że w trzech miejscach w autobusie wisiały duże znaki “Zakaz palenia” jak i tak znalazło się kilku amatorów fajek, w tym kierowca, którzy tego typu zakazy i komfort innych pasażerów mieli w głębokim poważaniu. Tak więc przez pół nocy część panów jarała jak smoki przy okazji prowadząc ożywione konwersacje z kierowcą, podczas gdy reszta próbowała bezskutecznie spać.

Na dworzec autobusowy w Erlian dotarliśmy o 5 rano. Od razu nas i sześcioro innych obcokrajowców dorwał koleś, który zaoferował dowóz na granicę. To znaczy wydawało nam się, że oferuje dowóz na granicę. Wsiedliśmy więc i ruszyliśmy w miasto. Koleś zawiózł nas, ale pod jakiś hotel. W hotelu znalazła się gadająca po rosyjsku (sic!) kobieta, i udało się jakoś wytłumaczyć, że hotel nas nie interesuje, i że chcemy na granicę. Ona na to, że granica otwarta od 8.30 i że trzeba czekać. Zawieziono nas więc do “restauracji”, w której poza kawą nic nie było. No i zaczęło się czekanie.

W międzyczasie przyjechał facet, który miał nas przewieźć przez granicę. Bo tej konkretnej granicy nie można przechodzić piechotą. Było nas co prawda osiem osób (plus osiem plecaków), ale facet się pyta, czy nam wystarczy jeden samochód. My na to, że jeśli samochód jest duży i się zmieścimy to czemu nie. A on podjeżdża jeepem, takim na pięciu pasażerów. My na to, że nie da rady się wepchnąć, żeby ściągnął drugi samochód. On, że nie ma sprawy, ale to będzie więcej kosztować. To się nam nie spodobało, bo umówiliśmy się na cenę za osobę, a nie za samochód, ale facet jest nieugięty. W końcu od gadającej po ruski kobiety dostajemy info, że może nam załatwić większy jeep, do którego się wszyscy zmieścimy, za wcześniej ustaloną cenę. Bardzo chętnie, niech pani załatwia. No więc czekamy. Czekamy pół godziny, godzinę, prawie dwie. Zjawia się jeep. Miał być większy, a jest dokładnie taki sam jak poprzedni samochód. Ale wygląda na to, że nie ma wyjścia, trzeba jechać na granicę, więc zaczynamy się pakować. Najpierw plecaki do tyłu, potem jakoś my. Do pięcioosobowego samochodu wciskamy w sumie dziewięciu dorosłych ludzi (my plus kierowca). Sześciu z tyłu, trzech z przodu. Ruszamy. Auto zapakowane po sufit, nie wciśnie się już szpilki, ale nasz kierowca ma inne zdanie. Po drodze do granicy zatrzymuje się dwa razy i zabiera do transportu pudła, które lądują pod maską, na silniku.

Do granicy dojechaliśmy w ciągu kilkunastu minut. Spodziewaliśmy się tłumów, a tu pustki. Po stronie chińskiej poszło szybko. Potem trzeba było jeszcze raz wcisnąć się w samochód, podjechać na stronę mongolską i załatwić formalności. Tam po raz trzeci zapakowaliśmy się w jeepa. Szło nam to pakowanie coraz lepiej.

Na dworcu kolejowym w Zamyn-Uud kupiliśmy bilety na pociąg do Ulan Bator, który odjechać miał dopiero przed 18.00. Przed nami było jakieś 9 godzin czekania…

Trasa pociągu wiodła przez pustynię Gobi, ale prawie wcale jej nie widzieliśmy. Jeszcze przed odjazdem rozpętała się burza piaskowa, która nie ustała, aż do zmierzchu. Do Ułan Bator dojechaliśmy 41 godzin po wyjeździe z Pekinu.

Chiny - info praktyczne

magda — Wed, 30 Sep 2009 17:01:00 GMT

Wiza

Wizę załatwiliśmy w ambasadzie w Phnom Penh w Kambodży. Mimo nieciekawych raportów na kilku forach dyskusyjnych poszło bez problemów. Wniosek, zdjęcie i $35. Wiza gotowa trzy dni później. W tej placówce nie chcą wydawać wiz dłuższych niż na 30 dni.

Ponoć uzyskanie wizy w Hanoi bywa czasem problematyczne. Spotkanym w trasie Kanadyjczykom się udało, ale czekali na wizę 5 dni i zapłacili za nią $50.

Pieniądze

Oczywiście yuany. Przez cały pobyt w Chinach korzystaliśmy z bankomatów. Nie ma z nimi większych problemów. Jak któryś nie chciał zaakceptować naszej karty zawsze znalazł się innych, który ją akceptował.

Transport

Na dłuższych trasach w Yunnan i Sichuang korzystaliśmy głównie z autobusów, później praktycznie tylko z pociągów.

Bilety na pociąg najlepiej kupować z kilkudniowym wyprzedzeniem. Popyt na bilety jest ogromny. Generalnie jest tak, że na danej stacji można kupić bilety tylko na trasy zaczynające się na tej stacji, czyli np. w Pingyao można kupić bilet na trasie Pingyao-Pekin, ale nie na trasie Pekin-Shanghai. Jednak w dużych miastach kasy biletowe mają często dostęp do systemów rezerwacji w innych miastach i za dodatkową opłatą (5Y) można kupić bilet na trasy inne niż z tego miasta.

Nieocenioną pomocą przy planowaniu połączeń kolejowych jest strona http://www.travelchinaguide.com/china-trains/ na której można wyszukiwać pociągi i sprawdzać ich ceny.

Na długich trasach najlepszą opcją są tzw. hard sleeper, czyli kuszetki w otwartych przedziałach. Soft sleeper (czteroosobowe przedziały sypialne) kosztują zazwyczaj o około 40% więcej.

Autobusy były do przeżycia. Część z nich była nowa, z klimą, a część stara i byle jaka. Chińczycy palą jak smoki, także w autobusach, nawet w tych z klimą bez otwieranych okien. Tylko raz zdarzyło nam się jechać autobusem, gdzie kierowca zabronił palenia. Tak więc wrodzy palenia (tacy jak my) muszą zacisnąć zęby i przetrzymać.

Przykładowe ceny przejazdów.

-        autobus z granicy wietnamskiej do Yuanyang – 45Y
-        autobus z Yuanyang do Kunming – 106Y
-        pociąg z Kunming do Dali – 86Y (hard sleeper, górne łóżko)
-        autobus z Dali do Lijiang – 35-60Y w zależności o wielkości autobusu
-        autobus z Lijiang do miasteczka pod Tiger Leaping Gorge – 14Y
-        autobus z miasteczka pod Tiger Leaping Gorge do Shangri-la – 25Y
-        autobus z Shangri-la do Xiangcheng – 75Y
-        minibus z Xiangcheng do Litang – 60Y (przy 4 osobach)
-        autobus z Litang do Kanding – 80Y
-        autobus z Kanding do Chengdu – 129Y
-        pociąg z Chengdu do Xi’an – 195Y (hard sleeper)
-        pociąg z Xi’an do Pingyao – 83Y (hard sleeper)
-        autobus z Pingyao do Taiyuan – 20Y
-        pociąg ekspresowy z Taiyuan do Pekinu -157Y

Yuanyang

autobus z granicy z Wietnamem do Yuanyang kosztuje 45Y i jedzie 6h
na miejscu jest sporo hotelików, ceny od 45Y za dwójkę
w miasteczku są dwa dworce autobusowe. Dalekobieżny jest w dole miasteczka. Autobusy do Kunming odjeżdżają z tego dworca o 9.05, 16.00 i 18.30. Koszt to 106Y

Dali

do Dali jechaliśmy z Kunming pociągiem nocnym. Jest też sporo autobusów w ciągu dnia
spod dworca kolejowego do starego Dali jedzie autobus numer 8 (1,5Y, jakieś 20min)
spaliśmy w małym chińskim hoteliku niedaleko bramy południowej. W tej okolicy było takich hotelików sporo. Inne ich skupisko jest za bramę północną (już za murami). Za dwójkę z łazienką płaciliśmy 45Y. najtańszy nocleg w czasie naszej podróży po Chinach.
wejście do Three Pagodas kosztuje 121Y
wjazd kolejką linową na górę pod którą znajduje się stare Dali kosztuje 60Y + 30Y za wejście do parku, w którym znajduje się kolejka
nad jezioro można dojechać autobusem numer 2 (1Y) lub rowerem, który można bez problemu wypożyczyć w centrum starego Dali. Po jeziorze miały pływać lokalne promy za grosze, ale nam nie udało się ich znaleźć. Były tylko łodzie dla turystów z wycieczkami za 150Y. Pytaliśmy wszędzie wkoło o łodzie dla lokalsów, ale ludzie uparcie twierdzili, że takich tam nie ma.

Lijiang

autobus z Dali do Lijiang jedzie jakieś 3,5h i kosztował od 35 do 60Y, w zależności od typu autobusu. Bilety można kupić w jednej z wielu agencji turystyczncyh w miasteczku.
z dworca autobusowego do starego miasta jeźdz autobus numer 11 (1.2Y)
spaliśmy w chińskim hoteliku (znów nie znamy nazwy, bo szyldy były tylko po chińsku) przy prawie samym ryneczku. Pokój z łazienką za 60Y. Położenie bardzo centralne, ale wieczorami bardzo głośno. Lepiej oddalić się trochę od rynku. Chińskich tanich hoteli jest tam na pęczki.

Wąwóz Skaczącego Tygrysa

autobus z Lijiang do Qiaotou (miasteczka przy wąwozie) odjeżdża z dworca autobusowego o 7.50 i jedzie 2 h. Autobus zatrzymuje się pod kasą biletową, gdzie trzeba wykupić bilet w cenie 50Y.
Po drugiej stronie ulicy jest Tiger Gorge Cafe, gdzie za 5Y można zostawić bagaż na czas treku. Kawałek dalej jest guesthouse
Trek najlepiej podzielić na dwa dni. Technicznie rzecz biorąc da się trasę zrobić w jeden dzień, ale po co, skoro widoki są świetne i warto wśród nich spędzić trochę czasu.
Pierwszego dnia trasa wiedzie prawie cały czas pod górkę, ale tylko na jednym odcinku jest stromo. Leniwi albo ci bez formy mogą wynająć konia. Drugiego dnia jest już płasko lub z górki.
Po pierwszych dwóch godzinach marszu pojawia się Naxi Guesthouse, następne 3 godziny i jest Tea Horse GH, kolejne 3h i Tina’s GH. W każdynm z nich można się wyspać i coś zjeść.

Shangri-la

z Qiaotou do Shangri-la trzeba złapać autobus przy głównej drodze. praktyczne każdy przejeżdżający autobus jedzie w tym kierunku. Koszt to 20-25Y
z dworca autobusowego w Shangri-la do “starego miasta” jedzie autobus nr 1 (1Y)
guesthousy na “starym mieście” od 45Y za dwójkę bez łazienki
do klasztoru za miastem można dojechać autobusem nr 3. Wstęp kosztuje 85Y za osobę
Polecamy Helen’s Pizza na skraju starego miasta, blisko głównej ulicy. Najlepsza pizza w Azji.

Litang

Do Litang z Shangri-la najlepiej jechać przez Xiangcheng. Autobus odjeżdża o 7.30, kosztuje 75Y, jedzie 8h. W Xiangcheng można wynająć minibus. Kosztowło nas to po 60Y za osobę przy 4 pasażerach. 4h jazdy do Litang.
dwie tanie opcje na spanie: Potala Inn – dwójka z łazienką za 80Y, dorm za 25Y. Druga opcja to Crane Gueshouse – dormy za 20Y. Brudna ubikacja. Prysznic na zewnątrz.
Dobre jedzenie w restauracji Mr Zhang’a. To przy głównej drodze, jakieś 200-300m za Crane GH, po lewej stronie. Na drzwiach wisi duży plakat z i informacjami po angielsku.
W Potala Inn można zorganizować trekking konny (jedno lub dwudniowy)

Kending

z Litang autobus odjeżdża o 6.00, kosztuje80Y, jedzie jakieś 8h
kilka tanich chińskich hoteli przy samym dworcu autobusowym (80Y za dwójkę z łazienką). Guesthousy dla turystów zagranicznych w centrum.
autobusy do Chengdu odjeżdżają mniej więcej co godzinę. Cena 129Y.

Chengdu

Mix Hostel. 35Y za łóżko w dormie, 70Y za dwójkę bez klimy, 90Y z klimą, łazienka na korytarzu.
Muzeum Parafernaliów Związanych z Mao – 5Y (lokalizacja jest na mapce z hostelu)
wejście do rezerwatu pand – 58Y. Kiepski tam dojazd. Za 100Y można pojechać na wycieczkę z hostelu (w tym wstęp i śniadanie). Już po fakcie dowiedzieliśmy się, że w niektórych supermarketach w Chengdu można kupić Panda Card, która uprawnia do wejścia do rezerwatu za darmo. Karta kosztuje 1Y (http://www.pandahome.com/en/pandacard/index.html)

Xi’an

Shuyuan Hostel, przy południowej bramie. Z dworca kolejowego można tam dojechać autobusem numer 603 (1Y). Dorm z wiatrakiem za 30Y, z klimą za 50Y, dwójka z łazienką i klimą – 140Y. Bezpłatny net, wi-fi, przechowalnia bagażu.
Dojazd do Armii Terakotowej z parkingu pod dworcem kolejowym autobusem numer 306. Autobus jedzie godzinę, kosztuje 7Y
bilet wstępu do muzeum Armii Terakotowej kosztuje 90Y

Pingyao

Spaliśmy w Zhengja International Youth Hostel. Hostel w samym centrum starego miasta. Dwójka z łazienką i klimą za 60Y. Bezpłatny internet, także wi-fi. Warto wcześniej zarezerwować, bo wtedy jest bezpłatny odbiór z dworca (hostel jest jakieś 7km od dworca). Nas także za darmo odwieźli na dworzec autobusowy.

Pekin i Wielki Mur

przyjechaliśmy do Pekinu na dworzec zachodni. Tam złapaliśmy autobus 320 z północnego terminau, który dowiózł nas do stacji metra
metro szybkie i tanie, 2Y za przejazd
spaliśmy w Happy Dragon Hostel, niedaleko Zakazanego Miasta. Dormy 60Y, dwójki z łazienką za 180Y. Net za darmo, także wi-fi.
wejście do Zakazanego Miasta – 60Y
wejście do Pałacu letniego – 30Y. Dojazd metrem do stacji Baguo, a potem autobus 74 i 734.
dojazd to Wielkiego Muru w Samatei i do Jinshanling – metrem do stacji Dongzhimen, tam przejść do Transport Hub i łapać autobus numer 980. Wysiąść na ostatnim przystanku (dworzec autobusowy w Miyun), jakieś 1,5h od pekinu. Tam trzeba wynająć samochów. Nam udało się wytargować auto za 160Y w dwie strony (w sumie 140km), kierowca na nas czekał pod mure,
wstęp na mur w Samatai kosztuje 70Y. Kolejka linowa na mur kosztuje 30Y w jedną lub 50Y w dwie strony.
Ostatni autobus powrotny z Miyun do Pekinu jest o 19.30

Wielki Mur

magda — Mon, 28 Sep 2009 17:00:00 GMT

Nam też trudno w to uwierzyć, ale faktem jest, że Wielki Mur to było najbardziej wyludnione miejsce jakie odwiedziliśmy w Chinach. Bo jakoś tak się składa, że ogromna część turystów indywidualnych i praktycznie wszystkie wycieczki, jadą oglądać Mur do jednego z dwóch najbliżej położonych Pekinu jego fragmentów. A Mur jest długi. Nawet bardzo. I nie wiedzieć czemu mało kto robi z tego faktu użytek. Nasz pierwotny plan na doświadczenie Muru przewidywał wypad do oddalonego jakieś 120km od Pekinu jego fragmentu nazwanego Jinshanling i przejście po Murze 9-kilometrowej trasy do odcinka znanego jako Samatai, a potem powrót do Pekinu. Jednak dzień był koszmarnie upalny. Było przynajmniej 38 stopni i żadnych chmur na niebie. A te 9km na Murze to nie jakiś tam sobie niedzielny spacerek w parku. Mur ciągnie się szczytami gór i w pewnych miejscach jego nachylenie sięga nawet 70 stopni. Wtedy trzeba się po nim wspinać prawie jak po drabinie. No i w związku z tą dosyć niesprzyjającą pogodą nasz plan legł w gruzach. Pojechaliśmy prosto do Samatai, a tam prawie na sam Mur wjechaliśmy sobie kolejką linową. Czasem trzeba poszaleć. Na Murze poza nami spotkaliśmy dosłownie nie więcej niż 30 osób. Mur zrobił na nas wielkie wrażenie. Na pewno tu wrócimy, żeby zrobić trek z Jinshanling do Samatai. No i bardzo chcielibyśmy zobaczyć Mur zimą. Niesamowicie musi wyglądać pokryty śniegiem.